Στα δεύτερα "-άντα"...

Ποττέ μου εν εκατάφερα να κρατήσω ημερολόγιον, αν τζιαι κατά τζιαιρούς ήθελα. Τελικά τούτον το blog έπαιξεν τζιαι παίζει τούτον το ρόλον, μιας "καταγραφής" τζιαι μιας "πηγής αναδρομής" αν τζιαι όταν το χρειαστώ. Γι'αυτόν σήμερα πρέπει να γράψω κάτι, έτσι για να μπορώ κάποτε να θωρώ τι ελάλουν όταν εγύρισεν η πρώτη μέρα μετά τα σαράντα.

Κατ'αρχήν πρέπει να πω ότι δεν νιώθω σαράντα χρονών. Σωματικά σίουρα τα μηνύματα εν τζιαμέ αλλά όπως είπα πολλάκις σε πολλούς αμπελοφιλοσοφώντας, θεωρώ ότι ο "άδρωπος" (ο άντρας σιόρ), όσον τζιαι να γεράσει σωματικά, στο μυαλόν τζιαι την πσυshιήν ποττέ δεν ρέσσει τα 16-17. Εν τζιαι μια που τες ευλογίες του αν με ρωτάτε, γι'αυτόν τζιαι κάμνουμεν τες γυναίκες μας τόσον έξαλλες, διότι ουσιαστικά έχουν να κάμουν συνέχεια με πελλοεφήβους.

Σήμερα το λεπόν που έφτασα στα δεύτερα -άντα, εν καλόν να κάμω μιαν σύντομην αναδρομήν του τι εσυνέβηκεν στη ζωήν μου. Μεν αγχώνεστε, θα βάλω κάτω κάποια βασικά σημεία σε bullets, έτσι για το καλόν της ημέρας:

- Εγεννήθηκα μιαν ημέραν πριν την τουρκικήν εισβολήν. Πολλοί εκατηγορούσαν με ότι "ετηλεφώνησα" τους τζιαι ήρταν. Εγώ ανταπαντώ ότι μόλις εμάθαν ότι εγεννήθηκα έπρεπεν να εισβάλουν γιατί ενιώσαν ότι απειλούνται (κάπως)...

- Επήα θκιό χρόνια νηπιαγωγείον τζιαι 12 χρόνια σχολείον, κατά σειράν στα εξής ιδρύματα: Νηπιαγωγείον "Χαρούμενη Χελιδονοφωλιά", Δ' Δημοτικό Σχολείο Αγλαντζιάς, Γυμνάσιον Πλατύ, Λύκειον Δασούπολης.

- Που την τρίτην γυμνασίου ως την δευτέραν λυκείου ήμουν αθλητής του Γ.Σ.Π. στες ταχύτητες (100 τζιαι 200 μ, τζιαι σκυταλοδρομία 4Χ100). 

- Στην δευτέραν τζιαι την τρίτην λυκείου ήμουν μέλος (frontman) του μαθητικού ροκ συγκροτήματος Sabotage.

- Τα καλοτζιαίρκα της 3ης γυμνασίου, πρώτης τζιαι δευτέρας λυκείου εδούλεψα σε οικοδομές, βιοτεχνίες κεραμικών, τζιαι μεταφορικές επίπλων. Με τα λεφτά που εμάζεψα αγόρασα το πρώτον μου κομπιούτερ τζιαι την μοναδικήν μου ως σήμερα μοτορούν (Honda Chaly 49cc).

- Έκαμα 26 μήνες θητείαν στην ΕΦ. Τέσσερις που τους οποίους στο Ηράκλειον Κρήτης όπου εφοίτησα στην ΣΕΑΠ, στο πλαίσιον εκπαίδευσης ως έφεδρος αξιωματικός πεζικού. Τους υπόλοιπους μήνες έκαμα τους στα ΚΕΝ Λάρνακας τζιαι Πολεμιθκιών τζιαι κυρίως στο Μπαρσάκ (άλλως "έντερον", κατά κόσμον 398 Τ.Π.)

- Εφοίτησα για εξίμισυ χρόνια στο Αριστοτέλειον Πανεπιστήμιον Θεσ/νίκης, στη Σχολήν Ηλεκτρολόγων Μηχ/κων τζιαι Μηχ/κων Η/Υ τζιαι για θκιόμισυ χρόνια στο Πανεπιστήμιον Μακεδονίας, στο μεταπτυχιακόν πρόγραμμαν διοίκησης επιχειρήσεων.

- Εδούλεψα ως σύμβουλος management consulting στην Ατλαντίς Συμβουλευτική Α.Ε. στη Θεσ/ νίκη για ενάμιση χρόνον τζιαι άλλα εφτάμισυ στην θυγατρικήν της στην Κύπρο. Επροηγηθήκαν 6 περίπου μήνες σερβιτοριλίκκιν στην παραλιακήν της Θεσ/ νίκης.

- Που το τέλος του 2011 είμαι ά(ν)εργος τζιαι προετοιμάζω την λειτουργίαν δικής μου εταιρίας. Έshιει ιδρυθεί ήδη τζιαι μάχουμαι να φέρω τον εξοπλισμόν για να αρκέψω την παραγωγήν προϊόντος.

Ειδική μνεία θα κάμω τωρά για την αγάπην μου τζιαι την πορείαν μας μαζίν, η οποία σύντομα θα συμπληρώσει 21 χρόνια, παραπάνω που τα μισά της ζωής μου δηλαδή.

Εγνωριστήκαμεν επί της ουσίας (διότι εξ αποστάσεως εν που την πρώτην που εσυναπαντηθήκαμεν) στην τρίτην γυμνασίου, όταν εγώ ήμουν παραστάτης τζιαι τζιείνη σημαιοφόρος στην παρέλασην του γυμνασίου. "Ανταγωνιστές"...Στο λύκειον ήμαστεν στην ίδιαν τάξην αλλά η πρώτη σπίθα έρωτα εξεπετάχτηκεν στην τρίτη λυκείου, σε ένα πάρτυ χριστουγέννων του σχολείου. Το παθιασμένον slow τζιαι το φιλίν τζιείνης της νύχτας επρομηνύαν κάτι αλλά ήταν νωρίς ακόμα. Έπρεπεν να περάσουν άλλα θκιό χρόνια, όταν εγώ ήμουν στρατόν τζιαι τζιείνη σε διακοπές που το πρώτον της έτος, για να "δέσει το γλυκόν". Ήταν νύχτα της 3ης Αυγούστου 1993 στον πάλε ποτέ "Σκορπιόν", όταν με ένα φιλίν αρκέψαμεν την πορείαν μας στο χρόνο. Εβοήθησεν ότι στη Θεσ/νίκην εβρεθήκαμεν παρέαν. Επεράσαμεν πολλά μαζίν, τα τέσσερα shοκ της σχέσης κλπ. αλλά ως τωρά ελειτουργήσαν σαν κουγκρίν που μας δέννει. Το 2004 εστραφήκαμεν στα πάτρια εδάφη τζιαι αφού ήβραμεν το σπίτιν μας, εβάλαμεν σιγά-σιγά μπρος το μεγάλον σχέδιον: την οικογένεια μας. Ο Νιόβρης του 2007 έφερεν μας τα θκιό μας καμάρκα, τα παλλικάρκα μας τα δίδυμα, τζιαι φυσικά που τότε είμαστεν θκιό δορυφόροι γυρόν τους. Θκιό πλανήτες γυρόν που έναν δίδυμον ήλιον. Κάθε πλανήτης όμως με την δικήν του τροχιάν τζιαι προσωπικότηταν. Τούτον εν σημαντικόν στοιχείον της "συνταγής"...

Σήμερα αυτοπροσδιορίζουμαι ως (αμπελο)φιλόσοφος, ειρηνιστής, διεθνιστής, άθεος, φίλαθλος, μετριοπαθής, οϊ απαραίτητα με τούτην τη σειράν. Τζιαι φυσικά, πάντα τζιαι ανέκαθεν, ροκκάς τζιαι χεβιμεταλλάς!

Έθθα κουράσω άλλον με στοιχεία βιογραφίας, εννά ευχηθώ στον εαυτόν μου πάνω που ούλλα υγείαν τζιαι ευτυχίαν, τζιαι σε ούλλον τον κόσμον τα ίδια τζιαι παραπάνω. Τζιαι ακόμα, να εν τα τελευταία μου γενέθλια ανάμεσα σε "θλιβερές επετείους" τζιαι σειρήνες τα χαράματα.

Ώσπου να μπώ στα πρώτα "-ήντα", stay cool and keep rocking!!!

Η επέτειος

14 Ιουλίου 1974. Γάμος στη Γιαλούσα. Παντρεύκεται ο Π. με την Μ.. Ο Π. είναι είκοσι τριών ετών και η Μ. είκοσι ενός. Η σχέση τους προϊόν συνοικεσίου αλλά εν φανερόν ότι υπάρχει έρωτας. Η Μ. εν έξι μηνών έγκυος την ημέραν του γάμου της.

Την επομένην, την 15ην ημέραν του Ιούλη του 1974, έχουν τραπέζια απλωμένα για τους χωρκανούς, να φάσιν τζιαι να πιούσιν στην υγειάν τους. Το γλέντιν γίνεται δίπλα που το καινούριον τους σπίτιν, το οποίον εκτίσαν με πολλύν προσπάθειαν τζιαι αγάπην, δουλεύκοντας τζιαι οι ίδιοι για την κατασκευήν του.

Το κκέφιν καλά κρατεί όταν ακούεται που κάπου ότι έγινεν πραξικόπημαν. Έτσι λαλεί το ράδιον. Ο Μακάριος εν νεκρός. Εννά γίνει ένωση με την Ελλάδαν. Ο Π., που έshιει πιει τζιαι λλίον παραπάνω, φκαίννει πάνω σε έναν τραπέζιν τζιαι χορεύκει που τη χαράν του. Η Μ. εν θωρεί τα πράματα με τον ίδιον φακόν. Η δική της οικογένεια έννεν της "ενωτικής παράταξης". Εν μια αριστερή οικογένεια. Μάλιστα η πεθερά της μιαν φοράν "εκακολόγησεν" τον τζιύρην της. Είπεν τον "κομπούναρον". Η Μ. αθθυμάται κάποτε, ως τα σήμερα, τα τάγκια με το λάδιν της ελιάς που εφύλαεν ο μακαρίτης τζιύρης της για το κόμμαν, με πάσαν συνέπειαν.

Σε λλίες μέρες γίνεται εισβολή. Ο Π. φεύκει να πάει να πολεμήσει τους "shιύλλους". Η Μ. κλαίει ακόμα για το γλέντιν που έμεινεν στη μέσην, για τα τραπέζια με τα φαγιά που επήαν χαράμιν, για το γάμον της που εμαύρισεν που τον καπνόν του πολέμου, πρώτα αδερφικού τζιαι μετά με τον προαιώνιον εχθρόν. Κλαίει τζιαι για τον άντραν της, που φεύκει προς το άγνωστον τζιαι τον κίνδυνον, τζιαι αφήννει την με ένα μωρόν 6 μηνών στην τζιοιλιάν της. Τι να τους περιμένει άραγες;

Έναν μήναν μετά η Μ. είναι αιχμάλωτη στο ίδιον της το σπίτιν, τζιείνη τζιαι ούλλη η οικογένεια της. Οι "shιύλλοι" ήρταν μέσα στο χωρκόν τζιαι τρομοκρατούν τους. Μόνος σύμμαχος ο τουρκοκύπριος ζαφτιές, που την ξέρει, τζιαι θωρεί ότι εν κατάβαρη με μωρόν. Ο πεθερός της εν αιχμάλωτος των τούρκων, τζιαι επέψαν τον στην Τουρκίαν, τζιαι φοούνται ότι εν θα στραφεί πίσω. Η τύχη του άντρα της αγνοείται. Ξέρει ότι εχτύπησεν γιατί μιαν ημέραν ένιωσεν μιαν τζιεγκιάν τζιαι εκατάλαβεν ότι κάτι εσυνέβην. Εννά αρκήσει να μάθει νέα του, ότι εν καλά, στες "ελεύθερες περιοχές", όπου εκατάφερεν να φτάσει μέσα στον πανζουρλισμόν τζιαι τη σύγχυσην του πολέμου. Που το ράδιον του ΡΙΚ, που τα μηνύματα που εστέλλαν "ότι ζουν και είναι καλά". 

Τον Οκτώβρην γεννά την κόρην της. Η κατάσταση στο χωρκόν εν φοϊτσιάρικη. Οι τούρτζιοι κάμνουν τους ψυχολογικόν πόλεμον, προσπαθούν να τους σπάσουν το ηθικόν τους για να φύουν. Τελικά έρκεται η μέρα που έννεν πλέον στα shιέρκα τους τούτον. Αναγκάζουν τους να φύουν. Η Μ. διά στο shιέριν μιας τουρκάλλας το κλειδίν του σπιθκιού της τζιαι φεύκει που το χωρκόν της. 

Στες "ελεύθερες περιοχές" σμίγει με τον άντραν της. Ζουν σε τσιατίρκα, ούλλη η οικογένεια, παιθκιά, αδέρφια, γονιοί, παππούδες, ώσπου να τους βολέψει κάπου η κυβέρνηση. Τελικά διούν τους έναν "προσφυγικόν" σπίτιν, όπου ξανακτίζουν τη ζωήν τους. Μέσα στα επόμενα 40 χρόνια αναγιώννουν, εκτός που την κόρην τους, άλλα θκιό κοπελλούθκια. Εν αθρώποι νέοι, δουλευτές, μερακλήδες, εν τους καταβάλλει η προσφυγιά. Αγοράζουν τζιαι λλίην γην όταν βρίσκουν ευκαιρίαν, παρόλον που ο Π. αντιδρά τζιαι λαλεί ότι "εννά παν πίσω στα δικά τους". Νάμπου να αγοράζουν γην "στα ξένα";

Εχτές ο Π. τζιαι η Μ. εγιορτάσαν την τεσσαρακοστήν επέτειον του γάμου τους. Μακριά που το σπίτιν τους στη Γιαλούσαν, στο οποίον ζει ακόμα η συγκεκριμένη τουρκοκύπρια που έπιασεν στο shιέριν το κλειδίν που την Μ. Τα θκιό που τα τρία παιθκιά τους εν ξενιτεμένα στην "μητέραν - πατρίδαν", για το όνειρον της οποίας εχαθήκαν τόσα πολλά, τζιαι χάννονται ακόμα. Έχουν τζιαι θκιό εγγονούς στην Ελλάδα, που την δεύτερην κόρην, οι οποίοι φυσικά αγαπούν τους "κυπραίους παππούδες", αλλά μεγαλώνουν βέροι Θεσσαλονικείς. Μαζίν τους στο τραπέζιν η κόρη τους η μεγάλη, τζιείνη που εγεννήθηκεν στη Γιαλούσαν, τζιαι έκαμεν τζιαι έναν χρόνον εγκλωβισμένη μαζίν τους. Με την οικογένεια της πιον τζιαι τζιείνη, σαράντα χρονών σχεδόν, όπως η επέτειος τους. "Τζιαι του χρόνου στη Γιαλούσαν" ελέαν πιο παλιά κάμνοντας "εις υγείαν". Τα τελευταία χρόνια εν το λαλούν πιον. Έμεινεν τουλάχιστον η υγεία. Όσον την επιτρέπει η ηλικία. Ερέξαν τα εξήντα πιον. 

Η πιο πάνω ιστορία εν ως επί το πλείστον αληθινή, αν τζιαι μπορεί να έshιει κάποια κενά τζιαι ανακρίβειες. Το πραξικόπημαν τζιαι η εισβολή κάπως μας ακούμπησεν τζιαι συνεχίζει να μας επηρεάζει ούλλους. Σε λλίες μέρες κλείω τζιαι γω τα "δεύτερα -άντα" μου. Έshιει τζιαι άλλες ιστορίες τούτων των ημερών που ξέρω, αλλά ας τες αφήκουμεν για άλλην φοράν. Ένα δράμαν την ημέραν εν αρκετόν.

Στους Π. τζιαι Μ. επί τη ευκαιρία της επετείου τους εύχομαι υγείαν πάνω που ούλλα, να shιαίρουνται τα παιθκιά τζιαι τα εγγόνια τους. Τζιαι εν με κόφτει πόσον απίθανον ακούεται, αλλά εννά πω το "Τζιαι του χρόνου στη Γιαλούσαν". 

Ώσπου να κάμουν επέτειον του γάμου τους στη Γιαλούσαν ο Π. τζιαι η Μ., stay cool and keep rocking!

Κυπριωτισμός

Τούτη εν ανάρτηση που το ταξίδι στην Αμερική. Γράφω την καθώς ταξιδεύκω για πρώτη φοράν πάνω που τον Ατλαντικόν ωκεανό. Κρατώ το laptop στο lap μου τζιαι γράφω, τζιαι εν συνδεδεμένον τζιαι σε πρίζαν παρακαλώ, δίπλα που τα πόθκια μου. Έshιετε το υπόψη σας, στα «υπερατλαντικά» ταξίθκια μπορείτε να πριζώσετε το laptop σας τζια να μεν έshιετε έννοιαν να λείψει η παταρία. Έshιει τζιαι usb πορτ για το smartphone ή το tablet σας. 

Η καλή αεροσυνοδός στο Λάρνακα - Άμστερνταμ έδωκεν μου έναν «ΠΟΛΙΤΗ» να θκιαβάσω, παρόλον που ήμουν οικονομική θέsη, διότι εζήτησα το ευγενικά. Ήταν τζιαι κυριακάτικος,χαζίριν εφκήκαν οι 4 ώρες ως το Άμστερνταμ. 

Ένας που τους τακτικούς αρθρογράφους του κυριακάτικου φύλλου, κάποιος  τύπος ονόματι Χρίστος Ιακώβου, που γεννικά βρίσκει με αντίθετον τες παραπάνω περιπτώσεις, τόσον λόγω των απόψεων που εκφράζει όσον τζιαι του ύφους του, το οποίον εν έντονον έως militant, με χρήσην ειρωνίας τζιαι μειωτικών εκφράσεων για όσους εν στο στόχαστρον του.

Ο παρέας τούτος λοιπόν τούτην την Κυριακήν, είshιεν αποφασίσει να τα χώσει σε κάποιους τους οποίους εβάφτισεν οπαδούς/ θιασώτες του «κυπριωτισμού» (όποιος θέλει μπορεί να θκιαβάσει το άρθρο δαμέ). Αφορμήν έδωκεν του η στάση κάποιων κυπραίων στην στάσην κάποιων άλλων συντοπιτών τους, οι οποίοι εν χάννουν ευκαιρίαν να πανηγυρίσουν την «ελληνικότηταν» τους, ειδικά όταν η εθνική Ελλάδος, για στη μάππαν για στο μπάσκετ για αλλού δώσει τους την αφορμήν να ξεχαρμανιάσουν. Τούτοι οι κυπραίοι ψέγουν την τάσην αρκετών συμπατριωτών μας να νιώθουν ουσιαστικά «πρώτα έλληνες», τζιαι μετά κυπραίοι. Που εν χάννουν ευκαιρίαν τζιαι αφορμήν να υπερτονίσουν τες ελληνικές τους καταβολές τζιαι να γράψουν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους το ότι γεννιούνται τζιαι ζουν σε έναν κράτος, το οποίον καλώς ή κακώς ΔΕΝ αποτελεί μέρος του μητροπολιτικού ελληνικού «έθνους-κράτους». Το οποίον εν το μόνον ελληνόφωνον κομμάτιν της υφηλίου πέραν της «μαμάς πατρίδας» που συνιστά κρατικήν οντότηταν διεθνώς αναγνωρισμένην. Η οποία κρατική οντότητα, είτε αρέσκει σε κάποιους είτε όϊ, εν τη γενέσει της το 1960, αποτελούσεν ουσιαστικά, μέσα που το σύνταγμαν το οποίον έχουμεν μέχρι σήμερα, έναν συνεταιρισμόν θκιό διαφορετικών εθνικών ομάδων, των ελληνόφωνων τζιαι των τουρκόφωνων κυπραίων. Τούτος ο συνεταιρισμός εδιαλύθηκεν ντε φάκτο (διότι νομικά-ντε γιούρε ακόμα υφίσταται) που το 1963, όταν αφορμής δοθείσης που τον φωτισμένον εθνάρχην με την προσπάθειαν αναθεώρησης του συντάγματος σε 13 τόσα σημεία, οι τουρκόφωνοι κυπραίοι εσηκωστήκαν τζιαι εφύαν, αφήνοντας τους ελληνόφωνους με μιαν κολοβήν πλην ελληνοκρατούμενην δημοκρατίαν. Είπα αφορμή,διότι η πραγματική αιτία της διάλυσης του συνεταιρισμού τούτου, είναι στον στοιχειωδώς θκιαβασμένον  τζιαι αντικειμενικόν αναγνώστην της ιστορίας,οι εκατέρωθεν εθνικισμοί. Ο μεν «ελληνικός» απαιτούσεν «ένωσην τζιαι μόνον ένωσην», ο δε τουρκικός «για ταξίμ για τίποτε». 

Σήμερα, 51 χρόνια που το ’63, οι θκιό κύριες κοινότητες του νησιού πάσχουν που την εξής σχιζοφρένειαν: έχουν έναν κράτος κυπριακόν στο οποίον γεννιούνται τζιαι ζουν (ασχέτως αν οι τουρκόφωνοι μόνον τμηματικά «ζουν» μέσα του) αλλά ΔΕΝ νιώθουν κυπραίοι, νιώθουν κάτι άλλον, νιώθουν «έλληνες» ή «τούρτζιοι».

Έτσι οι μεν ελληνόφωνοι εξακολουθούν να εκφράζουν έναν εθνικισμόν με επίκεντρον τον «μητροπολιτικόν ελληνικόν χώρον», το έθνος/ κράτος δηλαδή της μαμάς –Ελλάδος, τζιαι οι δε τουρκόφωνοι τον αντίστοιχον δικόν τους χώρον της δικής τους «μαμάς-πατρίδας». 

Μια έκφανση τούτης της κοσμοθεωρίας εν τζιαι η αγαλλίαση, η ηδονή, η ταύτιση, όϊ με την «εθνικήν»του κράτους του, με τες δικές της νίκες, προσπάθειες, μεγαλεία (που έννεν τζιαι πολλά ελαίω μεγέθους) αλλά με τες εθνικές των «μαμμάδων». Κάποιος εξωτερικός παρατηρητής, αν δεν κάτσεις να του εξηγήσεις τούτην την προϊστορίαν τζιαι τούτην την κατάστασην, μπορεί ευλόγως να διερωτηθεί: «καλάν, τι είσαστεν τελικά εσείς ρε κοπέλια, «κύπριοι», «έλληνες», ή «τούρτζιοι»; 

Διότι εντάξει ρε κουμπάρε, ειδικά στα σπορ, μπορεί να είσαι κάτι αλλά να θαυμάζεις κάτι αλλά να θαυμάζεις μιαν άλλην εθνικήν, να shιαίρεσαι με τες επιτυχίες της κλπ. Αλλά εν νομίζω κανένας άλλος φίλαθλος που άλλην χώραν της υφηλίου να είναι ας πούμεν Χιλιανός, να πανηγυρίζει για τη Ισπανίαν, αλλά όταν τον ρωτούν γιατί πανηγυρίζει να λαλεί ότι εν επειδή είναι «Ισπανός της Χιλής» ή «ΙσπανοΧιλιανός». Εννά του πει ότι εν Χιλιανός.

Κοινώς, τούτον που λοιδωρεί τζιαι μέμφεται ο αρθρογράφος, την προσπάθειαν δηλαδή μιας μερίδας του κόσμου τούτου του κράτους να δώσει προτεραιότηταν οϊ στην «εθνικήν» του ταυτότηταν, αλλά στην ιδιότηταν του ως πολίτης του «ΚΥΠΡΙΑΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ» είναι τουλάχιστον άστοχη, τζιαι σε πλήρη σύμπλευση με τα στερεότυπα τα οποία εν οι ιστορικά τεκμηριωμένες αιτίες της ντε φάκτο διχοτόμησης τούτου του τόπου σε θκιό εθνικά καθαρές περιοχές, οι οποίες μάλιστα εν που τες πιο στρατικοποιημένες του πλανήτη. Έννεν κοινώς ο «κυπριωτισμός» που τα επροκάλεσεν ούλλα, αλλά ο σχιζοφρενικός εθνικισμός των «εθνικών κέντρων» τζιαι των «μαμάδων πατρίδων».

Έννεν φυσικά προϋπόθεση να αρνηθείς την ελληνικότητα σου για να βάλεις σε προτεραιότηταν την ιδιότητα σου ως κυπραίος πολίτης. Μπορούν να συνυπάρξουν τζιαι τα θκιό αρμονικά. Εν η προτεραιότητα που αλλάσσει τα πάντα. Κατ’ εμέναν όσον οι ελληνόφωνοι της Κύπρου εν πρώτα έλληνες τζιαι οι τουρκόφωνοι πρώτα τούρτζιοι, τούτος ο τόπος εν θα δει ποττέ χαϊριν.

Κάποιος στο facebook, συζητώντας τούτον το θέμαν, εκαταλόγισεν μου την αντίφασην ότι αρνούμαι μεν τους εκατέρωθεν εθνικισμούς αλλά προάγω έναν «ιδιότυπον κυπριακόν εθνικισμόν». Η απάντηση μου ήταν ότι αφενός ποττέ δεν θα επιστρέψω στην προαγωγήν οποιασδήποτε μορφής εθνικισμού ως λύσης για το οτιδήποτε. Που την άλλην, η κυπριακή ιδιότητα τζιαι η προτεραιότητα της, για την Κύπρον, εν στοιχείον συνεκτικόν, μια βάση για να πάμεν πιο κάτω ενωμένοι, ως ανατολική Μεσόγειος, ως Ευρώπη, ως αθρώποι. Ένα βήμαν τη φοράν.

Γι’αυτόν, όσοι έshιετε συνειδητοποιήσει τούτην την απλήν αλήθκειαν μεν νιώθετε ότι πρέπει να δικαιολογηθείτε σε οποιονδήποτε θιασώτην της «ελληνικότητας» των κυπραίων, στο τέλος της ημέρας ο καθένας μας έιshιει το δικαίωμαν να αυτοπροσδιορίζεται όπως γουστάρει. Που την άλλην, όπως είπα τζιαι στην προηγούμενην ανάρτησην, εν χρειάζεται ούτε να πηέννετε τζιαι σεις στο άλλον άκρον, τζιαι να ασχολείστε υποτιμητικά με όσους νιώθουν «έλληνες τζιαι μόνον έλληνες». Εν μπορούν να φανταστούν ότι ας πούμεν οι αμερικανοί εν πανηγυρίζουν για την εθνικήν Αγγλίας, έχουν δικήν τους, όπως τζιαι οι βραζιλιάνοι με τους πορτογάλλους, οι χιλιανοί/ ουρουγουανοί/ μεξικανοί/ παραγουανοί κλπ. Με τους ισπανούς κλπ. Ασχέτως αν υπάρχει συμπάθεια, καλές σχέσεις τζιαι ζωντανοί πολιστικοί/ κοινωνικοί δεσμοί τόσον σε επίπεδον κόσμου όσον τζιαι σε επίπεδον ηγεσιών.

Την άλλη φοράν που εννά σας ρωτήσει στο εξωτερικόν ταξιτζής πόθθεν είσαστεν, τζιαι πείτε τους που την Κύπρον, πολλά πιθανόν αν είναι πληροφορημένος, εννά σας ρωτήσει τζιαι αν είσαστεν «έλληνας ή τούρκος». Εγώ ξέρω πάντως τι θα απαντήσω του ταξιτζή αν με ρωτήσει: «Κυπραίος φιλούδιν μου, κυπραίος».

Ώσπου να μπω σε αμερικάνικο ταξί, stay cool and keep rocking!