Κατά τζιαιρούς υπόσχομαι στον εαυτό μου, πρώτιστα, ότι εν θα ασχολούμαι πλέον με τες αυταπάτες τους ενός τζιαι του άλλου. Ούλλοι έχουμεν τες εξάλλου, με τον έναν ή τον άλλον τρόπον, τζιαι εφόσον εν ενοχλείς κάποιον, περίπαιζε τον εαυτό σου όσο θέλεις. Εν ψυχοθεραπευτικόν ενδεχομένως, εφόσον εν κάμνεις κατάχρησην.
Συχνά πυκνά όμως καταντά ανυπόφορον ρε αδερφέ. Όταν τούτες οι αυταπάτες που μια απλή ανάγκη γίνουνται μανία, η οποία εν τέλει καταστρέφει την λογικήν. Ας πούμεν ότι μόνον που την ακούεις μυρίζεις τα φαιά σου κύτταρα καθώς κρούζουν. Για παράδειγμαν εχτές τούτη η περίπτωση με τα κοπελλούθκια που εγκλωβιστήκαν σε έναν σπήλαιον στην Ταϊλάνδην. Τζιαι φκαίννει ο ένας τζιαι ο άλλος τζιαι αποδίδει την - όντως σε βαθμόν κινηματογραφικού σούπερ δράματος συναρπαστικήν - διάσωσην τους στον θεόν τζιαι τα "κκέφκια" του.
Φυσικά, η φαιά μου ουσία εν κρούζει αρκετά γλήορα για να αποφύγω το αναπόφευκτον ερώτημαν: "καλάν, την ώραν που εγκλωβίζουνταν τζιειμέσα, νάμπου στο θκιάολον εσυνέβαινεν με τον θεόν; Έκοφκεν το κουρίν του; Ήταν στες μαύρες του; Την ώραν που επνίετουν ο γέρημος ο διασώστης; Ήταν στην τουαλέτταν τα γέρημα; Τωρά που, καθώς γράφω, σίουρα κάπου στον κόσμον κάποια κοπελλούθκια κλαιν νηστικά, χωρίς γονιούς, κάποια άλλα βιάζουν τα συγγενείς τους τζιαι κάποια άλλα πεθανίσκουν με φριχτούς τρόπους, που στ'ανάθθεμαν εν ο θεός, γαμώ την ατυχίαν τους γαμώ;"
Φυσικά, έτσι ερωτήσεις κάμνω τες πλέον μόνον δαμέσα τζιαι εν ρητορικές. Ότι τζιαι να μου απαντήσει κάποιος, η αλήθκεια είναι μια: εν έχουμεν ιδέαν που, πως, τι, γιατί εν τούτον το πράμαν που εβαφτίσαμεν "θεόν"; Η πραγματική απορία βέβαια είναι, γιατί ακόμα το βρίσκουμεν τόοοοοσον δύσκολον να "ενηλικιωθούμεν" ως είδος τζιαι να συνδυάζουμεν έστω το συναίσθημαν με τη λογικήν, αντί να επιμένουμεν να ζούμεν τη ζωήν μας καθαρά με βάσην το φόον που μας προκαλεί ο θάνατος; Άλλη μια ερώτηση που έχω σταματήσει πλέον να κάμνω, εκτός που δαμέσα.
Ώσπου να σταματήσω τζιαι δαμέσα, stay cool and keep rocking!
