Εγώ ο εαυτός

 

Ποιος είμαι πραγματικά;

Τζιείνος που νομίζω ότι είμαι;

Τζιείνος που θωρούν οι άλλοι;

ή κανέναν που τούτα;

Υπάρχω μόνον σε τούτην την διάσταση;

Υπάρχω σε άπειρες εκδόσεις;

Υπάρχω έξω που το μυαλόν μου;

Υπάρχω όντως ή είμαι μια ψευδαίσθηση;

Κάποιος εδιερωτήθηκεν

"αν σταματήσεις να θωρείς το Φεγγάρι

εξακολουθεί να εν τζιαμέ;"

Αν σταματήσουν να με αντιλαμβάνουνται οι άλλοι

μπορώ να συνεχίσω που μόνος μου;   

Η ανάγκη της επιβεβαίωσης

είμαστεν κοινωνικά ζώα

αλλά πάντα ένιωθα καλά για τον ευατόν μου

ποττέ εν εστάθηκα στην γνώμην των άλλων

Αν τζιαι σίουρα θέλω να με αγαπούν

να με εκτιμούν, να είμαι επιθυμητός

"Η μόνη σίουρη αθανασία"

είπεν κάποιος άλλος

"εν το τι αφήνουμεν στην μνήμην όσων

εν ακόμα στην ζωήν όταν φύουμεν εμείς"

Άρα εν υπάρχει αθανασία

αφού κάποια στιγμήν εν θα υπάρχει κανένας

Ούτε το εγώ, ούτε ο εαυτός,

ούτε το νάμπου πιστεύκει ο καθένας.

Ώσπου να μεν μείνει κανένας, stay cool and keep rocking!

Ουϊσκυ, λίμνες τζιαι Metallica

'Ηταν αρχές του χρόνου τζιαι εξέραμεν ότι οι Metallica έρκουνται Αθήνα, οπότε η παρέα ετέθηκεν σε συναγερμόν για να εξασφαλισουμεν εισιτήρια. Που πολλά νωρίς εστηθήκαμεν στο portal του παρόχου τζιαι μόλις άνοιξεν επιάσαμεν τρία διαφορετικά άτομα σειράν περιμένοντας να έρτει το γυρίν μας. Ελοαρκάζαμεν όμως χωρίς τον ξενοδόχον, δηλαδή την καλαμαρίστικην πόρωσην. Διερωτούμαι τζιείνος ο λαός γιατί κλαίει ούλλη μέρα για την οικονομικήν του ανέχειαν όταν μπορεί σε λλία λεπτά να εξαντλήσει δεκάδες σιηλιάες εισιτήρια με ελάχιστην τιμήν πάνω που €100. Κάπως έτσι, όταν άνοιξεν για το γυρίν μας η σελίδα, εν είχαν μείνει εισιτήρια. Μόνον οι φάρμες δακάτω στο Δάλιν μπορούν να αντιληφθούν πόσον εχτίτζιασα. Ούτε εμείς γινούμαστεν νεόττεροι για να περιμένουμεν άλλην ευκαιρίαν ούτε οι Metallica, που εκαβαντζώσαν τα 60.

"Που παίζουν μετά" εσκέφτηκα τζιαι η σχετική διερεύνηση έφκαλεν "Γλασκώβη". 

"Θα πάμεν Γλασκώβην καλό" τζιαι εμπήκα στην σελίδαν αγοράς εισιτηρίων για την συγκεκριμένην πόλην. Ήταν φοϊτσιάρικον. Η πλατεία ήταν ήδη ξεπουλημένη τζιαι μπροστά στα μμάθκια μου επουλιούνταν όσα εισιτήρια ήταν σε προσιτές τιμές. Εθκιάλεξα μιαν κερκίδαν, τέσσερις θέσεις τζιαι χωρίς σχεδόν δεύτερην σκέψην αγόρασα τα εισιτήρια. Ο κύβος ερρίφηθη.

Ενημέρωσα τους υπόλοιπους για την επιλογήν τζιαι εν μου επροκάλεσεν καμμιάν έκπληξην όταν αποφασίσαν να μας ακολουθήσουν. Στην Σκωτίαν εξάλλου έχουμεν κόσμον δικό μας που μας εζητούσεν να βάλουμεν στο πρόγραμμαν μιαν συναυλιακήν μετάβασην τζιεικάτω, τζιαι ιδού που το εκαταφέραμεν.

Λλίους μήνες μετά, ήμαστεν οικογενειακώς στο αεροπλάνον για Λονδίνον-Γλασκώβη. Αποφασίσαμεν να πάμεν θκυό μέρες πριν την συναυλίαν τζιαι να φύουμεν τρεις μέρες μετά, συνδυάζοντας την με περιδιάβασην σε μιαν χώραν που εν είχαμεν ποττέ ως τότε την ευκαιρίαν να επισκεφτούμεν. Εμείναμεν σε έναν airbnb κοντά στο αεροδρόμιον τζιαι ενοικιάσαμεν αυτοκίνητον για μεγαλλύττερην ευχέρειαν κίνησης εκτός πόλης, κάτι που συστήνω ανεπιφύλακτα, αφού οι τιμές εν λογικές τζιαι η κίνηση στους δρόμους ανέξοδη τζιαι αρκετά ασφαλής. Άσε που οδηγούν αριστερά του δρόμου όπως δακάτω.

Η πρώτη μέρα μετά την άφιξην εχωρίστηκεν σε μιαν πρωινήν εξόρμησην στην διάσημην Loch Lomond, βόρεια της Γλασκώβης τζιαι σε μιαν απογευματινήν βόλταν στο κέντρον της πόλης. Ως Κυπραίος τζιαι λόγω οικογενειακών βιωμάτων εν βαρκούμαι να απολαμβάνω πράσινον τζιαι τρεχούμενα νερά, τζιαι το επαρχιακόν τοπίον της Σκωτίας εν έσιει λάθος που τούτην την άποψην. Η λίμνη τζιαι η περιοχή γυρόν της ήταν μαγευτική, μέσα στην ηλιοφάνειαν που μας έτυχεν κατ' εξαίρεσην στες μέσες συνθήκες του τόπου, που εν συννεφιά τζιαι βροσιές ολόχρονα. Οι μιτσιοί εκάμαν καγιάκ τζιαι εμείς επισκεφτήκαμεν το αποστακτήριον Luss που ήταν πάραδίπλα, δοκιμάζοντας το ουϊσκι τζιαι το τζιν που παράγεται. Το απόγευμαν εκατεβήκαμεν στο ιστορικόν κέντρον της Γλασκώβης, που εν απλά εντυπωσιακόν, ιδιαίτερα οι τεράστιοι καθεδρικοί, το πανεπιστήμιον τζιαι η νεκρόπολη. Εδοκιμάσαμεν κάποια τοπικά εδέσματα, που ήταν αξιόλογα τζιαι κάποιες τοπικές μπύρες, που ήταν απογοητευτικές. Όπως ήταν τζιαι η απόδοση της εθνικής Σκωτίας με την Βραζιλίαν, όπου έχασεν με τριάραν τζιαι αποχαιρέτισεν άδοξα το παγκόσμιον, εν μέσω απογοήτευσης των οπαδών της που εκυκλοφορούσαν παντού με τες σημαίες τζιαι τες φανελλούες τους. Κάποιαν στιγμήν εντοπίσαμεν στον χάρτην έναν χώρον με τες περίφημες κελτικές standing stones τζιαι επήαμεν να τες δούμεν που κοντά. Το περιβάλλον αστικόν τοπίον τζιαι η συνειδητοποίηση ότι εν ήταν στην πραγματικότηταν κάποιον αρχαίον μέρος λατρείας αλλά κατασκεύασμαν του 1979, εμείωσεν κάπως της συγκίνησην, αλλά το εφφέ ήταν γοητευτικότατον. Επεράσαμεν το υπόλοιπον του απογεύματος σε έναν κοντινόν adventure shop, όπου οι μιτσιοί, που εν ψώνια στες σχετικές outdoor δραστηριότητες, εδώσαν της πιστωτικής μου τζιαι εκατάλαβεν.

Η Πέμπτη ήταν η μέρα της συναυλίας οπότε το πρωίν επήαμεν μιαν κοντινήν βόλταν στα δυτικά, όπου εν ο ωκεανός τζιαι κάποια αξιοθέατα, όπως κάστρα τζιαι μνημεία του αθρώπου τζιαι της φύσης. Το μεσημέριν έπρεπεν να είμαστεν πίσω για να πιάσουμεν το τραίνον για το κέντρον τζιαι μετά το γήπεδον, το Hampten Park, έναν που τα πιο μεγάλα στον κόσμον. Όπερ και εγένετο. Η αρνητική μας εμπειρία που την Μπρατισλάβα, όπου επήραμεν το αυτοκίνητον τζιαι εγκλωβιστήκαμεν για ώρες μέσα στην κίνησην, χάνοντας τα πρώτα gigs της συναυλίας των AC/DC έκαμεν μας να ξεκινήσουμεν πολλά νωρίς τζιαι να χρησιμοποιοήσουμεν τα αξιόπιστα τραίνα της πόλης. Το αποτέλεσμαν αντάμοιψεν μας, τουλάχιστον στην μετάβασην, αφού ήμαστεν μέσα στο γήπεδον, έχοντας αγοράσει τες φανέλες μας τζιαι φάει στα τοπικά βρωμιάρικα, αρκετά πριν αρκέψει το πρώτον που τα τρία συγκροτήματα του προγράμματος. Η δε θέση μας στες κερκίδες, σε αντίθεσην με σχεδόν ούλλες τες άλλες μας συναυλιακές εμπειρίες, όπου ήμαστεν πλατείαν, εδιούσεν μας άπλετην θέαν της σκηνής χωρίς να εν ιδιαίτερα μακριά, ούτε να συγκρίνεται όμως με την εμπειρίαν του να είσαι μπροστά στην σκηνήν. Στην ηλικίαν μου, κακώς ή κακώς προτιμώ το βόλεμαν που την σχετικήν ταλαιπωρίαν, σε αντίθεσην με τους μιτσιούς που θα εθέλαν να μουντάρουν μέσα στα mosh pits.

Οι Knocked Loose ήταν άγνωστοι για μέναν, έτσι εν είχα απαιτήσεις. Ήταν ξεσηκωτικοί χωρίς να παίζουν κάτι φοβερόν. Ο ήχος δυστυχώς ήταν ασύμμετρος, με τα ντραμς να σιεπάζουν μεγάλον μέρος των άλλων οργάνων τζιαι της φωνής.Κάτω στην πλατείαν όμως η επίδραση του front man ήταν έκδηλη με πολλαπλά mosh pits.

Οι Gojira εν αδυναμία των κοπελιών τζιαι επαρακολουθήσαμεν τους με αδημονίαν, ουρλιάζοντας με ενθουσιασμόν όποτε άρκεφκεν έναν που τα γνωστά τους κομμάθκια. Ο ήχος ήταν πολλά καλλύττερος, με εξαίρεσην τες φωνές, που κάπου εχάνουνταν σε έντασην όταν εμπαίναν δυνατά τα riffs των κιθάρων. Ήταν προφανές ότι το σύστημαν ήταν ρυθμισμένον πάνω στους Metallica, προκαλώντας τούτην την ανομοιογένειαν στα προηγούμενα συγκροτήματα. Πάραυτα ευχαριστηθήκαμεν heavy metal, σε μιαν πολλά καλήν προθέρμανσην για τα ιερά τέρατα που ακολουθούσαν.

Οι Metallica εφκήκαν με τους ήχους του Ennio Moriicone, τζιαι έναν βίντεο με την σκηνήν του Τούκο μέσα στο νεκροταφείον που το "Ο καλός, ο κακός και ο άσχημος", έναν που τα πιο cult spagghetti western ever. Αρχίσαν με το For whom the bell tolls τζιαι εν ερίξαν ποττέ τον ρυθμόν, παίζοντας κυρίως επιτυχίες που ούλλα τα άλμπουμ, ιδιαίτερα τα πιο παλιά τζιαι αγαπημένα τους. Είσιεν τζιαιρόν να πορωθώ τόσον σε συναυλίαν τζιαι με το τέλος είχα σχεδόν χάσει την φωνήν μου που το τραγούδιν τζιαι τες ζητωκραυγές. Πελλαμός! Η δε αποχώρηση που το γήπεδον τζιαι η επιστροφή στο σπίτιν ήταν μεν κουραστική λόγω του τεράστιου πλήθους αλλά έγινεν με τάξην, συνεχήν ροήν τζιαι ασφάλειαν, κάτι που έδειξεν την οργανοτικότηταν των Σκωτσιέζων τζιαι το πόσον σέβουνται τους επισκέπτες στην χώραν τους.

Η Παρασκευή ήταν η δεύτερη μέρα για εκδρομήν, τζιαι επιάσαμεν τον δρόμον για τα δυτικά τζιαι το Εδιμβούργον, αφού πρώτα εκάμαμεν θκυό υπέροχους σταθμούς. Με την Αγάπην έχουμεν παρακολουθήσει ολόκληρην την σειράν Outlander τζιαι εθέλαμεν να πάμεν έστω σε έναν που τα μέρη όπου εσυνυπήρξαν ο Jamie Fraser με την Sassenach του. Τούτον ήταν το Lallybroch, το κατά κόσμον Midhope Castle, λλίην ώραν έξω που το Εδιμβούργο. Ο τζιαιρός είσιεν επιστρέψει στες εργοτασιακές του ρυθμίσεις, με συννεφκιάν τζιαι βροσιήν αλλά τούτον εν μας επτόησεν καθόλου. Το μέρος ήταν μαγευτικόν τζιαι το κάστρον εξύπνησεν μας την συγκίνησην της σειράς που είχαμεν απολαύσει παρέαν. Βέβαια υπό το φως της απομυθοποίησης πάντα χάνεται μέρος της μαγείας, αλλά η όλη εμπειρία άξιζεν τον κόπον, τουλάχιστον για μέναν τζιαι την Αγάπην, αφού οι μιτσιοί επιάσαν μας στο δούλεμαν.

Πριν πάμεν στο Εδιμβούργον, εντοπίσαμεν έναν άλλον κάστρον στα πέριξ, υπό το εξαιρετικά ενδιαφέρον όνομαν Blackness. Φτάνοντας στην περιοχήν, αντιληφθήκαμεν έναν υπέροχον, συνώνυμον χωριουδάκιν με μεσαιωνικόν αέραν, οπότε αφού εφκάλαμεν τες φωτογραφίες μας στο παραθαλάσσιον, υποβλητικόν κάστρον, εκάτσαμεν σε μιαν ιδιαίτερην μπυραρίαν/ ταβέρναν για τοπικά ψαρικά. Που τες πιο άρτιες γαστρονομικές μας εμπειρίες στο εν λόγω ταξίδιν έχω να πω. Αμέσως μετά επετύχαμεν τον ηλικιωμένον ιδιοκτήτην του παρακείμενου αποστακτηρίου, τζιαι έκαμεν μας μιαν περιήγησην στο γραφικόν του χώρον, όπου εξακολουθεί να παράγει ουίσκυ, τζιν τζιαι ρούμιν, τα οποία μπορεί κάποιος να προμηθευτεί στην ταβέρναν.

Το Εδιμβούργον ήταν εντυπωσιακόν, ειδικά για κάποιον σαν εμέναν που λατρεύει τα εντυπωσιακά ιστορικά μνημεία. Γεμάτον τεράστια, επιβλητικά κτίρια, ναούς, μουσεία, βιβλιοθήκες, φρούρια τζιαι κάστρα, η πόλη θέλει μέρες να την δεις στοιχειωδώς, αλλά η πρώτη γεύση τζιείνου του απογεύματος ήταν πολλά καλή. Χρωστούμεν της τουλάχιστον ακόμα μιαν επίσκεψην. Καλά να είμαστεν.

Την νύχταν είχαμεν στραφεί στην Γκασκώβην τζιαι εβρεθήκαμεν με την υπόλοιπην συναυλιακήν παρέαν τζιαι τον σκωτσιεζοποιημένον φίλον μας για πίτσαν τζιαι ουίσκυ tasting. Εσιαιρετίσαμεν τους γιατί εφεύκαν την επομένην τζιαι ήταν η τελευταία μας συνάντηση υπό το τρέχον δρώμενον.

Το Σάββατον ήταν η τελευταία ευκαιρία περιδιάβασης, αφού η Κυριακή ήταν η μέρα της επιστροφής. Αποφασίσαμεν οικογενειακώς να επισκεφτούμεν το περίφημον Kelvingrove Art Gallery And Museum, έναν μέρος που τζιαι μόνον ως κτίριον αξίζει να το δει κάποιος. Θέλει δε μέρες για να μελετήσεις στοιχειωδώς το περιεχόμενον του, που επεριλάμβανεν σχεδόν τα πάντα, που φυσικήν ιστορίαν τζιαι ανθρώπινην ιστορίαν, αναγενννησιακήν τζιαι μοντέρναν τέχνην τζιαι τεχνολογίαν. Αν δεν μας επεριόρισεν ο χρόνος στάθμευσης, θα εμεινίσκαμεν εύκολα ολόκληρην την ημέρα. Αντί αυτού επήαμεν μιαν βόλταν που τον Βοτανικόν κήπον της Γλασκώβης, μιαν καταπράσινην περιοχήν δίπλα που τον ποταμόν Clyde. Είχαμεν αρκήσει τζιαι τα περίπτερα είχαν κλείσει αλλά ο περιβάλλον χώρος με τα εξωτικά, για έναν Κυπραίον, δέντρα τζιαι φυτά εγέμωσεν εύκολα το απόγευμα μας. Ενδιάμεσα ευχαριστηθήκαμεν έναν γεύμαν σκωτσιέζικης υφής (εν θα έλεα ότι εν που τα ατού της χώρας το φαίν αλλά πάντα εν ενδιαφέρον να δοκιμάζεις νέα πράματα) τζιαι εψουμνίσαμεν κάποια τελευταία προϊόντα που έναν τεράστιον mall στην περιφέρειαν.

Ακόμα τζιαι να μεν άξιζεν ο τόπος, μόνον τζιαι μόνον η συναυλία θα με άφηνεν πλήρως ικανοποιημένον. Αλλά ο τόπος ήταν θαυμάσιος, οι εμπειρίες που εζήσαμεν μοναδικές τζιαι οι αναμνήσεις που εμαζέψαμεν πολύτιμες. Συστήνω την Σκωτίαν ανεπιφύλακτα τζιαι ελπίζω να έχω την ευκαιρίαν να την ξαναεπισκεφτώ, ειδικά τα θρυλικά της highlands που εκόφκαν νάκκον μακριά για να πάμεν να τα δούμεν τούτην την στράταν.

Ώσπου να ξαναπάμεν, stay cool and keep rocking!

Συγγραφικόν απωθημένον

 

Εντάξει εν υπερβολή η λέξη, έννεν απωθημένον per se, εν πιο πολλά bucket list item. Είχα το αναφέρει παλιά τζ̆ιόλις, ότι εν μια που τες "εκκρεμότητες" στην "γραμμήν της ζωής μου", να φκάλω έναν βιβλίον με το όνομαν μου πάνω, εκτός που τες διπλωματικές μου στα πανεπιστήμια που εφοίτησα. Υλικόν θα έπιαννα που το blog, σε μιαν προπάθειαν θκυό σε έναν, όπου θα εξασφάλιζα μιαν κάποιαν "διαιώνισην" κάποιων στοιχειωδώς αξιόλογων αναρτήσεων τζ̆αι θα είχα τζ̆αι έτοιμον υλικόν για το πρώτον μου σύγγραμμαν χωρίς ιδιαίτερον έξτρα κόπον.

Ήδη τούτον έγινεν, έστω τζ̆αι τσαπατσούλλικα, τζ̆αι όποιος γουστάρει μπορεί να έβρει έναν, λλίον προχειρο-μεταφρασμένον στα αγγλικά, πόνημαν τζ̆αι να το παραγγείλει που την Amazon δαμέ:

Woofis the Blogdog

Έχω μαζέψει πολλά παραπάνω υλικόν τζ̆αι έκαμα του μιαν αρχικήν σύνταξην, ώστε να το στείλω για έκδοσην σε ελληνικόν εκδοτικόν οίκον. Έχω μιαν εμπειρίαν που τες προσπάθειες του παπά μου, ο οποίος έσ̆ιει δοκιμάσει τούτην την οδόν τζ̆αι πετυχαίνεις θκυό πράματα: πρώτον εν χρειάζεται να τυπώσεις αντίτυπα, αφού το βιβλίον σου παραγγέλλεται διαδικτυακά τζ̆αι ο εκδοτικός οίκος αναλαμβάνει την εκτύπωσην τζ̆ιαι αποστολήν σε ολόκληρον τον πλανήτην. Δεύτερον, η έκδοση μπορεί να γίνει στα ελληνικά, κάτι που εν προσφέρει, believe it or not, η Αμαζον, εξ ου τζ̆αι αναγκάστηκα να μεταφράσω τες αναρτήσεις που έβαλα στο πρώτον βιβλιαράκιν πιο πάνω. Πλάκαν πλάκαν, συνάοντας τες αναρτήσεις που μου αρέσκουν τζ̆αι ταξινομώντας τες βάσει έτους, εσυναχτήκαν οκτώ βιβλιαράκια. Κάποιαν στιγμήν προσεχώς φιλοδοξώ να στείλω το πρώτον για έκδοσην τζ̆αι αναλόγως αποτελέσματος μπορεί να στείλω τζ̆αι άλλα.

Παρόλον που είμαι κατά βάσην φυγόπονος τζ̆αι αποφεύγω την εμβάθυνσην στο οτιδήποτε γιατί βαρκούμαι εύκολα, νιώθω ότι το να συνάξω απλά το τι έγραφα τόσα χρόνια δαμέσα τζ̆αι να το κάμω βιβλία εν πολλά τεμπέλικον ακόμα τζ̆αι για μέναν. Αν θέλω να λογίζουμαι έστω τζ̆αι τύποις συγγραφέας, θα ήταν καλόν να γράψω κάτι πιο εκτεταμένον τζ̆αι δουλεμένον. Πριν κάποια χρόνια είχα αρκέψει να γράφω έναν μυθιστόρημαν επιστημονικής φαντασίας αλλά ήβρα το εξαιρετικά δύσκολον, τόσον να παράγω την έκτασην τζ̆αι την πλοκήν της υπόθεσης με τρόπον εκλυστικόν όσον τζ̆αι το να φανώ πρωτότυπος. Επειδή δε έχω θκιαβάσει δεκάδες τέθκοια βιβλία, ήταν καταθλιπτικόν πόσον ελλιπές μου εφαίνετουν το αποτέλεσμαν.

Αποφάσισα έτσι να δοκιμάσω κάτι άλλο: διηγήματα. Μικρές σχετικά δηλαδή ιστορίες με έμπνευσην κυρίως που την δικήν μου ζωήν, διανθισμένες όμως με ψήγματα φαντασίας τζ̆αι εκ των υστέρων λεπτομέρειες, αφού εν αδύνατον να αποδώσεις το τι έζησες δεκαετίες μετά που σου εσυνέβην.

Πάραυτα, έχοντας ήδη γράψει κείμενον σεβαστής έκτασης, ήβρα τούτην την κατάστασην πολλά πιο προσιτήν τζ̆αι, υποψιάζουμαι, ενδιαφέρουσαν για όποιον εννά κληθεί στο μέλλον να τα θκιαβάσει. Κάπου είχα θκιαβάσει εξάλλου ότι η ίδια η ζωή εν εξόχως πιο ενδιαφέρουσα που οτιδήποτε μπορεί να σκαρφιστεί η φαντασία. Όταν με το καλόν μαζευτεί κείμενον "ικανής έκτασης", πολλά πιθανόν να το προωθήσω επίσης για έκδοσην.

Που τζ̆ιαμέ τζ̆ιαι τζ̆ιει, εν με απασχολεί ιδιαίτερα αν θα πουληθεί ή πόσοι εννά το θκιαβάσουν. Όπως εν με έκοφτεν πόσοι εννά ακούσουν στο spotify ή αλλού τα θκυό τραούθκια των Sabotage που εμπήκα στον κόπον να ηχογραφήσω. Το ψὠνιον εν ψώνιον, ασχέτως τι εννά πει ο ένας ή ο άλλος.

Ώσπου να εκδόσω την πρώτην (τζ̆αι μάλλον τελευταίαν) μου συλλογήν διηγημάτων, stay cool and keep rocking!

Άτομον τζιαι κολλεκτίβα

 

Κάθε πρωίν που πρωτοαννοίεις τα μμάθκια σου, κάθε νύχταν λλίον πριν ποτζ̆οιμηθείς, είσαι εσύ τζ̆αι ο εγκέφαλος σου. Κανένας άλλος. Το πρώτον δευτερόλεπτον της γέννησης σου τζ̆αι το τελευταίον πριν τον θάνατον σου, το ίδιον. Σε ολόκληρην την ζωήν σου αντιλαμβάνεσαι τον κόσμον γυρόν σου τζ̆αι κάθε εμπειρίαν που σου προσφέρει, θετικήν ή αρνητικήν, μέσα που τούτον το όργανον, στο οποίον κανένας άλλος εν μπορεί να μπει τζ̆αι να θκιαβάσει τι σκέφτεσαι ή αισθάνεσαι. Οι άλλοι ξέρουν ότι τους λαλεί ο δικός τους εγκέφαλος, ο οποίος έννεν ακριβώς ο ίδιος με τον δικόν σου, ενίοτε εν πιο πολλά διαφορετικός, τζ̆αι κάπως έτσι κάθε άθρωπος εν μοναδικός, όσον τζ̆αι να μοιάζει με τους υπόλοιπους στα παραπάνω χαρακτηριστικά.

Που την πρώτην μέραν που έρκεσαι στον κόσμον είσαι ήδη ενταγμένος σε μιαν ομάδαν, ή κολλεκτίβαν όπως εν η πιο διανοουμενίστικη λέξη. Έσ̆ιεις γονείς, ίσως αδέρφια, οικογένειαν, συγγενείς. Εν επιλέγεις τούτην την κολλεκτίβαν, τζ̆είνη εν που σε επέλεξεν, τροποντινά, αποφασίζοντας να σε "δημιουργήσει" τζ̆αι ερχόμενος στον κόσμον είσαι πλήρως εξαρτημένος που λλόου της, ειδικά τα πρώτα χρόνια. Μεγαλώνοντας γίνεσαι ούλλον τζ̆αι πιο αυτόνομη οντότητα αλλά οι δεσμοί που αναπτύσσουνται, εφόσον φυσικά εν στοιχειωδώς υγιείς, μεινίσκουν μαζί σου για πάντα.

Ο άθρωπος εν φύσει κοινωνικόν ζώον είπαν οι αρχαίοι, έσ̆ιει ανάγκην τζ̆αι άρα επιζητά την ένταξην του σε κολλεκτίβες, αλλιώς μαραζώνει στην μοναξιάν. Ορισμένοι σοφοί επήαν έναν βήμαν παραπάνω τζ̆αι εκακοχαρακτηρίσαν όσα άτομα απέχουν που κάποιον έστω είδος συμμετοχής στην "πόλην", υπονοώντας την κολλεκτίβαν που χειρίζεται ποικιλοτρόπως την εξουσίαν, τον ορισμόν δηλαδή του πως πρέπει να ζούμεν μαζίν επιδιώκωντας κοινούς στόχους, συμπεριφερόμενοι κατά βάσην με τον λεγόμενον "χρυσόν κανόναν", πράττοντας ότι θα εθέλαμεν να πράξουν για μας τζ̆αι αποφεύγοντας να συμπεριφερτούμεν με τρόπον που δεν θα μας άρεσκεν να υποστούμεν.

Μέσα στους αιώνες εξέλιξης του ανθρώπινου πολιτισμού, που φυσικά εν πολλά πιο πρόσφατος τζ̆αι βραχύβιος, τόσον που τον ίδιον τον πλανήτην όσον τζ̆αι που την ύπαρξην του ίδιου του αθρώπου που τον έκτισεν, αναπτύξαμεν κοσμοθεωρίες σύνθετες που αποπειρούνται να έβρουν τον βέλτιστον τρόπον συνύπαρξης ώστε να τηρείται στοιχειωδώς ο χρυσός κανόνας, να επιτυγχάνεται στοιχειώδης κοινωνική ειρήνη τζ̆αι να εξασφαλίζεται στοιχειώδης υγεία τζ̆αι ευτυχία για ούλλους. Τούτες οι κοσμοθεωρίες, μέσα στην πολυπλοκότηταν τους, προσπαθούν τελικά να απαντήσουν έναν θεμελιώδες ερώτημαν: ποιον εν πιο σημαντικόν, άρα ποιον πρέπει να αποτελεί την προτεραιότηταν μας, το άτομον ή η κολλεκτίβα;

Μέρος των αθρώπων θεωρεί το άτομον πιο σημαντικόν τζ̆αι άλλον μέρος την κολλεκτίβαν. Εδώσαν τζ̆αι ονόματα στες κοσμοθεωρίες τους, καπιταλισμός τζ̆αι σοσιαλισμός. Ο καπιταλισμός ουσιαστικά θεοποιεί το άτομον τζ̆αι θεωρεί τες κολλεκτίβες αναγκαίον κακόν. Ο σοσιαλισμός θεοποιεί την κολλεκτίβαν τζ̆αι υπαγορεύει ότι το άτομον πρέπει να υποτάσσεται στην κολλεκτίβαν τζ̆αι το λεγόμενον "κοινόν καλόν". Τζ̆αι οι θκυό ευαγγελίζουνται έναν ουτοπικόν κόσμον ειρήνης τζ̆αι ευμάρειας. Στα ονόματα τζ̆αι των θκυό έχουν γίνει, τζ̆αι γίνουνται, τρομακτικοί πόλεμοι που συνεχίζουνται ως τα σήμερα.

Ποιος έσ̆ιει δίκαιον; Οι ατομιστές ή οι κολλεκτιβιστές; Όπως έγραψα ήδη, ο κάθε άθρωπος ξέρει καλά τι διαδραματίζεται μέσα στον εγκέφαλον του, οι υπόλοιποι μπορούν μόνον να εικάσουν, αφού έναν μέρος του πάντα εννά είναι κρυμμένον. Κάθε άθρωπος έρκεται στον κόσμον εξαρτημένος που κάποιαν κολλεκτίβαν, που αν δεν τον φροντίσει στην φάσην της ανημποριάς του εν θα επιβιώσει. Που την άλλην, κάθε κολλεκτίβα εν το σύνολον των μελών της. Χωρίς την συμμετοχήν τους διαλύεται εξ ορισμού. Έννεν τυχαίον που κάθε άτομον συμμετέχει σε πολλές τζ̆αι διάφορες κολλεκτίβες κατά την διάρκειαν της ζωής του. Αν δεν επιλέξει βέβαια να απομονωθεί, όπως κάμνουν οι μοναχοί διαφόρων θρησκειών, επειδή έχουν την εντύπωσην ότι έτσι, μακριά που την ανθρώπινην κολλεκτίβαν γενικώς, έρκουνται πιο εύκολα κοντά στον "θεόν".

Προσωπικά εν είμαι σε θέσην να δώσω ολοκληρωμένην απάντησην. Αναλόγως της κατάστασης αρέσκει μου η μοναξιά, εν χρειάζουμαι κανέναν για να "περάσω καλά". Έσ̆ιει όμως πολλές περιπτώσεις που η συνύπαρξη με κολλεκτίβες βελτιώνει την ζωήν μου, ενίοτε γίνεται απαραίτητη, ειδικά αν μπορεί να μου προσφέρει αγαθά τζ̆αι υπηρεσίες που μόνος μου είμαι ανήμπορος να εξασφαλίσω. Για την ώραν εν ασφαλές να γράψω ότι άτομα τζ̆αι κολλεκτίβες εν αλληλένδετα τζ̆αι αλληλοεξαρτώμενα στοιχεία. Το έναν εν μπορεί να υπάρξει χωρίς το άλλον. Που τούτην την άποψην αναπτύσσεται έναν είδος ισότητας στην σημασίαν τζ̆αι το ειδικόν βάρος ενός εκάστου. Ουδέποτε πλέον εν θα ππέσω στην πλάνην θεοποίησης είτε του ενός, είτε του άλλου. Γενικώς εδώ τζ̆αι χρόνια εν υπάρχει τίποτε, κατά την γνώμην μου, άξιον θεοποίησης.

Αν μιαν ημέραν το άτομον αποκτήσει πλήρην απεξάρτησην που την κολλεκτίβαν ή η κολλεκτίβα που το άτομον, τότε μάλλον εννά έχουμεν εξελικτεί σε έναν παντελώς διαφορετικόν είδος. 

Ώσπου να εξελικτούμεν σε νέον είδος, stay cool and keep rocking!

Ο καημός της βροσιής

 

Όταν ζεις σε έναν τόπον κατά βάσην άνυδρον, η σπἀνια περίπτωση βροσ̆ιής καταντά αξιοθέατον. Οι τελευταίοι θκυό μήνες ήταν απροσδόκητα βροχεροί, σε βαθμόν που ενώ αρχίσαμεν να αγχωνούμαστεν αν θα έχουμεν νερόν να πιούμεν το καλοτζ̆αίρι, η ροή νερού στα φράγματα επέρασεν την περσινήν ποσότηταν. Βέβαια, όπως είπεν με το γνωστόν περισπούδαστον του ύφος ο Αβέρωφ Νεοφύτου στην βουλήν, "η ανομβρία εν του θεού, η λειψυδρία εν ατζ̆ιαμοσύνη", εννοώντας ότι υπάρχουν τρόποι εξοικονόμησης τζ̆αι ανακύκλωσης του νερού που μπορούν να εξασφαλίσουν επάρκειαν, τουλάχιστον της ύδρευσης, ανεξαρτήτως της ποσότητας βροχόπτωσης. Ο λόγος που λειφκούμαστεν τακτικά το νερόν έννεν το ότι εν βρέσ̆ιει αρκετά αλλά γιατί κάμνουμεν κακήν διαχείρισην. Σωστός ο Αβέρωφ.

Η μεγάλη κατανάλωση στην Κύπρον έννεν η ύδρευση αλλά η άρδευση, δηλαδή το πότισμαν στον γεωργικόν τομέαν, ο οποίος καταναλώνει πάνω που το μισόν μας νερόν ετησίως αλλά καταφέρνει να εν μονίμως ανικανοποίητος. Τούτον τον καημόν για την ανεπάρκειαν νερού ποτίσματος επέρασεν μου ο παπάς μου, ο οποίος που τον τζ̆αιρόν που έγινεν ερασιτέχνης ρεσ̆πέρης την δεκαετίαν του '80 κρέμμεται που τον ουρανόν. Τίποτε εν του διά τόσην χαράν όσον τα νέφη της βροσ̆ιής που συνάουνται τζ̆αι ο θόρυβος της νεροποντής που σ̆ιεπάζει τα πάντα τζ̆αι τονώνει τες μονίμως διψασμένες του ελιές. Μονίμως διψασμένες διότι εφύτεψεν πολλές βεβαίως. Ούλλον το καλοτζ̆αίριν δε τρώει το κάμνοντας διαχείρισην του, ανεπαρκούς σε ποσότηταν, νερού των διατρήσεων τζ̆αι συνέχεια πρέπει να "πεταχτεί να κλείσει μιαν τουρπίναν", πριν καεί επειδή έλειψεν το αντλούμενον νερόν.

Την δεκαετίαν που έζησα στη Θεσσαλονίκην εκατάλαβα την διαφοράν που προκαλεί πανταχόθεν η αφθονία τούτου του αγαθού. Η Ελλάδα, ειδικά στα βόρεια, έσ̆ιει πολλαπλάσιαν μέσην βροχόπτωσην που την Κύπρον. Έτσι εν πολλά πιο πράσινη τζ̆αι με ποταμούς που ρέουν ολόχρονα, έναν θέαμαν που αγαπώ τζ̆αι που πάντα θυμίζει μου τον παπάν μου τζ̆αι τον καημόν του. Αντίστοιχα θυμούμαι τον όποτε ταξιδέψουμεν στην κεντρικήν ή βόρειαν Ευρώπην τζ̆αι έρτουμεν σε επαφήν με τα τεράστια σώματα νερού, είτε εν ποταμοί είτε εν λίμνες, που διατρέχουν το σώμαν της γηραιάς ηπείρου. Σε μιαν διαδρομήν στην Σλοβενίαν ο οδηγός είπεν μας ότι η χώρα εν καλυμμένη με δάσος κατά 67% (!). Άμα έσ̆ιεις τόσον νερόν...

Που την άλλην, ανέκαθεν ήμουν καλοκαιρινός άθρωπος. Αν εζούσα σε μιαν χώραν όπου τα σύννεφα σ̆ιεπάζουν τον ουρανόν συνέχεια τζ̆αι τον ήλιον θωρείς τον λλίες εβδομάδες ετησίως, ξέρω ότι εννά εμαράζωνα. Εν αλλάσσω με τίποτε το μακρύν καλοτζ̆αίριν τούτου του τόπου. Οϊ επειδή μου αρέσκει η ζέστη, που μας τσουρουφλά 4-5 μήνες του χρόνου, αλλά λόγω του vibe του. Σ̆ιήλιες φορές μια καλοκαιρινή, άνυδρη χώρα παρά μια μουντή σ̆ιειμωνιάτικη γεμάτη νερά. Μέσα στον ήλιον αναδεικνύουνται πιο καλά ούλλα τα χρώματα εξάλλου, συμπεριλαμβανομένου του πρασίνου. Ήλιος ολόχρονα τζ̆αι καημός για βροσ̆ιήν. Εν μπορούμεν να τα έχουμεν ούλλα.

Ώσπου να μας περάσει ο εν λόγω καημός, stay cool and keep rocking!

Η οντότητα "Ιησούς Χριστός" τζ̆αι η (μη) ιστορικότητα της

Κοντεύκω τούτες τες μέρες στο τέλος του βιβλίου με τίτλον "Περί της ιστορικότητας του Ιησού" (On the Historicity of Jesus: Why We Might Have Reason for Doubt) του Richard Carrier, τζ̆αι θεωρώ σκόπιμον να μεταφέρω δαμέ κάποια βασικά σημεία που θίγουνται τζ̆αι αναλύουνται. Να διευκρινήσω ότι ως σχετικά πρόσφατα η προσωπική μου άποψη ήταν λλίον πολλά ευθυγραμμισμένη με την τρέχουσαν στάθμην γνώσης του πεδίου (ιστορία), ότι δηλαδή πρέπει να υπήρξεν ένας κάποιος Ιησούς Χριστός γυρόν που τον οποίον εκτίστηκεν τζ̆αι εγιγαντώθηκεν η χριστιανική θρησκεία. Τα ξεκάθαρα μυθικά στοιχεία τούτης της οντότητας έχω τα απορρίψει που τζ̆αιρόν που ιστορικής άποψης, ενώ τζ̆αι η τρέχουσα στάθμη συμφωνεί σε τούτον, ανάγοντας τα καθαρά στο επίπεδον της προσωπικής πίστης, αφού ούτε υπάρχουν ούτε μπορούν να υπάρξουν επαρκή επιστημονικά τεκμήρια για τούτου του είδους "συμβάντα" (άσπιλες συλλήψεις, φάτνες με μάγους τζ̆αι αστέρκα, θαύματα διαφόρων ειδών, αναστάσεις, αναλήψεις στα ουράνια κλπ.). Μετά την ολοκλήρωσην της ακρόασης του συγκεκριμένου βιβλίου, η προσωπική μου άποψη είναι πλέον ότι τέθκοιον πλάσμαν εν υπήρξεν ποττέ ιστορικά, αλλά πρόκειται για καθαρά μυθικήν φιγούραν η οποία στην συνέχειαν, συνειδητά τζ̆αι με συστηματικήν προπαγάνδαν αιώνων, ιστορικοποιήθηκεν. Δυστυχώς, τζ̆αι ενώ είμαστεν στο 2026, με τόσην εξέλιξην γυρόν μας σε ούλλα τα επιστημονικά πεδία, συμπεριλαμβανομένης της ιστορίας, η πεποίθηση ότι υπήρξεν έναν κάποιος ιστορικός Ιησούς Χριστός εν τόσον θεμελιωμένη που αντί να τίθεται θέμαν απόδειξης της ιστορικότητας, να τίθεται θέμαν απόδειξης της ΜΗ ιστορικότητας. Κάτι που επιστημονικά εν πλήρως απαράδεκτον. Ειδικά αφού μιλούμεν για έναν υπερφυσικόν, εν τέλει, ον, πόθεν ως τα πόθεν απαλλάσσεται ο θιασώτης της ιστορικής του ύπαρξης που το βάσανον να δώσει όσα τεκμήρια απαιτεί η σύγχρονη επιστήμη της ιστορίας για να αποδείξει την θέσην του;

Το βιβλίον εν εξαιρετικά αναλυτικόν, σε βαθμόν που οι λεπτομέρειες του εκαταντούσαν κουραστικές, αλλά που την άλλην ανέπτυσσεν τες θέσεις του με τόσην τεκμηρίωσην που θεωρώ ότι μόνον ένας βαθκιά προκατειλημμένος πολέμιος εν θα κλονιστεί έστω τζ̆αι μερικώς που την ενδεχόμενην σιουρκάν του περί της ιστορικότητας του Ιησού Χριστού. Εγώ εννά παραθέσω κάποια βασικά σημεία πάνω στα οποία κτίζεται η κατάρριψη της ιστορικότητας τζ̆αι η απόδειξη ότι πρόκειται περί ενός παραμυθκιού που στην συνέχειαν έγινεν προσπάθεια να πλασαριστεί ως ιστορία.

- Ο συγγραφέας εν άθεος. Πρέπει να επισημάνουμεν ότι για έναν άθεον εν παίζει κανέναν ουσιαστικόν ρόλον όσον αφορά το σύστημαν πίστης του, το αν πληρεί ή οϊ τα κριτήρια ιστορικότητας ο Ιησούς Χριστός. Είτε τα πληρεί είτε οϊ, το ίδιον μας κάμνει, αφού το πολλύν να του αποδώσουμεν τα στοιχεία ενός αρχηγού/ επίκεντρου μιας γήινης θρησκείας. Για τους χριστιανούς όμως, τζ̆αι το δικόν τους σύστημαν πίστης, τυχόν ιστορική απόδειξη ότι ο ΙΧ εν απλά έναν ωραίον παραμυθάκιν, ούτε καν πρωτότυπον, ενδέχεται να προκαλέσει σοβαρούς κλυδωνισμούς πανταχόθεν.

- Ο συγγραφέας εν ιστορικός τζ̆αι φιλόσοφος, με εξειδίκευσην στην αρχαίαν ιστορίαν. Οι δε δημοσιεύσεις του τζ̆αι τα βιβλία του απολαμβάνουν αναγνώρισης ως προς την εγκυρότηταν της χρήσης της επιστημονικής μεθόδου. Έννεν απλά ένας φανατικός που κάμνει προπαγάνδαν, εν ένας ειδικός που αμφισβητεί συχνά τζ̆αι τες δικές του θέσεις, αν θεωρεί ότι εν εδράζονται σε επαρκή τεκμήρια.

- Μέχρι κάποιον σημείον ο συγγραφέας εσυμμερίζετουν το σημερινόν consensus ότι η οντότητα "Ιησούς Χριστός" επληρούσεν κάποια ελάχιστα στοιχεία ιστορικότητας, όπως τούτα ορίζουνται που την επιστήμην της ιστορίας. Ήταν με ενθάρρυνσην κάποιων αναγνωστών τζ̆αι συζητητών στο μπλογκ που εδιατηρούσεν, που αποφάσισεν να διερευνήσει πιο αναλυτικά το θέμαν, ειδικά παρατηρώντας ότι πολλές τοποθετήσεις των λεγόμενων μυθικιστών ήταν αρκετά έγκυρες, ενώ οι αντίστοιχες απαντήσεις των υποστηρικτών της ιστορικότητας ήταν είτε ανεδαφικές, είτε εδείχναν ύποπτην επιείκιαν ως προς την θεώρησην τους, όταν τούτη αφορούσεν τον Ιησού Χριστόν.

- Όταν μιλούμεν για ιστορικότηταν, εν εννοούμεν ότι κάποιον πρόσωπον μπορεί να υπήρξεν (δυνατότητα) αλλά το πόσον πιθανόν είναι να υπήρξεν (πιθανότητα). Η μεθοδολογία της ιστορικής έρευνας παρέχει εργαλεία που προσδιορίζουν με μεγάλην ακρίβειαν τούτην την πιθανότηταν. Αν φτάσει σε κάποιον επίπεδον, τότε το υπό μελέτην πρόσωπον πληρεί τα κριτήρια ιστορικότητας. Αν παραμείνει χαμηλή, τότε το εν λόγω πρόσωπον υπάγεται στην κατηγορίαν του μύθου.

- Πολλοί ειδικοί αλλά τζ̆αι μεγάλο μέρος του κοινού μπερδεύκει την απόδειξην της ιστορικότητας του Ιησού Χριστού με την απόδειξην της ιστορικότητας των χριστιανών. Έτερον εκάτερον όμως. Πλήθος θρησκειών αναπτυχθήκαν γυρόν που αποδεδειγμένα μυθικά πρόσωπα. Η ύπαρξη πιστών επ'ουδενί εν πιστοποιεί την ύπαρξην κάποιου ιστορικού προσώπου ως αρχηγού/ επίκεντρου της. Ο συγγραφέας μάλιστα αναφέρει ορισμένες θρησκείες, οι οποίες επιζούν ως τες μέρες μας, οι οποίες εθεοποιήσαν μεν υπαρκτά πρόσωπα (κάποιες φορές χωρίς τα ίδια να το επιδιώξουν) αλλά στην συνέχειαν εχτίσαν πλήρως ανυπόστατους μύθους γυρόν τους. Τούτον το τελευταίον ενισχύει βέβαια την πιθανότηταν της ιστορικότητας του ΙΧ.

- Το όνομαν "Ιησούς-Χριστός" αποτελεί έναν πολλά αναμενόμενον όνομαν "εκλεκτού". Το Ιησούς εν άλλη μια έκδοση του Ιώσουα, που με την σειράν του εν μια εκδοχή του ονόματος Γιάχουε, δηλαδή Ιεχωβάς. Η δε λέξη Χριστός εν η ελληνική μετάφραση της λέξης Μεσσίας, που προέρχεται που τες γραφές της εβραϊκής θρησκείας. 

- Στην εποχήν που υποτίθεται έζησεν τζ̆αι έδρασεν ο ΙΧ (για να μεν το γράφω κάθε λλίον φουλ), υπήρξαν πλήθος μεσσιανικών μορφών, τόσον εντός της εβραϊκης θρησκείας όσον τζ̆αι σε έναν σωρόν άλλες θρησκεἰες. Η επιθυμία για την έλευσην μιας θείας μορφής που εννά απάλλασσεν τους Εβραίους που την Ρωμαϊκήν επικυριαρχίαν ήταν φυσικόν να παράγει συνέχεια τέθκοιες μορφές, οι οποίες εδανειστήκαν στοιχεία τζ̆αι που άλλους, ανάμεσα στους οποίους ήταν τζ̆αι οι ίδιοι οι Ρωμαίοι. Ήταν στατιστικά αναμενόμενον ότι μια που τούτες εννά επιζούσεν τζ̆αι εννά επεκτείνετουν σε βάθος χρόνου.

- Στην συγκεκριμένην εποχήν εζήσαν τζ̆αι εδράσαν πολλοί τζ̆αι σημαντικοί μη χριστιανοί ιστορικοί που συνιστούν "σύγχρονες, αντικειμενικές, εξωτερικές πηγές". Μόνο στο έργον θκυό ουσιαστικά γίνεται αναφορά στους χριστιανούς, σε κανέναν του ίδιου του ΙΧ. Μάλιστα οι σχετικές αναφορές μοιάζουν παραποιημένες που μεταγενέστερες, "βολικές" επεμβάσεις.

- Εν υπάρχει καθόλου υλικόν αρχαιολογικής μορφής που να μπορεί να στηρίξει την ιστορικότηταν του ΙΧ. Ορισμένα "τεκμήρια" που επαρατεθήκαν κατά τζ̆αιρούς, αποδειχτήκαν απάτες. Έχουμεν τέθκοια δεδομένα για πλήθος προσώπων προγενέστερων τούτης της τεράστιας, υποτίθεται, μορφής τζ̆αι εν μια που τες παραδοξότητες που απολύτως τίποτε εν υπάρχει που να τεκμηριώνει με τούτον τον τρόπον την ιστορικότηταν του.

- Η κύρια πηγή στην οποίαν βασίζεται το αφήγημαν της ιστορικότητας του ΙΧ εν οι επιστολές του Αποστόλου Παύλου, οι οποίες εγραφτήκαν δεκαετίες μετά τον θάνατον του. Στες επιστολές ο Παύλος εν κάμνει σχεδόν καθόλου αναφοράν στον ίδιον τον ΙΧ όσον αφορά την ζωήν του, την δράσην του τζ̆αι γενικώς το τι του εσυνέβην. Αντίθετα, ο ΙΧ που περιγράφει ο Παύλος μοιάζει να έρκεται μέσα που αποκαλύψεις, δηλαδή εμφανίζετουν μόνον στον Παύλον τζ̆αι εμιλούσεν του, τζ̆αι μέσα που αναφορές στες γραφές της Εβραϊκής θρησκείας. Οι δε μόνοι μαθητές που αναφέρει ότι εγνώρισεν εν ο Κάφας (Πέτρος) τζ̆αι ο "αδερφός του ΙΧ, Ιάκωβος". Καμμιά αναφορά, ούτε στους υπόλοιπους μαθητές, ούτε στην οικογένειαν του ΙΧ. Κάτι εξίσου παράξενον, για έναν άθρωπον που ήθελεν να ενθαρρύνει την ένταξην πιστών στην θρησκείαν του.

- Το ότι ο Παύλος αναφέρετουν σε έναν αποκαλυπτικόν, κατά τας γραφάς ΙΧ τζ̆αι οϊ σε έναν χειροπιαστόν που έζησεν ανάμεσα στους αθρώπους, ενισχύεται τζ̆αι που το γεγονός ότι οι πρώτες χριστιανικές εκκλησίες ετηρούσαν τούτην την στάσην, δηλαδή μιας αποκρυφιστικής θρησκείας που ελάτρευεν μιαν θεϊκήν μορφήν η οποία αποκαλύπτετουν μόνον σε τζ̆είνους τζ̆αι σε κάνέναν άλλον, κάτι που έρκεται σε πλήρην αντιπαράθεσην με τους ισχυρισμούς των ευαγγελίων ότι ο ΙΧ έζησεν, εδίδαξεν, έκαμεν θαύματα κλπ., ανάμεσα σε μάζες αθρώπων. Οι δε πρώτες εκκλησίες ήταν ξεκάθαρα αιρέσεις της εβραϊκής θρησκείας τζ̆αι οϊ έναν νέον σύστημαν πίστης. Σταδιακά, για διάφορους λόγους, επικράτησεν η αντίληψη ότι η ιστορικοποίηση του ΙΧ εξυπηρετούσεν παραπάνω την βιωσιμότηταν της θρησκείας παρά η καταφυγή σε έναν αποκαλυπτικόν, κατά τας γραφάς ΙΧ. Ως εκ τούτου, πολλά στοιχεία που μπορεί να υπήρξαν που τούτες τες πρώτες εκκλησίες αφανιστήκαν που τους μετέπειτα θιασώτες της "ορθοδοξίας" ως "αιρέσεις".

- Υπάρχει πλήθος ευαγγελίων, τα οποία εν ούλλα μεταγενέστερα των επιστολών του Παύλου. Που τούτα, η "ορθόδοξη" χριστιανική πίστη, που εκαθιερώθηκεν αιώνες μετά τα δήθεν συμβάντα του πρώτου αιώνα μ.Χ., εκανονικοποίησεν τα τέσσερα: το κατά Μάρκον, Ματθαίον, Λουκάν τζ̆αι Ιωάννην. Τα τρία τελευταία βασίζουνται τζ̆αι εξελίσσουν το κατά Μάρκον, οπότε πρόκειται ουσιαστικά για έναν ευαγγέλιον στο οποίον εγίνουνταν συνέχεια προσθαφαιρέσεις, αναλόγως με το τι εβόλευκεν το αφήγημαν των αρχηγών της πίστης σε κάθε περίοδον. Το κατά Μάρκον εγράφτηκεν δεκαετίες μετά τον θάνατον του Παύλου τζ̆αι τα υπόλοιπα δεκαετίες μετά που το κατά Μάρκον. Σήμερα η στάθμη ιστορικής γνώσης απορρίπτει τα συγκεκριμένα κείμενα ως επαρκείς πηγές ιστορικοποίησης του ΙΧ, αφού εν ξεκάθαρον ότι εν διαρκώς εντεινόμενες προσπάθειες μεταφοράς του ΙΧ όπως παρουσιάζεται στον Παύλον, σε μιαν ιστορικήν μορφήν. Εν γεμάτα με ανακρίβειες, αντιφάσεις τζ̆αι παράλογες αφηγήσεις που συχνά αλληλοαναιρούνται τζ̆αι δείχνουν τακτικές μεταγενέστερες επεμβάσεις.

- Προσωπικά θεωρώ ότι μέρος της δυσκολίας αμφισβήτησης της ιστορικότητας του ΙΧ που την κοινότηταν των ειδικών εν το ευρύτερον περιβάλλον στο οποίον λειτουργούν. Σε έναν πλανήτην όπου πάνω που 4 δις αθρώπων πιστεύκουν στον αβρααμικόν θεόν ωσάν να εν πραγματικός, τζ̆αι πάνω που θκυό δις εν πεπεισμένοι ότι ο γιος του, ο ΙΧ ήρτεν πριν 2026 χρόνια ανάμεσα μας, καταντά μαζοχιστικόν να παλέψεις κατά του απίστευτα δυνατού ρεύματος. Προς τι; Για να αντιμετωπίσεις την πολεμικήν του συστήματος που εν κτισμένον πάνω στην πεποίθησην της ιστορικότητας του ΙΧ; Εν ευδιάκριτος ο δισταγμός τζ̆αι ο χαριστικός τρόπος που μεταχειρίζουνται το θέμαν οι ιθύνοντες. Για όποιον θέλει να το δει βεβαίως.

Επειδή εκουράστηκα να γράφω, κάπου δαμέ εννά το κλείσω. Επαναλαμβάνω ότι το κείμενον, όπως τζ̆αι το βιβλίον, εν θεωρεί "αδύνατον" να υπήρξεν ένας κάποιος Ιησούς Χριστός στην ιστορίαν τούτου του κόσμου. Τούτον που αναπτύσσεται εν η ανεπάρκεια τεκμηρίωσης της ιστορικότητας του. Ο Carrier διά του, στο αισιόδοξον σενάριον, μόλις 33% πιθανότηταν να υπήρξεν. Στο απαισιόδοξον, μόλις 6%. Θεωρεί δε εξαιρετικά δύσκολον να προσκομιστούν στο μέλλον τεκμήρια τόσον ατράνταχτα που να ανατρέψουν τούτην την πραγματικότηταν. 

Εκτός βέβαια τζ̆αι αν μας κατεβεί ο ίδιος ο ΙΧ αυτοπροσώπως σε μιαν δευτέραν παρουσίαν. Που την καρτερούν οι πιστοί του κάθε λλίον αλλά εν έρκεται. 

Ώσπου να μας κατεβεί, stay cool and keep rocking!

Honda Chaly

 

Τι μου αθθύμισεν το φιλμάκιν της φετινής συμμετοχής της Κύπρου στο παναϋριν της Eurovision! Πιο συγκεκριμένα, κάτι μιτσίοί που εκάμναν σούζες (χωρίς κράνη, κάτι που εξεσήκωσεν αντιδράσεις, δικαιολογημένα) πάνω σε "μοτιφαρισμένες" (στην Λεμεσόν ελαλούσαν τες "ενισχυμένες") Honda Chaly. Τόσα χρόνια μετά ζουν τζ̆αι βασιλεύουν! Εντυπωσιακόν!

Καλοτζ̆αίριν της 2ας λυκείου είχα βάλει στόχον να αποκτήσω μοτόραν. Βάσει ηλικίας εδικαιούμαστεν (εν ξέρω τι ισχύει τωρά) να φκάλουμεν μαθητικήν άδειαν οδήγησης, η οποία εκάλυπτεν την οδήγησην μοτόρας κάτω των 50 κυβικών. Σε τούτην την κατηγορίαν υπήρχαν τρεις βασικές επιλογές:

Honda Chaly (στην δημοφιλήν έκδοσην τζ̆αι χρώμαν)

Suzuki Landie

Yamaha Chappy

Μιλούμεν για βενζινοκίνητα μηχανάκια των 49cc που εν είχαν κάποιαν ιδιαίτερην διαφοράν μεταξύν τους που άποψης τεχνικών χαρακτηριστικών. Φαίνεται όμως νομίζω που τες φωτογραφίες ότι το πιο όμορφον μοντέλον εν η Chaly, κάτι που την έκαμνεν περιζήτητην ανάμεσα στην τότε νεολαίαν. Οι δε μαύρου χρώματος εθεωρούνταν οι πιο γλήορες! Κάτι "επιστημονικά αποδεδειγμένον" σύμφωνα με τους ειδικούς του είδους.

Υπήρχαν τζ̆αι κάποια σκούτερ διαθέσιμα αλλά οι τιμές τους ήταν αρκετά πιο πάνω τζ̆αι, το κυριόττερον, ήταν λλιόττερον macho ή πιο φλώρικα αν θέλετε. 

Honda Lead

Οι περίφημες παπιρούες (παπάκια κατά τους εξ Ελλάδος αδερφούς) εν υπήρχαν διαθέσιμες με μηχανές κάτω των 50cc αλλιώς θα ήταν μια αξιόλογη εναλλακτική.

Honda παπιρούα

Εδούλεψα που λαλείτε θκυό μήνες που τους τρεις του καλοτζ̆αιρκού (παραδόσεις επίπλων κυρίως) τζ̆αι εμάζεψα το εντυπωσιακόν ποσόν των 250 κυπριακών λιρών! Αποδεικτήκαν αρκετές για να αποκτήσω μιαν μεταχειρισμένην Honda Chaly (οι τζ̆αινούρκες ήταν πάνω που 1000 λίρες τότε), παρόλον που εν ήταν της έκδοσης που ονειρεύκουμουν, αφού το μπροστινόν φανάριν της ήταν τετράγωνον τζ̆αι, το σ̆ειρόττερον, ήταν άσπρη. Άσε που ήταν αθόρυβη λόγω του είδους του εξώστ, τζ̆αι εν επόρτιζεν έτσι ωραία όπως κάποιες άλλες που εθώρουν να κυκλοφορούν.

Κάπως έτσι ήταν η, σαφώς πιο φλώρικη από ότι θα ήθελα, Chaly μου

Σίουρα υπήρξεν στυλιστικός συμβιβασμός αλλά η απόκτηση της συγκεκριμένης μοτορούς αποδείκτηκεν μεγάλη υπόθεση. Ως την δευτέραν λυκείου επήαιννα σχολείον με τα πόθκια ή το ποδήλατον (είχα γράψει παλιά το άδοξον τέλος του ποδηλάτου μου μετά που σύγκρουσην). Τωρά επήαιννα μηχανοκίνητος. Το ίδιον τζ̆αι στα ιδιαίτερα, που τότε εγεμώνναν την εφτομάν, εν όψει προεισαγωγικών τζ̆αι GCEs για τα πανεπιστήμια. Το τάγκιν της εγέμωννεν με κάτω που μιαν λίραν τζ̆αι έφτανεν για 3-4 μέρες κάθε φοράν. 

Το κυριόττερον, η τσ̆ιαλούα ήταν το μέσον μετάβασης στες πρόβες του συγκροτήματος μας στες Άσπρες Στροβόλου τα Σάββατα. Ήταν η πρώτη, τζ̆αι μοναδική, χρονιά που είχαμεν πενθήμερον τζ̆αι έτσι είχαμεν πλέον την πολυτέλειαν να αξιοποιούμεν την μιαν που τες θκυό αργίες για τα δικά μας. 

Κάθε πρωίν Σαββάτου έρκουνταν τα κοπέλια που το σπίτι μου με τες δικές τους μοτόρες, ενευριάζαν που εν ήμουν σχεδόν ποττέ έτοιμος, διότι εβαρυτζ̆οιμούμουν, αλλά κουτσά στραβά εξεκινούσαμεν για το οίκημαν του συλλόγου που μας είχαν παραχωρήσει κάτι γνωστοί τόπακες του κιθαρίστα μας. Περιττόν να αναφέρω ότι για μέναν η συγκεκριμένη περίοδος, παρά το άγχος της τελευταίας χρονιάς του λυκείου, ήταν απόλαυση τζ̆αι που τες πιο ωραίες αναμνήσεις ολόκληρης της μαθητικής ζωής.

Κάτι που μου προκαλεί εντύπωσην με τα σημερινά δεδομένα, είναι το ότι εν εφορούσαμεν κράνη, ούτε ήταν λόγος να μας κάμουν παρατήρησην ή καταγγελίαν οι αστυνομικοί. Πιο πολλά λόγος για πρόστιμον ήταν το να κυκλοφορείς χωρίς άδειαν ή να οδηγάς μοτόραν πιο μεγάλου κυβισμού, κάτι που εκάμναν αρκετοί γνωστοί μας τότε. Επίσης, τυπικά, εν επιτρέπετουν να οδηγείς διπλοκαβάλλα, δηλαδή με συνεπιβάτην πίσω σου. Τούτον τζ̆αι αν μεν το ετηρούσαμεν.

Γενικά ήμουν ψάρακας στο θέμαν οδήγησης μοτόρας, δηλαδή επρόσεχα πάρα πολλά τζ̆αι ετηρούσα ευλαβικά τον Κ.Ο.Κ. Πάραυτα ερίξαν με κάτω τρεις φορές, αφού οι οδηγοί των αυτοκινήτων σπάνια, μέχρι σήμερα, λαμβάνουν υπόψην τες μοτόρες. Eίσαι έρμαιον των αυτοκινήτων, όσον ευσυνείδητα τζ̆αι να συμπεριφέρεσαι. Εν τζ̆αι κρίμαν, γιατί η διακίνηση με μοτόραν, ειδικά εντός της πόλης, εν μια πολλά ορθολογιστική κατάσταση που πολλές απόψεις.

Τούτος εν ο κύριος λόγος, η αίσθηση ανασφάλειας λόγω των άλλων δηλαδή,  που μόλις έφκαλα άδειαν αυτοκινήτου, εν επέστρεψα ποττέ στην οδήγησην μοτόρας. Κατά την διάρκειαν του στρατού ήταν απαγορευμένον ούτως ή άλλως, τζ̆αι μετά έφυα για σπουδές, όπου η διακίνηση ήταν εύκολη με τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Οδήγησα μια-θκυό φορές σκούτερ σε ελληνικά νησιά αλλά ήταν για λλίες μέρες μόνον.

Όταν ετοιμαζούμαστεν για επιστροφήν στην Κύπρον, είχα σκεφτεί σοβαρά την αγοράν ενός μεγάλου σκούτερ, που τότε για κάποιον λόγον είχαν γεμώσει τους δρόμους στην Λευκωσίαν, αφού θα ήταν μια σαφώς πιο φτηνή επιλογή παρά η αγορά αυτοκινήτου. Που τούτον απέτρεψεν με, οριστικά τζ̆αι αμετάκλητα, ένας σοβαρός τραυματισμός του αδερφού μου με την μεγάλου κυβσμού μοτόραν που οδηγούσεν τότε, για τον οποίον ευθύνετουν ένας οδηγός αυτοκινήτου που του έκλεισεν τον δρόμον. Όσον τζ̆αι να εκτιμούσα την πρακτικότηταν του μέσου, εν επρόκειτουν να ρισκάρω την σωματικήν μου ακεραιότηταν σε καθημερινήν βάσην. Εν μια στάση που εμετάφερα, ως άποψη, τζ̆αι στα κοπέλια. Είπα τους ότι εν θα σταθώ εμπόδιον αν επιμέναν στο να δοκιμάσουν την τύχην τους με μοτόρες, αλλά ότι εν το εσύστηνα λόγω του συνεχούς κινδύνου που τους οδηγούς αυτοκινήτων. Νομίζω έπεισα τους.

Πάραυτα, οι σουζαδόροι στο φιλμάκιν της Κύπρου για την Eurovision εξυπνήσαν όμορφες αναμνήσεις, ασχέτως του κακού παραδείγματος που εθέταν, που εν έπρεπεν να εμφανίζεται σε παραγωγήν του ΡΙΚ. Έσ̆ιει μιαν άγνοιαν κινδύνου τζ̆αι μιαν αυταπάτην αθανασίας η νεολαία, τζ̆αι τούτον εν διαχρονικόν. Όσον διαχρονική εν η θρυλική Honda Chaly.

Ώσπου να μεν κάμνουμεν σούζες χωρίς κράνος, stay cool and keep rocking!

Ούτε με τους μουλλάες, ούτε με τον Τράμπαν

Ασχολήθηκα εκτεταμένα με τες πομπές του ζεύγους Χριστοδουλίδη τζ̆αι των συν αυτώ, οπότε εν θα σπαταλήσω χώρον τζ̆αι δαμέ, πέραν του να δηλώσω απαισιόδοξος περί του αν θα γίνει κάτι που να ταρακουνήσει πραγματικά τούτους τους αθρώπους τζ̆αι το θρασύτατον συνάφιν τους. This is Cyprus after all...

Αντί τούτου εννά παραθέσω κάποιες συνοπτικές σκέψεις για το Ιράν τζ̆αι την τρέχουσαν εξέγερσην κατά του θεοκρατικού, τυρρανικού καθεστώτος της χώρας:

- Η ενδεχόμενη πτώση του συγκεκριμένου καθεστώτος εν μπορεί να αποτελέσει παρά θετικήν εξέλιξην, παρά την αβεβαιότηταν της "διάδοχης κατάστασης".

- Μόνον θαυμασμόν για τζ̆αι συμπαράταξην με τους αθρώπους που εν έτοιμοι να διακινδυνέψουν, τζ̆αι τελικά χάνουν την ζωήν τους αγωνιζόμενοι για την ελευθερίαν τζ̆αι την δικαιοσύνην στην χώραν τους.

- Ούτε γραμμάριον εμπιστοσύνης στον φρενοβλαβήν, πορτοκαλλοτζ̆ιέφαλον, γκάγκστερ Τράμπαν τζ̆αι τον διεφθαρμένον, εγκληματικόν Νετανιάχου τζ̆αι την βίαιην παρέμβασην τους στα εσωτερικά του Ιράν, η οποία προφανέστατα εν ελαύνεται που κανέναν πραγματικόν ενδιαφέρον για τους Ιρανούς αλλά που τα στυγνά, προσωπικά τους συμφέροντα τζ̆αι την, στα όρια της ψυχοπάθειας, μεγαλομανίαν τους.

- Παρά την ευαρέσκειαν μου για την κατάρρευσην αντιδημοκρατικών, δικτατορικών, θεοκρατικών καθεστώτων όπως του Ιράν τζ̆αι της Βενεζουέλας, ουδέποτε εννά δεχτώ απροβλημάτιστα τον παράνομον, βίαιον παρεμβατισμόν κάποιων κρατών όπως οι Η.Π.Α. ή το Ισραήλ στα εσωτερικά διεθνώς αναγνωρισμένων κρατών δίκην "αυτοδιόριστης διεθνούς αστυνομίας", για τον απλόν λόγον ότι με τέθκοια προηγούμενα τζ̆αι "ηθικές" τύπου "ο σκοπός αγιάζει τα μέσα", σύντομα ο πλανήτης εννά επιστρέψει (αν έφυεν ποττέ βέβαια) σε μιαν χαοτικήν κατάστασην που εννά ορίζεται που τον νόμον της ζούγκλας. Με τες ελλείψεις τζ̆αι τες αντιφάσεις του, το διεθνές δίκαιον πρέπει να διέπει την συμπεριφοράν μας, ειδικά όταν ανήκουμεν σε αδύναμα, μικρά κράτη υπό το έλεος μεγάλων διεθνών συμφερόντων όπως η Κυπριακή Δημοκρατία. Αν εμείς σιγοντάρουμεν κατά το δοκούν τέθκοιες συμπεριφορές, με ποιον ηθικόν έρισμαν εννά ζητούμεν καταδίκην εισβολών, κατοχών τζ̆αι εποικισμών που άλλες χώρες όπως η Τουρκία τζ̆αι η Ρωσία;

Κλείοντας, θέλω να παρατηρήσω την ύπαρξην, ανά τα κοινωνικά δίκτυα, κάποιων self righteous τύπων, ομιχλώδους ιδεολογικής τοποθέτησης, που λοιδορούν δημοσίως, με μανίαν τζ̆αι αδιαλείπτως, την αναρχίαν, την αριστεράν τζ̆αι τους φιλελεύθερους διότι εν καταπίννουν αμάσητον το "ο σκοπός αγιάζει τα μέσα" κοσμοθεώρημαν τους στα θέματα της Βενεζουέλας τζ̆αι του Ιράν. Εν χαρακτηριστικόν ότι αμελούν επιμελώς να αρθρώσουν το παραμικρόν για την συντήρησην, την ακροδεξιάν τζ̆αι τες διαρκείς αντιφάσεις της θρησκείας πανταχὀθεν, διότι προφανώς θεωρούν τες πιο "ακίνδυνες", την ώραν που ο ακροδεξιός φασισμός τζ̆αι θρησκευτικός φονταμελισμός εν σε άνοδον. Ενοχλεί τους που υπάρχει ακτιβισμός μόνον για την Παλαιστίνην αλλά εν λαλούν κουβένταν για την παντελήν απουσίαν της ακροδεξιάς σε οτιδήποτε που να συνιστά ακτιβισμόν για αλλαγήν οπουδήποτε. Σε τούτους τους τύπους, που χαρακτηρίζουν τον άλλον με την πιο μεγάλην ευκολίαν, αλλά τσουνιάζουνται όταν τους πεις ότι "εν στραβή η μύξα τους" έχω μόνον να προσφέρω ξύδιν σε ικανοποιητικές ποσότητες, μαζίν με την συμπάθειαν μου για το πόσον χαραμίζουν την τυχόν μόρφωσην τους.

Ώσπου να αντιληφθούν ορισμένοι πολυσπουδασμένοι ότι το "ο σκοπός αγιάζει τα μέσα" ανήκει στον μεσαίωναν τζ̆αι οί το 2025, stay cool and keep rocking!

Rock of the Woof 2025

 

Σε συνθήκες κάθε άλλον παρά κολακευτικές για το πολιτισμικόν επίπεδον του τόπου, ήρτεν η ώρα της ετήσιας μουσικής αναδρομής του blog, όπως πάντα με την συνδρομήν του Spotify τζ̆αι των εισηγήσεων του βάσει του τι γουστάρω συνήθως να ακούω. Εν τόσον πολλά πλέον τα τραούθκια που εντοπίζω έτσι, που καθίσταται εξαιρετικά χρονοβόρον να τα κατατάξω σε μιαν σειράν, οπότε εννά σας παραθέσω μιαν εικοσάδαν που την κάθε κατηγορίαν, αρκέφκοντας που τες νέες κυκλοφορίες τζ̆αι καταλήγοντας με κομμάθκια που "ανακάλυψα", κάλλιον αργά παρά ποττέ. Εύχομαι να περάσετε όμορφα, όπως επέρασα εγώ.

Rock of the Woof 2025 - New releases

Lady! (Panic Is On The Way) - VELVETCUT

Hots for You - Munatix

Get The Job Done - Django McLear

Because Of You - Bearwood

RedWater - El Niven & The Alibi

It's Only Love - KRIS POHLMANN

The River - The Heavy Souls

Sexy Freak - Nuisance to the Neighbours

Sex Doll - Cruel Addiction

Tαξίδι - Μαρίνα Σπανού

Fortune Teller Blues - Joe Bonamassa & Sammy Hagar

Capable - JF Thibodeau

Προφήτης - Σωκράτης Μάλαμας

I Will Not Break - Disturbed

Painkiller - Hassan Bin Rashid

Between My Shadow And The Sun - David Jones

Down In The Room (Outta Time) - Keith Roth · Punky Meadows

FEED - Faded Places

Go Baby Go - Suburban Key Party

Gimmeluv - The Valve

Rock of the Woof 2025 - Discoveries of Old

To Cut A Long Story Short - Spandau Ballet

She's A Rainbow - The Rolling Stones

Πάντα Θλιμμένη χαραυγή - Γιάννης Χαρούλης

Hello - Martin Solveig & Dragonette

The Wanderer - Dion

The Usual - George Thorogood & The Destroyers

A prayer for the loud - DAD

Diane - Therapy?

Sign of the Times - Europe

Social Disease - Bon Jovi

Vampire Blues - Neil Young

The Court Of The Crimson King - King Crimson

Bright lights - Gary Clark Jr.

Bridge Of Sighs - Robin Trower

Love Has Taken Its Toll - Saraya

Zeig Dich - Rammstein

Rising Force - Yngwie Malmsteen

On The Run - The Vintage Caravan

Glorious - Andreas Johnson

Gutter Ballet - Savatage

Ως του χρόνου έτσι τζ̆αιρόν περίπου, με το Rock of the Woof 2026, stay cool and keep rocking!

Κυπριακόν, παλαιστινιακόν, ουκρανικόν....τρία προβλήματα

 Κυπριακόν, παλαιστινιακόν, ουκρανικόν. Τρία μακροχρόνια, σύνθετα τζ̆αι εξαιρετικά δισεπίλυτα προβλήματα με διεθνείς προεκτάσεις. Ήδη που την περιγραφήν τους, βλέπουμεν τες εμφανείς τους ομοιότητες. Χωρίς φυσικά να μπορεί να ισχυριστεί κάποιος ότι εν πανομοιότυπα.

Το κυπριακόν πάει πίσω στον 19ον αιώναν, λλίον πριν την ελληνικήν επανάστασην. Το ουκρανικόν τζ̆αι το παλαιστινιακόν εν κάπως πιο πρόσφατα, αλλά αρχίζουν τζ̆αι τζείνα μέσα στον ίδιον αιώναν, το πρώτον μέσα στην δίνην των τεράστιων αναταράξεων στην τσαρικήν Ρωσίαν τζ̆αι το άλλον μέσα στην παραπαίουσαν Οθωμανικήν αυτοκρατορίαν. Το παλαιστινιακόν μοιράζεται τούτην την παράμετρον με το κυπριακόν. Άλλη μια ομοιότητα μεταξύ τους.

Το κυπριακόν με το παλαιστινιακόν έχουν άλλην μιαν ομοιότηταν. Εν άμεσα συνδεδεμένα με τους εκκολαπτόμενους εθνικισμούς που ήρταν, με καθυστέρησην, στην ανατολικήν Μεσόγειον, επηρεασμένοι που τες μεγάλες επαναστάσεις στην Αμερικήν τζ̆αι την Γαλλίαν. Το κυπριακόν διέπεται που τες δυναμικές του ελληνικού εθνικιστικού αλυτρωτισμού, τζ̆αι του αρκετά μεταγενέστερου τουρκικού μεγαλοϊδεατισμού (το ελληνικόν κράτος εμφανίστηκεν το 1830 ενώ το τουρκικόν μόλις το 1922). Εν γενικά έναν πρόβλημαν εθνικιστικής, πρώτιστα, φύσεως, σε έναν τόπον που ουδέποτε στο παρελθόν είσ̆εν κάποιαν αυτόνομην, κρατικήν ή άλλη, οντότηταν αλλά αποτελούσεν μονίμως μέρος κάποιας αυτοκρατορίας τζ̆αι έναν διαχρονικόν σταυροδρόμιν εθνικών τζ̆αι θρησκευτικών ζυμώσεων. Σε τούτα μοιάζει, ξανά, πάρα πολλά, με το παλαιστινιακόν, απλά τζ̆αμέ οι εθνικισμοί αλλάσσουν, διότι έχουμεν αφενός τον Εβραϊκόν εθνικισμόν (γνωστόν τζ̆αι ως σιωνισμόν) πακέτον με τον αναδυόμενον μετά την κατάρρευσην της οθωμανικής αυτοκρατορίας, αραβικόν εθνικισμόν. Το παλαιστινιακόν εμπεριέχει πολλά πιο έντονα την θρησκευτικήν παράμετρον, αφού έχουμεν σημίτες (Άραβες τζ̆αι Ισραηλινοί εν ούλλοι σημίτες) οι οποίοι διαχωρίζουνται πρώτιστα που την θρησκείαν αντί το έθνος. Θκυό αβρααμικές θρησκείες συγκρούονται βασικά. Το ίδιον ισχύει βέβαια με τους χριστιανούς Έλληνες τζ̆αι τους μουσουλμάνους Τούρκους, αν τζ̆αι στο κυπριακόν εν έχουμεν τόσον έντονην την σύγκρουσην των θρησκειών.

Μια παρένθεση για το ουκρανικόν, το οποίον προσωπικά γνωρίζω το λλιόττερον που τα τρία. Προφανώς τζ̆αμέ έχουμεν μεν μιαν σύγκρουσην εθνικιστικής φύσεως, αλλά το περιβάλλον αφορούσεν πιο πολλά σε ιδεολογικές ζυμώσεις παρά εθνικιστικές. Η οκτωβριανή επανάσταση εμετάτρεψεν την περιοχήν σε ΕΣΣΔ, η οποία μπορεί μεν να ήταν μια "διεθνιστική ομοσπονδία", αλλά εξελίκτηκεν, όπως το καταλαβαίνω, σε έναν "ρωσικόν imperium". Η περιοχή της Ουκρανίας τζ̆αι το σχετικόν θέμαν προφανώς προκύπτει που την αντίδρασην των Ουκρανών στο να γίνουν Ρώσοι, είτε με το καλόν είτε με το ζόριν. Η μεν Ρωσία εθεωρούσεν, τζ̆αι θεωρεί ως σήμερα, την Ουκρανίαν ως κεφαλαιώδην χώρον για την ασφάλειαν της, πέραν του ότι εν μια γεωγραφική περιοχή πολλά σημαντικών φυσικών πόρων. Γενικά μπορούμεν να πούμεν ότι όσον αφορά τες καταβολές τους, το κυπριακόν εν πιο κοντά με το παλαιστινιακόν παρά με το ουκρανικόν. Οι ομοιότητες τους αφορούν τες πιο σύγχρονες εξελίξεις στο ουκρανικόν, δηλαδή την εμπλοκήν του ΝΑΤΟ κατά κύριον λόγον τζ̆αι της Ε.Ε. κατά δεύτερον. Το ΝΑΤΟ έπαιξεν σημαντικόν ρόλον στην εξέλιξην τόσον του κυπριακού (με τρεις νατοϊκές δυνάμεις να εν μέρος της ίδιας της συνταγματικής λειτουργίας της Κυπριακής Δημοκρατίας), όσον τζ̆αι του παλαιστινιακού, αφού ο κύριος λόγος που υπάρχει ακόμα Ισραήλ είναι το πόσον σημαντικόν θεωρείται για τα συμφέροντα της συγκεκριμένης συμμαχίας τζ̆αι της δύσης γενικόττερα στην περιοχήν της Μέσης Ανατολής. Το ΝΑΤΟ τζ̆αι οι παρεμβάσεις του εν κοινή παράμετρος τζ̆αι στα τρία προβλήματα.

Επιστρέφοντας στο κυπριακόν με το παλαιστινιακόν, εντοπίζουμεν άλλην μιαν μεγάλην ομοιότηταν. Τζ̆αι οι θκυό περιοχές, Κύπρος τζ̆αι Παλαιστίνη, επεράσαν που μιαν σχετικά σύντομην περίοδον υπό την διοίκησην των Άγγλων. Οι οποίοι, είτε εκ προθέσεως είτε λόγω ανικανότητας, εν εβοηθήσαν καθόλου στην επίλυσην των εθνοθρησκευτικών διαφορών στες θκυό περιοχές, αντίθετα οι ενέργειες τους επιδεινώσαν μιαν ήδη δύσκολην τζ̆αι τεταμένην κατάστασην. Δαμέ τα θκυό προβλήματα διαφέρουν που το ουκρανικόν, αφού ενώ οι συγκρούσεις σε Κύπρον τζ̆αι Παλαιστίνην αρχίσαν τζ̆αι εσυνεχιστήκαν για πολλές που τες πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα, στην Ουκρανίαν το πρόβλημαν πιο πολλά υπόβοσκεν, κάτω που το σιδηρούν παραπέτασμαν της ΕΣΣΔ, τζ̆αι εν επανεμφανίστηκεν παρά την δεκαετίαν του 1990, μετά δηλαδή την διάλυσην της.

Τζ̆αι στα τρία προβλήματα έχουμεν μιαν μεγάλην δύναμην εναντίον μιας μικρής, ή μικρόττερης εν πάσει περιπτώσει. Τουρκία εναντίον Κυπριακής Δημοκρατίας, Ισραήλ εναντίον Παλαιστινίων (που ακόμα εν αξιωθήκαν να κάμουν επίσημα αναγνωρισμένον κράτος) τζ̆αι Ρωσία εναντίον Ουκρανίας. Τζ̆αι στα τρία προβλήματα είχαμεν (τζ̆αι έχουμεν) παράνομες, παρακρατικές οργανώσεις, τρομοκρατίαν, περιόδους ένοπλων συγκρούσεων, πραξικοπήματα, εισβολές, καταλήψεις τζ̆αι κατοχές εδαφών, παράνομους εποικισμούς. Είχαμεν επίσης ανακωχές τζ̆αι συνάψεις συμφωνιών οι οποίες όμως εν αντέξαν στον χρόνον. Το κυπριακόν διαφέρει που τα άλλα θκυό στο ότι παραμένει τα τελευταία 51 χρόνια μια "ψυχρή σύγκρουση". Τζ̆αι στα τρία προβλήματα παρατηρούμεν ότι πρόκειται για ενδεχομένως τες πιο στρατικοποιημένες περιοχές του πλανήτη σήμερα. Τζ̆αι στα τρία προβλήματα έχουμεν άμεση ή έμμεσην εμπλοκήν διεθνών συμφερόντων, τα οποία εν μπορούν να λειτουργήσουν καταλυτικά για την επίτευξην ανθεκτικών συμφωνιών, αντίθετα, με τες ραδιουργίες τους επιδεινώνουν συχνά την κατάστασην.

Τελειώνω με έναν συνοπτικόν πίνακαν που είχα κάμει με αφορμήν το ουκρανικόν τζ̆αι το πως μοιάζει με το κυπριακόν. Αν κάποιος βάλει μιαν τρίτην στήλην για το παλαιστινιακόν, νομίζω εύκολα εννά διακρίνει ότι τα τρία πορβλήματα έχουν παραπάνω κοινά παρά διαφορές. Τζ̆αι τούτη η παραγματικότητα θα έπρεπεν να μας επηρεάζει κάπως στο πως τοποθετούμαστεν, ως τρίτοι, στα άλλα θκυό προβλήματα πέραν του κυπριακού. 

Αυτάααα. Ώσπου να βρεθεί επιτέλους μια βιώσιμη λύση τζ̆αι στα τρία τούτα προβλήματα, stayu cool and keep rocking!

Πατριωτικός ρεαλισμός

 

Είμαστεν σε προεκλογικήν περίοδον τοπικά τζ̆αι σε περίοδον τεράστιων αναταράξεων διεθνώς οπότε παρατηρούμεν μιαν έξαρσην συζητήσεων στην δημόσιαν σφαίραν που αφορούν στο τι μπορεί να γίνει στο κυπριακόν το επόμενον διάστημαν, ειδικά εφόσον έφυεν ο αδιάλλακτος τζ̆αι διχοτομικός Τατάρ τζ̆αι εκλέγηκεν πανηγυρικά ο, σίγουρα πιο συζητήσιμος, Ερχιουμάν.

Ήρτεν που λαλείτε ο Μητσοτάκης στο μνημόσυνον του Κληρίδη τζ̆αι αναφέρτηκεν στον μακαρίτην ως θιασώτην της έννοιας που αποτελεί τον τίτλον της ανάρτησης. Τζ̆αι εμουντάραν οι σύσσωμοι οι απορριπτικοί του τόπου, που εν χωνεύκουν τον Μητσοτάκην διότι "βρωμά υποχωρητικότηταν", να απαξιώσουν τον όρον. Τζ̆αι φυσικά όπως κάθε παράλογη συζήτηση, έτσι τζ̆αι τούτη εκφυλίζεται σε γλωσσικόν διαγωνισμόν.

Βέβαια οι έννοιες εν απλές τζ̆αι ξεκάθαρες. Ρεαλισμός κατ' εμέναν είναι απλά ότι αντί να λειτουργείς με στείρον συναίσθημαν, βάλλεις πρώτα την λογικήν μπροστά πριν κάμεις μιαν επιλογήν. Πατριωτισμός εν ακόμα πιο απλόν. Εν η αγάπη για την πατρίδαν. Η οποία πατρίδα εν ταυτίζεται απαραίτητα με το έθνος.

Άρα, τζ̆αι το πράμαν εξακολουθεί να εν απλόν, ο πατριωτικός ρεαλισμός υποβάλλει ότι στες επιλογές σου για την πατρίδαν σου, την οποίαν προφανώς αγαπάς, βάλλεις πρώτιστα την λογικήν τζ̆αι όχι το συναίσθημαν. Τζ̆αι η λογική συνήθως υπαγορεύκει τον συμβιβασμόν. Όχι την βίαν. Η βία για πολλούς, ειδικά τους συναισθηματίες πατριώτες, φαντάζει η δύσκολη επιλογή. Εν είναι όμως. Ο άθρωπος εύκολα γίνεται βίαιος, ποικιλοτρόπως. Εύκολα αφήνει το συναίσθημαν να τον παρασύρει. Δύσκολον είναι να περιορίσει την συναισθηματικήν φόρτισην τζ̆αι να δει την κατάστασην έξω που το κουτίν, νηφάλια τζ̆αι με ορίζονταν πέραν του άμεσου. Δύσκολον είναι να δείξει εμπιστοσύνην σε αθρώπους που μέχρι σήμερα θεωρεί εχθρούς. Διότι μπορεί να διακρίνει ότι σε μακροπρόθεσμον ορίζονταν κάθε άθρωπος, ανεξαρτήτως άλλων ιδιοτήτων, θέλει την ησυχίαν του τζ̆αι ψάχνει καταστάσεις αμοιβαίου οφέλους, αντί αμοιβαίας καταστροφής.

Ας δούμεν στην ιστορίαν του κυπριακού τι επιλογές εκάμαμεν για να αντιληφθούμεν αν ήταν πατριωτικά ρεαλιστικές ή όϊ.

• Είχαμεν την επιλογήν της ένωσης με την Ελλάδαν τζ̆αι της ανεξαρτησίας. Επιλέξαμεν ως στόχον τον πιο δύσκολον, άρα λλιόττερον ρεαλιστικόν, που ήταν η ένωση με την Ελλάδαν.
• Είχαμεν την επιλογήν να επιδιώξουμεν τον στόχον μας με ειρηνικά μέσα ή με βίαια μέσα. Επιλέξαμεν τα βίαια μέσα.
• Είχαμεν την επιλογήν να εντάξουμεν στην προσπάθειαν μας ούλλους τους Κυπραίους, ανεξαρτήτως εθνικής καταγωγής τζ̆αι ιδεολογίας. Επιλέξαμεν να εντάξουμεν τους δεξιούς ελληνοκύπριους, φκάλλοντας εκτός σχεδόν τον μισόν πληθυσμόν (Τουρκοκύπριους, αριστερά)
• Είχαμεν την επιλογήν να σταματήσουμεν την βίαν τους πρώτους μήνες μετά την έναρξην του ένοπλου αγώνα. Επιλέξαμεν να την συνεχίσουμεν άλλα τέσσερα χρόνια.
• Είχαμεν την επιλογήν να στηρίξουμεν την ανεξαρτησίαν που επετύχαμεν ή να συνεχίσουμεν την προσπάθειαν για ένωσην. Επιλέξαμεν ξανά το πιο ακραίον.
• Είχαμεν την ευκαιρίαν να δοκιμάσουμεν το νέον σύνταγμαν σε βάθος χρόνου, με στόχον να βελτιώσουμεν τες δυσλειτουργικές πρόνοιες. Τρία μόλις χρόνια μετά επροσπαθήσαμεν να ανατρέψουμεν πλήρως την λογικήν του.
• Για 11 χρόνια είχαμεν την ευκαιρίαν να επανεντάξουμεν τους Τ/Κ στο κράτος με συνομιλίες. Επιλέξαμεν να παίζουμεν το παιχνίδιν της εξάντλησης τους.
• Στην αντιπαράθεσην με την χούνταν των Αθηνών επιλέξαμεν να τους πέψουμεν πίσω τους αξιωματικούς τους. Με τα γνωστά αποτελέσματα.
• Για τριάντα χρόνια επιλέξαμεν την άρνησην σχεδόν σε κάθε πρωτοβουλίαν διαδοχικών Γ.Γ. του Ο.Η.Ε, βαφτίζοντας κάθε αντιπρόσωπον του ως φιλότουρκον.
• Είχαμεν την ευκαιρίαν να πούμεν το ναι στο πρώτον δημοψήφισμαν που είχαμεν στην ιστορίαν μας για συμφωνίαν στο κυπριακόν. Επιλέξαμεν το όχι.
• Εξήντα έναν χρόνια μετά έχουμεν ηγεσίαν η οποία δείχνει να ικανοποιείται με την διαιώνισην του στάτους κβο τζ̆αι την σύναψην αμφιβόλου αξίας συμμαχιών αντί για την επίδειξην διάθεσης συμβιβασμού με τον εχθρόν.
• Μετά που τούτα ούλλα, ορισμένοι έχουν την αυταπάτην ότι "συνέχεια υποχωρούμεν" τζ̆αι το θράσος να κατηγορούν όποιον επισημαίνει το καταστροφικόν των επιλογών μας ως μειοδότην.

Ζήτω η ηρωική μωρία! Κάτω ο πατριωτικός ρεαλισμός!

Ώσπου να σταματήσουν να χάνουν οι λέξεις την έννοιαν τους, stay cool and keep rocking!

Η ζωή εν κύκλος

 

Πολλά χρόνια πριν, λλίον πριν πεθάνει ο παππούς μου ο Στέφανος, είχαμεν πάει να τον δούμεν οικογενειακώς, τζ̆αι όταν λαλώ οικογενειακώς εννοώ επήαμεν με την Αγάπην παρέαν με τους γονείς μου. Οι μιτσιοί εν τον επρολάβαν νομίζω. Ο παππούς ο Στέφος (έτσι τον ελαλούσαμεν) ήταν ένας λεβεντάδρωπος αλλά σε τζ̆είνην την επίσκεψην ο καημένος ήταν σε άσ̆ιημην κατάστασην, εν μας άκουεν, εθώρεν μας μέσα σε μιαν θολούραν τζ̆αι ούλλες του σχεδόν οι κουβέντες ήταν για το πόσον υπόφερεν που τα προβλήματα υγείας του. Λλίον τζ̆αιρόν μετά έφυεν τζ̆αι επήεν να έβρει την Αλισαβούν του. Που λέμεν.

Όπως εφεύκαμεν, είπα του παπά μου ότι "ρε το καημένον τον παππούν, εγέρασεν πολλά", τζ̆αι ο παπάς μου, με έναν ύφος πολλά χαρακτηριστικόν, απαντά μου "ρε Μιχάλη, εγεράσαν τα εγγόνια του!!".

Τζ̆είνον που μου είσ̆εν κάμει βέβαια εντύπωσην εν ήταν τόσον το γήρας, μέσα που την εικόναν του ταλαιπωρημένου σώματος ή προσώπου, αλλά το πόσον τζ̆είνος ο γίγαντας των παιδικών μου χρόνων είσ̆εν μεταμορφωθεί σε έναν μωρόν, έναν βρέφος που εχρειάζετουν φροντίδαν, για να φάει, να πιεί τζ̆αι γενικά να φκάλει την ημέραν χωρίς κίνδυνον. Ήταν λυπηρόν αλλά, ακόμα παραπάνω, ήταν τρομακτικόν. Εν τούτη η μοίρα μας, εδιερωτήθηκα, να εμφανιζούμαστεν που την ανυπαρξίαν, να εξαρτούμαστεν που την φροντίδαν των άλλων ως βρέφη, να ζούμεν την ακμήν της ζωής μας τζ̆αι μετά να ξαναζούμεν την βρεφικήν κατάστασην πριν επιστρέψουμεν στην ανυπαρξίαν; Εφαίνετουν μου αβάσταχτη ως διαδρομή.

Σήμερα που είμαι πλέον στα 51, έχω λλίον πολλά συμφιλιωθεί με τούτην την προοπτικήν. Τωρά εν οι δικοί μου γονείς που πλησιάζουν σε τζ̆είνην την φάσην όπου εννά χρειαστούν φροντίδαν, που αντί γονείς εννά γίνουν πλέον τα μωρά των κοπελλουθκιών τους. Εν μια κατάσταση που, για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, απεύχομαι τζ̆αι θα επροτιμούσα να απαλλαγώ που λλόου της κάπως. Σκληρόν, κυνικόν, αλλά there it is. Στην φάσην που είμαστεν ούλλοι τωρά, η ευχή που κάμνω, τόσον για τους ίδιους όσον τζ̆αι για μας, τα παιθκιά τους, είναι να φύουν όρθιοι, αυτόνομοι, χωρίς την εξευτελιστικήν ανάγκην να τους μεταχειρίζουνται ως βρέφη. Βέβαια σπάνια σου κάμνει η ζωή έτσι χαττίρκα, τζ̆αι καλόν είναι να είμαι προετοιμασμένος ανάλογα. Δύσκολον, αλλά πάλε there it is.

Εν αυτονόητον ότι κάτι παρόμοιον εύχομαι τζ̆αι για μέναν. Εκατόν φορές να φύω αυτόνομος τζ̆αι στοιχειωδώς στα πόθκια μου παρά να ζήσω παραπάνω αλλά να καταντήσω έναν βρέφος με πάννες. Να μου λείπει έτσι "μακροζωία".

΄Ώσπου να σκεφτώ κάτι πιο εύθυμον ως θέμαν για να ασχοληθώ, stay cool and keep rocking!

Περί τρίχας το ανάγνωσμαν ενταύθα

Το να ασχολείσαι με τρίχες συνήθως αφορά σε χάσιμον χρόνου αλλά στην προκειμένην περίπτωσην αξίζει μνείας αφού η συγκεκριμένη εμπειρία εν αξιοσημείωτη.

Κατ' αρχήν να δηλώσω τζ̆αι δαμέ πόσον με εντυπωσιάζει η επίδραση της τριχοφυϊας της κεφαλής (μαλλιά τζ̆αι γένια) στην φυσιογνωμίαν ενός εκάστου. Μια σημαντική αλλαγή σε τούτα σηματοδοτεί μιαν σημαντικήν αλλαγήν στο πως σε αντιλαμβάνουνται οι υπόλοιποι αθρώποι, σε βαθμόν που μπορεί να καταστείς "αγνώριστος". Μόνον όταν το ζήσεις όμως μπορείς να το αντιληφθείς, είτε την αλλαγήν κάμεις την εσύ, είτε την κάμει κάποιος άλλος με τον οποίον έσ̆ιεις τακτικήν επαφήν ή έσ̆ιεις εν πάσει περιπτώσει διαμορφώσει συγκεκριμένην εικόναν μέσα στα χρόνια που τον ξέρεις.

Το φετινόν καλοτζ̆αίριν ήταν ούτως ή άλλως σημαδιακόν, αφού τα κοπέλια μας ετελειώσαν το σχολείον, εκάμαν τες κινήσεις τους για τα επόμενα στάδια της μόρφωσης τους τζ̆αι, δυστυχώς, εκαταταγήκαν στον στρατόν. Τζ̆αι όπως εν καλά γνωστόν, η κατάταξη εν συνυφασμένη με το κούρεμαν στρατιωτικού τύπου, που μεταφράζεται σε πολλά κοντά μαλλιά, αφού ο στρατός εν η πεμπτουσία της ισοπέδωσης του ατόμου. Ούλλοι πρέπει να εν ξυρισμένοι κόντρα, τζ̆αι με τα ίδια ακριβώς μαλλιά. "Κουρεμένοι σβέρκοι", όπως τραγουδά ο Μαχαιρίτσας στο "Διδυμότειχο blues".

Που τζ̆αιρόν νωρίττερα είχα ενημερώσει την οικογένειαν ότι, μετά που πολλά χρόνια τζ̆αι εις ένδειξην συμπαράστασης στα κοπέλια, θα έκοφκα τα μαλλιά μου στρατιωτικά. Σίουρα, όπως μου υπέβαλεν τζ̆αι ένας καλός φίλος, η συγκεκριμένη επιλογή αφορούσεν τζ̆αι το πως θωρώ εγώ τον εαυτόν μου, αλλά επί της ουσίας η ούλλη τελετουργία είσ̆εν να κάμει τόσον με την χαράν του κλεισίματος ενός κύκλου, της βασικής μόρφωσης, για τα κοπέλια, αλλά τζ̆αι την μελαγχολίαν που, ως κοινωνία, εξακολουθούμεν να τους υποβάλλουμεν στο άχρηστον τραύμαν της υποχρεωτικής στράτευσης, την ώραν που εν έτοιμοι να ανοίξουν τα φτερά τους για άλλους ουρανούς.

Εν πάσει περιπτώσει, τζ̆αι εν γνωστόν για όσους με ξέρουν, όταν μου μπει στο μυαλόν μια ιδέα ή μια απόφαση, πολλά δύσκολα ταράσσω. Όπερ τζ̆αι εγένετο, τζ̆αι θκυό μέρες πριν την κατάταξην των κοπελιών, επισκέφτηκα τον παρπέρην μου τζ̆αι έκοψα τες μάλλες μου. Ομολογώ ότι είχα έναν φόον για το πως θα εφαίνουμουν, αφού το πρόσωπον μου εν "αδρόν", τζ̆αι τα κοντά μαλλιά προβάλλουν τούτην την "αδρότηταν". Εν τέλει το αποτέλεσμαν ήταν σίουρα καλλύττερον που ότι επερίμενα, αν τζ̆αι το μικρό μήκος ανέδειξεν σε ούλλην της την έκτασην, την επέλασην του άσπρου στα μαλλιά μου. Εν θα έλεα ότι ασ̆ιήμισα με τα κοντά μαλλούθκια, αλλά σίουρα εφάνηκεν η ηλικία μου πιο ξεκάθαρα, παρά με τα μακριά. 

Το πρώτον στάδιον της μεταμόρφωσης είσ̆εν λάβει χώραν τζ̆αι εκατάγραφα με ενδιαφέρον τες αντιδράσεις πανταχόθεν (ειδικά της Αγάπης, η οποία ετελούσεν σε κατάστασην ήπιου σ̆ιοκ) αλλά ήταν μόνον το 50%. Το άλλον μισόν αφορούσεν την τριχοφυϊαν προσώπου (το γένιν σιόρ), την οποίαν ουδέποτε άφησα να αυγατίσει στα 51 τόσα μου χρόνια, με εξαίρεσην την σύντομην παρουσίαν ενός αμούστακου goatie (google it) στα πρώτα χρόνια των σπουδών μου. Αφού ετόλμησα να κουρευτώ στρατιωτικά μετά που δεκαετίες, it was only fitting να το πάρω έναν βήμαν πάρακάτω με το first ever μούσιν της ζωής μου.

Σε αντίθεσην με το κοντόν μαλλίν, που ήταν μεν ξεχασμένον στα βάθη του χρόνου αλλά όχι πρωτοφανέρωτον, η φάτσα μου με γένια τζ̆αι μουστάτζ̆ια ήταν "άγνωστα νερά", τόσον για τους άλλους όσον τζ̆αι για μέναν. Η ούλλη εμπειρία κράτησεν χαζίριν θκυό μήνες, διάρκεια που βάσει του google εν μια τυπική περίοδος στην οποίαν μπορείς να ισχυριστείς ότι "άφηκες γένιν". Ήταν θκυό περίεργοι μήνες, για να το πω ήπια. Η Αγάπη εξέφρασεν την απέχθειαν της αρκετά έντονα, σε βαθμό που άρκεψεν να μου τάσσει δωροδοκίες για να πάω να το ξυρίσω τζ̆αι να θωρεί εφιάλτες ότι άλλαξα γνώμην τζ̆αι ήθελα να το κρατήσω επ΄αόριστον. Η συμπεριφορά της αθθύμησεν μου την αντίστοιχην συμπεριφοράν που αντιμετωπίσαν θκυό φίλοι, αλλά που την ανάποδην. Τα συγκεκριμένα κοπέλια ήταν "παραδοσιακοί" γενάες, αλλά για κάποιους λόγους αποφασίσαν να ξυριστούν. Το μπούλινγκ στο οποίον υποβληθήκαν που τες γυναίκες τζ̆αι τον στενόν οικογενειακόν περίγυρον ανάγκασεν τους να εξαφανίσουν τα ξυραφάκια τζ̆αι να επαναφέρουν τα μούσ̆ια πάραυτα.

Για το κοντόν μαλλίν, ειδικά όταν έρκεται μετά που μακράν περίοδον μακρυμαλλίασης, έχω να πω ότι έσ̆ιει τα καλά του. Εν σίουρα πιο δροσερόν, ειδικά μέσα στους καύσωνες της Κύπρου, στεγνώνει εύκολα, θέλει πιο λλίον σ̆ιαμπού τζ̆αι εν χρειάζεται χτένισμαν ούτε σαντανώννεται, ενώ επιτρέπει να φορείς τζ̆αι καππελλούθκια, τα οποία δύσκολα κάθουνται σε πλούσιες κόμες. Το κύριον του μειονέκτημαν κατ' εμέναν εν ακριβώς η έλλειψη "χαρακτήρα", ειδικά για μέναν που έχω σχετικά σπάνιον είδους μαλλιού για Κυπραίος, δηλαδή σπόντα που σε μάκρος εν ολόϊσ̆ιον. Ο μέσος Κυπραίος ἐσ̆ιει σγουρόν ή κυμματιστόν μαλλίν. Επίσης με το μακρύν μαλλίν επήαιννα παρπέρην μιαν φοράν την τριμηνίαν. Το κοντόν μαλλίν εν high maintenance, είτε το αναλάβεις ο ίδιος είτε καταφεύγεις στον παρπέρην.

Για το δε μούσιν, εττίκκαρα με χαράν την εμπειρίαν, αλλά σίουρα έννεν κάτι που μου κάμνει. Όϊ επειδή ήμουν τόσον τέρας όσον εφάνηκα της Αγάπης, αντίθετα σε κάποιες φάσεις τζ̆αι αναλόγως γωνίας έβλεπα θετικές επιδράσεις, αλλά επειδή εν επίσης μια κατάσταση που θέλει συνεχήν επιμέλειαν, αλλιώς εν σκέττη ταλαιπωρία. Στην περίοδον που το εδοκίμασα, άφησα το να αναπτυχθεί εντελώς αναρχικά, τζ̆αι επειδή το γένιν μου εν σχετικά αραιόν τζ̆αι σκληρόν, έκαμεν μιαν πολλά παραθκιάνταλην κατάληψην της φάτσας μου. Το μεγάλον μείον για μέναν ήταν ότι, λόγω τζ̆αι του ότι ήταν σε μεγάλον βαθμόν άσπρον, έβαλλεν μου εύκολα πάνω μιαν πενταετίαν στην ηλικίαν μου, πέραν της ενίσχυσης στην στάνταρ αγριάδαν της παφίτικης μου φυσιογνωμίας. Μεν αναφέρω πόσον εμίσησα την αίσθησην του μύστακα όποτε έτρωα ή έπιννα κάτι ή όταν ένιωθα τον ιδρώταν κάτω που την τρίχαν τζ̆αι την αδυναμίαν να νιώσω καθαρός εκτός που την ώραν του ντους. Άσε που έφτασεν να στεγνώνει πιο δύσκολα που τα μαλλιά μου κάποιαν στιγμήν. Υποβάλλω τα σέβη μου στους απανταχού γενάες, οι οποίοι φαίνεται να εν πλειοψηφία στον πληθυσμόν δακάτω τα τελευταία χρόνια, αλλά έννεν για μέναν τούτα ρε παιθκιά. Μεινίσκει μόνον η ικανοποίηση, πατριαρχικής μάτσ̆ιο προέλευσης, ότι άμα γουστάρω μούσιν, μπορώ να το καταφέρω.

Εννά κλείσω με την εμπειρίαν του ξυρίσματος σε παρπέρην, που ήταν επίσης πρωτόγνωρη. Έβαλα τον παρέαν να μου το τριμάρει πρώτα για να το δω σε στοιχειώδην ευπρέπειαν, που όντως άλλαξεν πολλά την εμφάνισην του. Μετά εζήτησα του να μου αφήσει goatie με το μουστάτζ̆ιην τζ̆αι τελευταίον μόνο του το μουστάτζ̆ιην. Τα στάδια τούτα εβοηθήσαν με να καταλάβω το πως οι μουσάτοι φίλοι ανταπεξέρχονται στην παρουσίαν τόσης τρίχας στο πρόσωπον τους, αφού με σωστήν περιποίησην γίνεται σαφώς πιο διαχειρίσιμη τζ̆αι βιώσιμη η κατάσταση. Τέλος, ο παρέας έπιασεν επαγγελματικόν ξιουράφιν τζ̆αι έκαμεν μου έναν ξύρισμαν σε βάθος που ήταν επίσης πρωτοφανές για μέναν. Κατά βάσην το γένιν μου απαιτεί ξύρισμαν  μέραν παρά μέραν αλλά μετά που το παρπερίσιμον ξύρισμαν έκαμα τέσσερις μέρες να ξυριστώ. Εν ξέρω αν τούτον οφείλετουν στον συνδυασμόν της προηγούμενης φάσης με το γένιν τζ̆αι του βαθέως ξυρίσματος αλλά έκαμεν μου εντύπωσην. Αν δεν εδοκιμάσετε ποττέ έτσι ξύρισμαν, συστήνω το, εν πολλά εντυπωσιακόν, αναζωογονητικόν τζ̆αι στοιχίζει μόνον όσον ένας καφές.

Αυτά τα ολίγα (εντάξει, ήταν πολλά τελικά) περί τριχών. Ώσπου να ξαναμακρύνουν τα μαλλιά μου, stay cool and keep rocking!