Στο "Θέατρον των Ονείρων"

 

Γενικώς στη ζωήν μου ουδέποτε είχα τούτον που λέμεν "ξεκάθαρους στόχους", πιο πολλά είχα "συγκεκριμμένες γενικές κατευθύνσεις", όπως το "εννά σπουδάσω κάτι", "εννά έβρω μιαν δουλειάν", "εννά παντρευτώ", "εννά κάμω οικογένειαν", you get the idea. Εν παραλλήλω με τούτους τους "μπούσουλες", εδιαμόρφωσα σταδιακά μιαν σειράν που χόμπυ τζ̆αι συνήθειες, ορισμένες που τες οποίες ήρταν τζ̆αι εφύαν ενώ άλλες, σχετικά περιορισμένες, επαραμείναν σταθερές μέσα στα χρόνια. 

Έναν που τούτα τα χόμπυ εν το ποδόσφαιρον, με το οποίον ασχολήθηκα παρακολουθώντας το μέσα που αγαπημένες ομάδες, τζ̆αι παίζοντας το ο ίδιος, τόσον στον πραγματικόν όσον τζ̆αι στον ψηφιακόν κόσμον. Μια εξαιρετικά όμορφη πτυχή του ποδοσφαίρου είναι να το ζεις στες κερκίδες του γηπέδου, τζ̆αι όταν το γήπεδον εν γεμάτον, η εμπειρία μπορεί να εξελικτεί σε κάτι πολλά αξιομνημόνευτον. Έτσι μια που τες επιθυμίες που αναπτυχθήκαν μέσα μου μέσα στα χρόνια ήταν να πάω σε έναν αγώναν εντός ενός που τα μεγάλα στάδια του κόσμου, για να ζήσω τον παλμόν ενός πλήθους φιλάθλων που φτάνει τες 50 ή 60 χιλιάδες. Αποδείχτηκεν μια διαδικασία που επανειλημμένα αναβάλλετουν για διάφορους λόγους, ώσπου, το περασμένον καλοτζ̆αίριν τρεις διαφορετικές κυπριακές ομάδες εκαταφέραν να προκριθούν σε ομίλους Ευρωπαϊκών διοργανώσεων. Δυστυχώς καμμιά που τούτες εν ήταν η ομάδα που υποστηρίζω, η Ανόρθωση, αλλά όταν εδιαπίστωσα ότι μια που τες αντιπάλους ήταν η, θρυλική μεν, μισητή δε (λόγω Λίβερπουλ, της ομάδας που υποστηρίζω στην Αγγλία), Μάντσ̆ιεστερ Γιουνάϊτετ, αμέσως αποφάσισα να πάω στον αγώναν του "Old Trafford", της έδρας της Μάντσ̆ιεστερ, που αποκαλείται τζ̆αι "θέατρον των ονείρων" (εξ'ου τζ̆αι ο τίτλος). 

Οι πιο κοντινοί φίλοι είτε ήταν δύσκολον να έρτουν λόγω δουλειάς είτε απρόθυμοι αφού εν τους ενδιέφερεν να συμμετάσχουν στην κερκίδαν μιας ομάδας που αντιπαθούν (Ομόνοια), όμως ήμουν τυχερός στο ότι κάποιος καλός γνωστός, Ομονοιάτης, σε ανύποπτην φάσην είσ̆εν εκφράσει την επιθυμίαν του να πάει, τζ̆αι έλυσεν μου το πρόβλημαν της παρέας, αφού πολλά δύσκολα θα αποφάσιζα να κάμω έτσι εξόρμησην μόνος μου.Έτσι εκανονίσαμεν τα logistics τζ̆αι την διαμονήν μας, εξασφάλισεν μου εισητήριον για τον αγώναν τζ̆αι εταξιδέψαμεν μέσω Λονδίνου την προηγούμενην του αγώνα, για να πάμεν στο Μάντσ̆ιεστερ με το τραίνον. Το ότι τελικά εν ήμαστεν οι θκυό μας αλλά ήρτεν μαζί μας ολόκληρη η οικογένεια του, εμπλούτισεν πολλά θετικά το πρόγραμμα μας τζ̆αι έκαμεν με να μετανιώσω λλίον που εν ήβρα τρόπον να πάρω τζ̆αι την δικήν μου. Ίσως άλλη φορά, στο εγγύς μέλλον.

Ούλλα επήαν κατ'ευχήν. Παρόλον που ήταν σχετικά άβολον, εβρέθηκα με την φιλικήν οικογένειαν, εντός της ομονοιάτικης πορείας προς το γήπεδον. Ήταν που μόνη της μια όμορφη εμπειρία, αφού είχαν μαζευτεί σ̣ίηλιάδες οπαδοί, οι οποίοι επερπατούσαν τραγουδώντας μέσα τους κύριους δρόμους της πόλης, αποτελώντας έναν αξιοθέατον οι ίδιοι για τους τόπακες, αλλά προσφέροντας μας τζ̆αι την ευκαιρίαν να δούμεν κάποια πολλά όμορφα σημεία της πόλης, η οποία αφενός εν μικρή σε πληθυσμόν αλλά αφετέρου εν γεμάτη πανέμορφα κτίρια, τόσον κλασικά όσον τζ̆αι σύγχρονα. Ο δε τζ̆αιρός, επίφοβος για κρύον τζ̆αι βροσ̆ιην (Αγγλία γαρ), έκαμεν μας την χάρην τζ̆αι ήταν ότι πρέπει, αφού ήταν μέχρι τζ̆αι ηλιόλουστος κατά διαστήματα.

Φτάνοντας τζ̆αι μπαίνοντας στο γήπεδον, ήδη μέρος της επιθυμίας ικανοποιήθηκεν. Προκαλεί δέος το μέγεθος ενός γηπέδου των 70 χιλιάδων θεατών, με την προοπτικήν τζ̆αι την ατμόσφαιραν του, ενώ το συγκεκριμμένον συνδυάζει τζ̆αι μιαν επικήν ιστορίαν που πάει πίσω στην δεκαετίαν του 1930. Μόνη απογοήτευση το ότι απαγορεύετουν να πάρεις αλκοόλ στην κερκίδαν, οπότε ήπιαμεν τες μπύρες μας στην καντίναν. Εντυπωσιακόν επίσης ήταν το γεγονός ότι μισήν ώραν πριν το ματς, το γήπεδον ήταν μόνον κατά το 1/3 γεμάτον, όμως με την έναρξην ήταν πλέον κατάμεστον.

Η εμπειρία του αγώνα ήταν ότι ονειρεύκουμουν τζ̆αι παραπάνω. Η οπτική του αγωνιστικού χώρου, ο φωτισμός, η ηχητική, η ένταση, εξεπερνούσαν τα επίπεδα που έλπιζα . Έκαμεν μου αίσθησην το ότι οι Ομονοιάτες, που ήταν κοντά στες 5 χιλιάδες, ήταν συνέχεια θορυβώδεις τζ̆αι ενθουσιώδεις, ενώ οι οπαδοί της γηπεδούχου ακούουνταν πιο πολλά στα επιφωνήματα μετά που μιαν χαμένην ευκαιρίαν, ή στα χειροκροτήματα για τες προσπάθειες των παικτών τους. Ὀσον δε ο αγώνας επλησιάζεν προς το τέλος του, τζ̆αι η Ομόνοια εφαίνετουν να καταφέρνει το αδιανόητον, δηλαδή την αποφυγήν της ήττας (οι προβλέψεις πριν το ματς ήταν για πολλά γκολ εναντίον της) η ομονοιάτικη κερδίδα επήρεν τους τόπους, ενώ ο εκνευρισμός των ντόπιων άρχισεν να γίνεται χειροπιαστός. 

Δυστυχώς, στες καθυστερήσεις, η Μάνσιεστερ ήβρεν την λύσην, τζ̆αι παρά την απογοήτευσην που μας έδωσεν τούτον, προσωπικά εδωσε μου θκυό θετικά: άκουσα την εκπληκτικής έκτασης κραυγήν για γκολ που 65 χιλιάδες κόσμον, που πρέπει να το ζήσεις για να το αντιληφθείς, τζ̆αι εκατάλαβα πόσον τους είσ̆εν "κυστήσει" η ομονοιάτικη κερκίδα τζ̆αι το συνεχές τραγούδιν της. Όπως είπα, είμαι Ανορθωσιάτης τζ̆αι η Ομόνοια είναι τζ̆αι καλά, ένας "εχθρός", αλλά εν έχω κανέναν πρόβλημαν να ευχαριστήσω που καρδιάς τους "χόχους" (όπως είναι το υποτιμητικόν παρατσούκλιν τους αλλά no offense) για έναν πολλά όμορφον βράδυν στο "θέατρον των ονείρων".

Την επομένην επέστρεψα Κύπρον, αφήνοντας την οικογένειαν φίλων με τους οποίους εσυνταξιδέψαμεν να ευχαριστηθούν άλλες θκυό μέρες στο Λονδίνο. Πέραν των εξαιρετικών εντυπώσεων που μου άφησεν η πόλη τζ̆αι λόγω της μικρής διάρκειας της επίσκεψης εν έχω κάτι ιδιαίτερον άλλον να γράψω. Έτσι τζ̆'αλλιώς έφτασα σε μιαν ηλικίαν όπου εν γουστάρω να λείπω που το σπίτιν τζ̆αι το κρεβάτιν μου για πολλές νύκτες. Αλλά συνολικά ήταν μια εμπειρία που άξιζεν, τζ̆αι μια ανάμνηση που εννά παραμείνει αγαπημένη.

Ώσπου να δημιοργήσω κάπως νέες τέθκοιες αναμνήσεις, stay cool and keep rocking!

Ουτοπία, δυστοπία, πραγματικότητα

 

Εξ αφορμής της (επαν-)ανάγνωσης του περίφημου "1984" του Όργουελ, στο πλαίσιον της συμμετοχής στη λέσχη βιβλίου, έμπνευση της Beatrix, να πούμεν λλία λόγια για την δυστοπίαν (αφού το "1984" είναι τούτον που λαλούμεν "δυστοπικόν" έργον), την ουτοπίαν τζ̆αι ποιαν σχέσην έχουν με την πραγματικότηταν.

Δυστοπία εν ολίγοις εν έναν αρνητικόν μελλοντικόν σενάριον. Μια κατάσταση όπου ούλλα έχουν "στραβώσει", τουλάχιστον σε σχέσην με το τι ισχύει σήμερα. Για παράδειγμαν, γίνεται πυρηνικός πόλεμος, ή κτυπά τη Γην μετεωρίτης, ή επικρατεί μια παγκόσμια τυρραννία τύπου "μεγάλου αδερφού" κλπ.
Αντίστοιχα, ουτοπία εν μια κατάσταση όπου τα πράματα έχουν πάει τόσον καλά που καταντούν εξωπραγματικά, ονειρικά τζ̆αι - ρεαλιστικώς ομιλούντες - ανέφικτα. Εν ενδιαφέρον ότι ο όρος "ουτοπία" προέρχεται που το ομώνυμον έργον του Τόμας Μορ, στο οποίον προσπαθεί να σκιαγραφήσει την ιδανικήν πολιτείαν, όπως έκαμεν ο Πλάτωνας στην εποχήν του.

Η ουτοπία δηλαδή προσομοιάζει με έναν όνειρον, ενώ αντίστοιχα η δυστοπία με έναν εφιάλτην. Στην βραχύβιαν ζωήν του αθρώπου, τούτον που αντιλαμβάνεται ως "πραγματικότητα" μπορεί εν δυνάμει να προσεγγίσει είτε την μιαν κατάστασην είτε την άλλην. Για παράδειγμαν, κάποιος που εγεννήθηκεν αρχές του 20ου αιώνα τζ̆αι επέθανεν στα τέλη του ή τες αρχές της νέας χιλιετηρίδας, κάπου στον λεγόμενον "δυτικόν κόσμον", πρέπει να έζησεν μιαν αλληλουχίαν κοσμοϊστορικών γεγονότων τζ̆αι εξελίξεων, οι οποίες ήταν είτε εντυπωσιακά θετικές (π.χ. μεγάλες τεχνολογικές ανακαλύψεις), είτε φρικτά αρνητικές (παγκόσμιοι πόλεμοι). Αντίστοιχα όμως, ένας συνότζ̆αιρος άθρωπος, μέλος φυλής νομάδων στην έρημον της Καλαχάρι στην Αφρικήν, μπορεί να μεν επήρεν είδησην που μεγάλον μέρος τούτων των καταστάσεων, τζ̆αι η ζωή του να επαρέμεινεν επί της ουσίας η ίδια, που την γέννησην ως τον θάνατον του.

Εφόσον όμως εγώ προσωπικά είμαι "δυτικός" άθρωπος, μπορώ να διαλογιστώ για το πως επιδρά τόσον η έννοια της ουτοπίας όσον τζ̆αι η έννοια της δυστοπίας στην συνολικήν θεώρησην της πραγματικότητας, παρελθοντικής, παρούσας αλλά - κυρίως - τζ̆αι μέλλουσας.

Το κυριόττερον που έχω καταλάβει είναι ότι η πραγματικότητα ουδέποτε εξελίσσεται ατόφια σε ουτοπίαν ή δυστοπίαν. Αφού τούτες οι θκυό έννοιες εμπεριέχουν την ιδιότηταν του ονείρου, καλού ή κακού, ουσιαστικά απέχουν μονίμως που τούτον που τελικά συμβαίνει, το οποίον έννεν ποττέ άσπρον ή μαύρον, αλλά άπειρες διαβαθμίσεις του γκρίζου. 

Παραμένει όμως μια κύρια ιδιότητα τζ̆αι εν τέλει δύναμη του αθρώπου η δυνατότητα του να φαντάζεται τζ̆αι να ονειρεύκεται. Εν στοιχείον που ορισμένοι θεωρούν καθοριστικόν ως αίτιον που εθρονιάστηκεν στην κορυφήν της τροφικής αλυσίδας του πλανήτη. Τζ̆αι ως εκφάνσεις τούτης της δυνατότητας, τόσον η δυστοπία όσον τζ̆αι η ουτοπία έχουν να παίξουν σημαντικόν ρόλον. Η πρώτη στο να μας κάμει πιο συνετούς, προσεκτικούς τζ̆αι ευγνώμονες στο τι έχουμεν σήμερα, ώστε να το προστατέψουμεν καλλύττερα. Τζ̆αι η δεύτερη στο να συνεχίσουμεν την αέναην, ουσιαστικά, προσπάθειαν μας να βελτιωθούμεν, στο κατά δύναμην.

Ώσπου να αποφεύγουμεν τες δυστοπίες τζ̆αι να ψάχνουμεν τες ουτοπίες, πατώντας γερά στην πραγματικότηταν, stay cool and keep rocking!

Αγιάνναπα τζιαι Πρωταράς

 

Στα παιδικά μου χρόνια οι θάλασσες επιλογής της οικογένειας ήταν προς Λάρνακαν τζιαι Λεμεσόν μερκάν. Στην Λάρνακαν γιατί ήταν κοντά τζιαι εβόλευκεν, στη Λεμεσό, τζιαι πιο συγκεκριμμένα στην παραλίαν του Κουρίου, γιατί στην κοντινήν Επισκοπήν εμεινίσκαν οι πρόφυγες, εκ Λιμνιών Αμμοχώστου, συγγενείς της μάμμας μου. Παρόμοιου στυλ τζιαι η παραλία της ακτής του κυβερνήτη, κάπου ανάμεσα. Πιο σπάνια επηαίνναμεν στον κόλπον των κοραλλίων στην Πάφο, όπου ήταν οι συγγενείς του παπά μου. Ακόμα πιο σπάνιες, σε βαθμόν δειγματοληψίας, ήταν οι εμπειρίες μας που τες θάλασσες του βορρά (Πύρκος, Λατσίν) τζιαι της ελεύθερης επαρχίας Αμμοχώστου, δηλαδή της Αγιάνναπας τζιαι του Πρωταρά.

Ειδικά οι τελευταίες πάντα εφαντάζαν μου οι πιο εξωτικές. Σχεδόν ούλλες βαθκιές που την αρχήν, ειδικά αν είσαι ακόμα μιτσής, σε αντίθεσην με τες παραλίες σε Λάρνακαν τζιαι Λεμεσόν που βαθυνίσκουν σταδιακά, με άσπρην χοντρόκοκκην άμμον αντί την ψιλήν, μαύρην άμμον του νότου, τζιαι με τυρκουάζ, γαλάζια χρώματα αντί γκριζομπλέ. Όταν δε στα εφηβικά χρόνια αρκέψαν να με συγκινούν παραπάνω τζιαι οι αθρώποι σε κάθε μέρος, πέραν του τοπίου, η Αγιάνναπα τζιαι ο Πρωταράς αποκτήσαν έξτρα ενδιαφέρον, αφού ενώ οι παραλίες που ήξερα ήταν οικογενειακές, οι παραλίες τούτες ήταν γεμάτες "νεανικά σώματα", παρέες, τζιαι φρέσκα ζευγαράκια, τζιαι οι νύκτες γεμάτες ίντριγκαν τζιαι ξεσάλωμαν.

Είμαστεν τωρά σε διαδικασίαν απόκτησης ενός εξοχικού κοντά στο διαβόητον Nissi Beach του μακαρίτη του Κίκη, τζιαι ξαφνικά έχουμεν την ευκαιρίαν να βάλουμεν την Αγιάνναπαν υπό τον φακόν, εξερευνώντας τες παραλιούες της τζιαι κάμνοντας χάζιν το πολύχρωμον πλήθος που σουλατσάρει στον μοναδικόν της κύριον δρόμον τωρά τους καλοκαιρινούς μήνες. Γιατί το ίδιον μέρος τον Σιειμώναν εν κυριολεκτικά πόλη-φάντασμαν.

Παρατηρώ λοιπόν ότι ο θερινός πληθυσμός του τόπου εν κυρίως ξένοι τουρίστες. Γυρεύκεις Κυπραίους με το σταγονόμετρον, αν εξαιρέσεις την περίοδον των αδειών, κατά την οποίαν η μισή τουλάχιστον Λευκωσία μετακομίζει στον Πρωταράν. Φαίνουνται που το στυλ τζιαι τους ήχους να εν Εγγλέζοι, Σκανδιναβοί τζιαι Βορειοευρωπαίοι, με διάσπαρτους όσους Ρώσους εκόψαν ποδά μετά την εισβολήν του μαλάκα του Βλαδίμηρου στην Ουκρανίαν, αφού τα αδέρφια οι Ρούσκι εν μας κάμνουν πλέον την τιμήν να μας επισκεφτούν με τα ωραία τους ρούβλια.

Το κιτσαρκόν μεγάλου μέρους των υποστατικών εν τόσον έντονον που καταντά ψυχαγωγικόν. Υπάρχουν πινελιές φιλότιμες για κάτι πιο αξιόλογον, όπως η διαμόρφωση στο λιμανάκι, οι παραλιακοί πεζόδρομοι τζιαι κάποια καλοσχεδιασμένα πρόσφατα κτισμένα ξενοδοχεία, αλλά η προχειρότητα με την οποίαν μεταχειριζούμαστεν την χρυσήν κόταν του τουρισμού θέλει μεγάλην προσπάθειαν να εξελικτεί σε κάτι με όραμαν τζιαι προοπτικήν. Η δυναμική υπάρχει πάντως, αν αναλογιστεί κανένας τα μιλιούνια των επισκεπτών που έρκουνται σε τούτον το μέρος κάθε σεζον, παρά την μετριότηταν της υποδομής.

Εψές επήα μιαν βόλταν στον Πρωταράν να μεταφέρω κάτι συγγενείς που είχαμεν καλέσει για σουβλάκια, τζιαι έδωκα σε έναν πραγματικόν παροξυσμόν. Ολόκληρος ο πυρήνας τούτου που λαλούμεν Πρωταράν ήταν έναν κούλλουμάκκα ποτάμιν αθρώπων, άλλων με τα μπραζίλιαν τζιαι άλλων με τα ρούχα του clubbing. Αν δεν είσαι σε πλήρην αργόσχολην φάσην που να μεν σε κόφτει ο πεταμενος χρόνος μέσα στην κίνησην, πήαιννε Πρωταράν μέρες δεπανταύγουστου.

Βέβαια άμα πάεις νωρίς στες θάλασσες του Πρωταρά, εν άλλον πράμαν, για να είμαστεν δίκαιοι. Σχετικά πιο οικογενειακά, πιο συμμαζεμένα που την Αγιάνναπαν, με πιο πολλές επιλογές που δαντελένια ακρογιαλλιούθκια, που αν τα πετύχεις ήσυχα, εν όπως την πισίναν. Έννεν τυχαίον που συνάεται τόσος κόσμος. Απλά εν καλλύττερα να πάεις είτε αρχές του καλοτζαιρκού είτε αρχείς του Σεπτέμβρη, που εν σχετικά ήσυχα. Εκτός τζιαι αν είσαι party animal!

Ώσπου να εμπεδώσουμεν την Αγιάνναπαν τζιαι τον Πρωταράν, stay cool and keep rocking!