Η πιο πάνω κυνική "γελοιογραφία" μέμφεται τον τρόπο χειρισμού μεταναστών (ή "αιτητών ασύλου") στην Αυστραλία, αλλά ουσιαστικά αφορά μας ούλλους, ως χώρες - δέκτες αθρώπων που κατατρεγμένοι που την βίαν, την ανέχειαν τζιαι την πείναν αναγκάζονται να φύουν που τον τόπον τους.
Επειδή τζιαι οι κυπρέοι υπήρξαν θύματα της βίας, της προσφυγοποίησης, της πείνας, της ανάγκης να γίνουν "οικονομικοί μετανάστες" τζιαι "αιτητές ασύλου", εννά περίμενες όταν έρκετουν η σειρά τους ως κοινωνία να "ανταποδώσουν", ότι θα ήταν στοιχειωδώς θετικοί. Όπως ούλλοι ξέρουμεν, η κυπριακή κοινωνία έδειξεν τζιαι δείχνει έναν πολλά "πρόστυχον" πρόσωπον, τόσον προς τους μετανάστες όσον ειδικά τζιαι προς τους αιτητές ασύλου, τους οποίους λλίον πολλά έshιει ταυτίσει με απατεώνες χαραμοφάηδες. Εν φκάλλω τον εαυτό μου έξω, εν μπορώ να ισχυριστώ ότι έκαμα κάτι προσωπικά για να αμβλύνω τούτην την κατάστασην, ούτε με βλέπω να κάμνω κάτι δραστικόν προσεχώς. Εν αρκεί φυσικά η συνειδητοποίηση του προβλήματος, πρέπει ο καθένας μας να κάμει "κάτι" για να βοηθήσει στη λύσην του.
Τούτη ούλλη η γραμμή σκέψης εξεκίνησεν που τούτην την σκηνήν με τη Μέρκελ τζιαι μιαν παλαιστίνιαν νεαρήν. Θκιαβάζοντας το άρθρον εν εύκολον να "κατακεραυνώσεις" τη Μέρκελ (διότι αν η ηγέτης μιας που τες πιο δυνατές, οικονομικά, πολιτικά κλπ. χώρες του κόσμου εν μπορεί να δώσει καλλίττερην απάντησην που τζιείνην που έδωσεν εν έχουμεν υπόθεσην ως είδος) αλλά για να είμαι ειλικρινής, ούτε εγώ θα μπορούσα εύκολα να απαντήσω σε τζιείνην την κορούν για τους λόγους που το "σύστημαν" εν έτοιμον να την "ξεράσει", τζιείνην τζιαι την οικογένειαν της, πίσω στο λάκκον που τον οποίον εκατάφερεν προσωρινά να δραπετεύσει. Ή γιατί μπορώ εγώ προσωπικά να απολαμβάνω κάποια αγαθά που έπρεπεν να θεωρούνται στοιχειώδη (ασφάλεια, διατροφή, παιδεία, ψυχαγωγία κλπ.) τα οποία η ίδια στερείται λόγω του που έτυχεν να γεννηθεί. Τι απάντησην να της δώσεις; Οϊ για τους λόγους που συμβαίνει τούτον, αλλά για το πως μπορούμεν να συνεχίζουμεν να ζούμεν οι υπόλοιποι εν γνώσει μας για το τι συμβαίνει σε άλλα μέρη του κόσμου μας, ειδικά για μας τους κυπρέους, δίπλα μας, σε Συρία, Παλαιστίνη, Ιράκ, Αφγανιστάν, Αφρική κλπ, χωρίς να αρρωστούμεν που τη στεναχώρκαν.
Που την μιαν, εν σωστόν να έshιεις μιαν συναίσθησην του πόσον "μηδαμινή" εν η ύπαρξη μας μπροστά στα μεγέθη τούτου του κόσμου, που την άλλην τίποτε εν ξεκινά μόνον του, εν πρώτα που τον καθένα μας που πρέπει να αρχίζουμεν, τζιαι μετά στες συλλογικότητες στες οποίες μπορούμεν να ενταχθούμεν, για να αλλάξουμεν το πόσον σκληρός εν τούτος ο κόσμος για μεγάλο μέρος των συναθρώπων μας (τζιαι των άλλων ειδών ζωής σε τούτον τον πλανήτην).
Εν μπορώ για την ώραν να παρουσιάσω την επόμενην μου "πράξην" προς βελτίωσην τούτου του κόσμου. Επί του παρόντος υπάρχει μέσα μου μόνον μια στοιχειώδης "συνειδητοποίηση", που πολλοί ανάμεσα μας εν έχουν καν. Αν τζιαι μπορεί κάποιος να πει ότι όσοι που μας εν τζιαι "συνειδητοποιημένοι" τζιαι εν κάμνουν κάτι, εν shιειρόττεροι που τους υπόλοιπους. Το μόνον που έχω για την ώραν εν "αγαθές προθέσεις". Φυσικά, ο δρόμος προς την κόλασην εν στρωμένος που λλόου τους.
Ώσπου να περάσω που την συνειδητοποίησην στα έργα, stay cool and keep rocking!
