"Γουφ αρφ καϊ" αλυκτούσεν ο Φλοκ, ο shύλλος του Μίστερ Μπλουφ, στενού φίλου τζιαι συνεργάτη του Κάπτεν Μάρκ στην "Περιπέτεια". Έφηβος τζιαι ελαφρώς σφίκτερμαν λόγω γυμναστικής, εδέχουμουν πειράγματα που κολλητούς με προεξάρχων το "shύλλε!!". Εξ' αυτού ήρτεν αρχικά το "γουφ" τζιαι τελικά το "Γούφης", το οποίον σε συνδυασμόν με τες κραυγές του φτείρη αλλά αγωνιστή Φλοκ εφέραν το Woofis Arf Kai. Τζιαι όποιος γουστάρει...
Εν έχω κάτι να σχολιάσω, πέραν της παρότρυνσης να δείτε τζιαι τα σχόλια που κάτω που το βίντεο στο youtube, εν αρκούντως "διαφωτιστικά" για το που βρισκούμαστεν ως αθρώποι. Εν φκάλλω την ουρά μου πόξω.
Ώσπου να μπορώ να την φκάλω, stay cool and keep rocking!
Ο θάνατος του Γλαύκου εν με στεναχώρησεν, ο άθρωπος έφυεν στα 95 του, θα έλεγα ότι πολλά καλά επήεν, μακάρι να πάμεν τζιαι μεις τόσον (ή μάλλον, μακάρι να μεν...). Αλλά παράλληλα μιαν συγκίνησην επροκάλεσεν μου την, γιατί ο Γλαύκος, σε αντίθεσην με άλλους μας προέδρους τζιαι ηγέτες, που τον Μακάριον τζιαι τον Κυπριανού ως τον Τάσσον, ήταν άθρωπος γελαστός, προσιτός, απομυθοποιημένος (μόνον ο Βασιλείου του κοντεύκει σε τούτην την εκόναν του "καλού παιδιού", που ελέαν τζιαι στο "Αμάν").. Πολλοί επεριπαίζαν τον για τα ανέκδοτα που ελάλεν αλλά εμέναν εφέρναν τον κοντά μου. Πολλοί της μιας πάντας εκατηγορούσαν τον ως "υποχείριον" συμφερόντων κάποιων "ξένων", λες τζιαι υπάρχει άθρωπος σε τούτον τον κόσμον που δεν λειτουργεί βάσει του προσωπικού συμφέροντος, όπως ο ίδιος το αποκωδικοποιεί τζιαι μεταφράζει. Άλλοι κατηγορούν τον για "παλινδρομήσεις", λες τζιαι ο άθρωπος ο σωστός εν τζείνος που περιχαρακώννεται σε συγκεκριμένες πεποιθήσεις τζιαι κοσμοθεωρίες τζιαι εν τες αλλάσσει ο κόσμος να χαλάσει.
Σίουρα στο μέρος που είμαι τωρά ο Γλαύκος, ως πολιτικόν ον, εν πρεσβεύει τα πιστεύω μου τζιαι το πως θωρώ εγώ τον κόσμον αλλά που την άλλην, μετά τον πόλεμον τζιαι ειδικά το 2004, υπήρξεν μια φωτεινή αναλαμπή του αθρώπου που βλέπει ότι σε τούτην την τρομακτικά σύντομην ζωήν που ζούμεν, ο πλέον σημαντικός παράγοντας εν ο χρόνος τζιαι πως τον αξιοποιείς, τζιαι οϊ το "γράμμαν του νόμου", τζιαι τούτον παρά το ότι ήταν ένας δικηγόρος.
Αν υπήρχεν μεταθάνατον ζωή θα του εύχουμουν να ήταν που μιαν πάνταν τζιαι να χαρεί αν τζιαι όταν τούτος ο τόπος απαλλαγεί που τη δυστυχίαν της εθνικιστικής τζιαι ιδεολογικοταξικής διχόνοιας που τον δέρνει έshιει τόσες δεκαετίες. Δυστυχώς έτσι πράμαν εν υπάρχει, οπότε εν διπλός ο λόγος της (ήπιας) συγκίνησης που νιώθω, διότι άλλος ένας γέρος φεύκει σε μιαν πατρίδαν μοιρασμένην οριζοντίως τζιαι καθέτως.
Που την άλλην, θέλω να πιστεύκω ότι ο Γλαύκος, αν έρκετουν ο χάρος ομπρός του, έθθα έχαννεν το χαμόγελον του. Ίσια ίσια ήταν να σκεφτεί τζιαι κανέναν καλόν ανέκδοτον να του σύρει, καθώς ερέσσαν στην "άλλην πλευράν"...
Ώσπου να ξαναέχουμεν έτσι "καλά παιθκιά" για ηγέτες, stay cool and keep rocking!
Πιάννει με κάποτε μια διάθεση για "τρολλάρισμαν", τζιαι πόψε εν μια που τζιείνες τες περιπτώσεις.
Διότι ναι μεν να θεωρώ ότι ζούμεν σε έναν κόσμο σοβαρά προβληματικόν, που κινδυνεύει άμεσα με καταστροφήν τζιαι που θα μπορούσεν να ήταν πολλάκις καλλίττερος για ούλλα του τα πλάσματα. Αλλά που την άλλην εν μπορώ παρά να παρατηρήσω ότι ακόμα τζιαι εγώ ο ίδιος, πόσο μάλλον οι γονείς τζιαι οι παππούδες μου, έχουμεν ζήσει φοβερές προόδους στην ποιότηταν της ζωής μας. Οι γονιοί μου εμεγαλώσαν σε σπίθκια χωρίς τρεχούμενο νερόν, ρεύμαν τζιαι τηλέφωνον. Οι γονείς τους εν είχαν ακούσει καν για το αυτοκίνητον, το αεροπλάνον, το ραδιόφωνον, την τηλεόρασην αλλα επρολάβαν να τα χρησιμοποιήσουν.
Αθθυμούμαι το 1994 που ήμουν πρωτοετής, ολόκληρη η Πολυτεχνική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσ/νίκης είshιεν μόνον θκιό "νησίδες" (έτσι τες ελαλούσαν) με πρωτόγονον dial up internet, για το οποίον έπρεπεν να κάμεις κράτησην 3-4 μέρες πριν το χρειαστείς. Πόψε γράφω στο blog μου, το οποίον χρησιμοποιώ δωρεάν, που το σπίτι μου, όπου έχω οϊ έναν αλλά 3 υπολογιστές, θκιό εκ των οποίων εν laptop, τα οποία το 1994 ήταν σε εμβρυακή μορφήν τζιαι ήταν προνόμιον πολλά λλίων αθρώπων στον πλανήτην. Ας μεν ανοίξω κουβένταν τζιαι για τα κινητά τηλέφωνα...
Έτσι, όταν έρκεται η ώρα του προβληματισμού για το που πάμεν, εν μπορώ παρά να παραδεχτώ ότι παρά τα μύρια όσα αϊπια του, το τωρινόν "σύστημαν" έshιει να δείξει σημαντικά επιτεύγματα μέσα στο μικρό σχετικά διάστημαν που έshιει επικρατήσει, δηλαδή που το 1600-1700 περίπου. Ο τυπάκος που ακολουθεί, σαν καλός "θρησκευόμενος" του εν λόγω συστήματος, του καπιταλισμού, παρουσιάζει μιαν αρκετά ψυχαγωγικήν οπτικήν του:
Κάποιαν στιγμήν, κάμνει μιαν αντιπαραβολήν του γνωστού παραμυθκιού του παπουτσή με τα ξωτικά, όπου αντί για θκιό ξωτικά, παραθέτει έξι, τα οποία αποτελούν τους "στυλοβάτες", τους βασικούς παράγοντες του καπιταλισμού, που για τον παρέαν εν ο λόγος της ευμάρειας μας (sic). Τζιαι είναι τα εξής:
1. Η Ιδιοκτησία (Private Property)
2. Η κατανομή εργασίας (Division of Labor)
3. Η ανταλλαγή (Exchange)
4. Η ανάληψη κινδύνου/ επιχειρηματικότητα (Risk taking/ Entrepreneurship)
5. Η συσσώρευση κεφαλαίου (Capital Accumulation)
6. Η επιθυμία για καλύτερη ζωή και η πίστη ότι μπορεί να επιτευχθεί (The desire for a better life and the belief that it can happen)
Φυσικά αθρώποι όπως ο παρέας του βίντεο θα είχαν πολλά παραπάνω χάζιν αν, αντί να μιλούν σε διάλεξην, να συμμετείχαν σε debate απέναντι που, ας πούμεν, τον Τσόμσκι. Διότι το ταπεινό μου μυαλουδάκιν, που ζυμώννεται συνέχεια τζιαι προσπαθεί να φκάλει άκρην, δουλεύκει πολλά καλλίττερα μπροστά σε αντιπαράθεσην λογικών επιχειρημάτων παρά μπροστά σε μονολόγους του εκάστοτε φανατικού απολογητή της εκάστοτε κοσμοθεωρίας τζιαι ιδεολογίας.
Ώσπου να πετύχω το επόμενον καλόν debate, stay cool and keep rocking!
