Αγάπη, Γάμος και...Homo Sapiens

Σαν σήμερα, πριν από 6 χρονάκια (πως περνά το ρημάδι ο καιρός) παντρευτήκαμε η γυναίκα μου και γω. Ενδιαφέρουσα ημερομηνία κιόλας (05/05/2005 ή 5-5-5 όπως έλεγε η υπερμεγέθης αγγελία πάνω από τη δική μας σε μια εφημερίδα). Ο γάμος ήρθε τότε ουσιαστικά να "επισημοποιήσει" μια σχέση που άρχισε ένα δροσερό αυγουστιάτικο βραδάκι στη Λευκωσία, στον πάλαι ποτέ "Σκορπιό" το 1993. Με τη γυναίκα μου γνωριζόμαστε και ήμαστε μαζί στο γυμνάσιο (ανταγωνιστές "καλοί μαθητές"), στο δε λύκειο στην ίδια τάξη, και υπήρξαμε ως εκ τούτου ο ορισμός του "μαθητικού έρωτα" που μετουσιώθηκε μετά σε σοβαρή σχέση, επισημοποίηση (αρραβώνας σε εκκλησία (!!!), γάμος) και εσχάτως σε οικογένεια, με την έλευση στο μάταιο τούτο κόσμο δύο κοπελλουδιών που τον έχουν από τότε κάνει λιγότερο μάταιο. Είναι χαρακτηριστικό ότι στα 37 μας πλέον και οι δύο, έχουμε ζήσει σχεδόν τη μισή ζωή μας παρέα. Άλλο ενδιαφέρον στοιχείο είναι ο αριθμός "19". 19/07/1974 γεννήθηκα εγώ, 19/10/1974 η γυναίκα μου. 19 Απριλίου είχαμε και οι δύο από μια αποφοίτηση απο πανεπιστήμιο. 19 Απριλίου είναι επίσης η μέρα που αρραβωνιαστήκαμε. Άρα είναι εύκολο να προσδιοριστεί ο "τυχερός" αριθμός μας.
Θυμάμαι στην Ελλάδα, όποτε ανέφερα πόσα χρόνια είμαι με τη γυναίκα μου, τις εκφράσεις και επιφωνήματα δέους από τους εν Θεσσαλονίκη αδερφούς. Τους έκανε εντύπωση αρχικά πόσο μικροί είχαμε μπει στα "βάσανα" και στη συνέχεια το πόσο καιρό είχαμε αντέξει ο ένας τον άλλον. Στην Ελλάδα, και δη τις μεγαλουπόλεις, οι μακροχρόνιες σχέσεις είναι item. Στην Κύπρο και άλλες επαρχιακές καταστάσεις, όχί τόσο, αν και οι νεότεροι φαίνεται να έχουν αρχίσει να αλλάζουν την κατάσταση. Και να αυξάνουν δυστυχώς τα διαζύγια.
Διαβάζοντας ένα από τα βιβλία με εντυπωσιακό αντίκτυπο στη ζωή μου, το εν τη δεκαετία του '60 συγγραφέν από τον Desmond Morris "The Naked Ape", κατάλαβα πολλά πράγματα και απομυθοποίησα μεγάλους μύθους περί των σχέσεων ανδρών και γυναικών. Η μονογαμία αγαπητοί, σύμφωνα πάντα με την ζωολογικής σκοπιάς ανάλυση του "Γυμνού Πιθήκου", είναι μια νεωτερική τάση του ανθρώπινου είδους (μόνο μερικών δεκάδων χιλιάδων χρόνων δηλαδή). Όλοι οι πρόγονοι μας εκ του βασιλείου των πιθήκων είναι πολυγαμικοί. Ο συγγραφέας περιγράφει τα εξής στάδια που αφενός εξηγούν την χρησιμότητα της μονογαμικότητας για την επιβίωση του είδους αλλά παράλληλα και την τάση μας για την "απαγορευμένη" πολυγαμία:
- Πριν από εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια συνέβη αλλαγή στο κλίμα της γης, με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν τεράστιες πεδιάδες στη θέση του τροπικού δάσους που υποχωρούσε λόγω λειψυδρίας.
- Οι σκαρφαλωμένοι στα δέντρα και ασφαλείς πρόγονοι μας στις περιοχές αυτές, αναγκάστηκαν τότε να έρθουν σε επαφή με ένα άγνωστο και εχθρικό έδαφος, με έχθρούς κατέχοντες υπεροπλία σε αισθήσεις, δόντια, νύχια και μυϊκή δύναμη. Βρέθηκαν έτσι μπροστά σε άμεσο κίνδυνο εξάλειψης.
- Η βέλτιστη τακτική αντιμετώπισης του κινδύνου παρέπεμψε σε ανάγκη μεγαλύτερου εγκεφάλου (γιατί αυτή και όχι άλλη δεν ξέρω). Ένα εξυπνότερο πλάσμα θα μπορούσε να διαφύγει καλύτερα, ή να εφεύρει όπλα και εργαλεία (ελλείψει φυσικών) για να πολεμήσει.
- Μεγαλύτερος εγκέφαλος και νοημοσύνη προϋπόθετε μεγαλύτερη παιδική ηλικία (τα πιθηκάκια μόλις γεννηθούν έχουν τη δύναμη να γαντζώνονται στη μάνα τους, ενώ σε ηλικία μόλις ενός έτους φτάνουν στο μέγιστο μέγεθος εγκεφάλου - συγκρίνετε αυτό με τους ανθρώπους).
- Μεγαλύτερη παιδική ηλικία προϋπόθετε περισσότερο χρόνο προσκόλλησης στους προστάτες γονείς
- Μεγαλύτερη διάρκεια προσκόλλησης προϋπόθετε μεγαλύτερη ευθύνη από τους γονείς άρα και μεγαλύτερη ανάγκη συνεργασίας τους.
- Έτσι οι μεν άντρες έπρεπε να επιστρέφουν μετά το κυνήγι στη συγκεκριμένη σύντροφο με φαγητό για το μωρό (αντί στην πιο ζουμερή και ακμαία γκομενίτσα που θα έβρισκαν) και οι γυναίκες να μην υποκύπτουν στα θέγλητρα του επόμενου κυρίαρχου αρσενικού που θα περνούσε αλλά να επικεντρώνονται στη φροντίδα των παιδιών τους.
- Γεννήθηκε έτσι (όπως και σε άλλα είδη που είναι μονογαμικά όπως εμείς) η ανάγκη δημιουργίας δεσμού ανάμεσα σε ένα άντρα και μια γυναίκα. Αυτό βέβαια δεν έγινε από τη μια μέρα στην άλλη ενώ δεν εξαλείφθηκαν και οι άλλες "προδιαθέσεις" που κουβαλούσαμε από τους προγόνους μας. Και τις κουβαλούμε μέχρι σήμερα.
- Από τους μηχανισμούς που επιστρατεύτηκαν και εξελίχτηκαν για να προωθήσουν την αναγκαία μονογαμικότητα ήταν ανάμεσα σε άλλα το σεξ και ιδιαίτερα ο οργασμός. Η γυναίκα είναι το μόνο θηλυκό του ζωικού βασιλείου που έχει οργασμό (αυτό προς επιβεβαίωση). Ο δε άντρας έχει το μεγαλύτερο πέος ανάμεσα στα "ανθρωποειδή/ πιθηκοειδή". Άλλα "ζουμερά" περιλαμβάνουν την ανάπτυξη του γυναικείου στήθους. Στους συγγενείς μας του ζωικού βασιλείου το στήθος των θυληκών είναι επίπεδο, με θηλές σαν καλαμάκια για να υποβοηθούν το θηλασμό. Στις γυναίκες, το στήθος ως σχήμα και υφή δεν έχει κανένα άλλο ρόλο εκτός από το να υπενθυμίσει στον άντρα τα θέλγητρα των οπισθίων, τα οποία οι πρόγονοι μας έβλεπαν σε πρώτο πλάνο όντας στα 4 αλλά στην εκ του ορθίου θέση που λάβαμε (άλλη μια εξέλιξη που συχετίζεται με την ανάπτυξη του εγκεφάλου) έπρεπε να αναπτυχθεί ένα "υποκατάστατο" πρόκλησης. Την μη πρακτικότητα του στήθους και τη δυσκολία θηλασμού των βρεφών θα σας την επιβεβάιώσουν όλες οι μανούλες, ειδικά συγκρινόμενο με τα σύγχρονα πιπερά. Σαν παρένθεση, ένα άλλο εντυπωσιακό που εικάζει ο συγγραφέας είναι η ανάπτυξη του χαμόγελου. Αναφέρεται σε μια τρομαγμένη, πρωτάρα μάνα με σχετικά χαμηλή ακόμη νοημοσύνη, η οποία μόλις έχει γεννήσει ένα θορυβώδες βρέφος. Το χαμόγελο αναπτύχθηκε (στο βρέφος) για να καθησυχάσει τη μάνα ώστε να μην εγκαταλείψει το νεογέννητο αβοήθητο. Ή κάτι τέτοιο. Anyway.
- Έτσι, ακόμα και σήμερα, ενώ είναι προφανές ότι ένα μονογαμικό ζευγάρι με υγιή σχέση είναι το πλέον ιδανικό περιβάλλον για παιδάκια, άντρες και γυναίκες ξενοκοιτούν εκ φύσεως παρά την αγάπη τους για το "έτερον ήμισυ". Οι άντρες γκομενάκια με ωραία σεξουαλικά δείγματα προς διαιώνιση των γονιδίων (καμπύλες, στήθος κ.λ.π.), οι δε γυναίκες άντρες υπεροχής με ενδείξεις ακμαιότητας, εμπειρίας και αξιοπιστίας. Απολύτως φυσιολογικό λοιπόν, και τέρμα οι τύψεις, νοουμένου ότι κοιτάζετε αλλά δεν αγγίζετε...
Το όλο θέμα έχει πολύ "ψωμί",΄το οποίο θα περιλάβω σε μελλοντικό άρθρο. Do come back!!

Cheers!!!

Βαφτίζεται η δούλη του θεού...κι αυτό τα λέει όλα!

Επέστρεψα χτες από την Αθήνα όπου συμμετείχα στο...μυστήριο της βάφτισης της αδερφότεκνης μου, Αγγελικούλας. Της...δούλης του θεού που λέει και ο τίτλος (τώρα ποιος θεός και τι θεός είναι που ευνοεί το θεσμό της δουλείας, του ίδιου παπά ευαγγέλιο). Το εν λόγω "μυστήριο" συνοψίζεται στο γιατί ως άνθρωποι γινόμαστε τόσο σαδιστές και τόσο μαζοχιστές ταυτοχρόνως για να ικανοποιήσουμε τη δεισιδαιμονία μας, την οποία μας κληροδοτεί με απίστευτη συνέπεια και εύρος η ευρύτερη κοινωνία στην οποία ζούμε. Ένα βρέφος ούτε 12 μηνών, έχοντας πλαντάξει στο κλάμα, να βυθίζεται κατ' επανάλειψη σε ένα μίγμα νερού/ λαδιού που του καίει τα μάτια, μέσα σε αποπνικτικές αναθυμιάσεις λιβανιού, υπό τα προβληματισμένα βλέμματα γονιών, παππούδων και λοιπών οι οποίοι δεν παραλείπουν να κρατούν τα χέρια καππακωμένα μήπως δείξουν ασέβεια ούτε να σταυροκοπηθούν σε κάθε αλλαγή του ακαταλαβίστικου τροπαρίου του παπά. Ο οποίος παπάς προβαίνει σε πλήθος χειρονομιών και μαντζουνιών (όπως π.χ. το κόψιμο τούφων από τα λιγοστά μαλλάκια του εν υστερία κλάματος βρέφους) που μοιάζουν κλεμμένα από τις ιεροτελεστίες ζουλού μέσα στη ζούγκλα όταν ο homo sapiens ήταν ακόμα κυνηγός/ συλλέκτης και πίστευε μετά βεβαιότητος ότι ο κόσμος ολόκληρος συνοψίζεται στα ελάχιστα τετραγωνικά χιλιόμετρα όπου ζούσε με τη φυλή του.
Και στο κάτω-κάτω, καλά οι γονείς, καλά οι παριστάμενοι, καλά ο παπάς, είναι ενήλικες και δικαιούνται να συντελούν και να συμμετέχουν σε αυτές τις οπισθοδρομικές επιδείξεις δήθεν πίστεως σε ένα "αόρατο φιλαράκι", το βρέφος που δεν μπορούσε να αναπνεύσει από τους λυγμούς και τον τρόμο του το ρώτησε κανείς; Τα παιδάκια που μιμούνταν σαν παπαγαλάκια τους μεγάλους σε κάθε δήθεν ευλαβικό σταυροκόπημα και στο φίλημα κομματιών ξύλου με ζωγραφιές ρασοφορεμένων μορφών, τα ρώτησε κανείς αν θέλουν να αποκτήσουν από τώρα ηλίθια στερεότυπα από τα οποία θα τρέμουν να ξεφύγουν τις επόμενες δεκαετίες της ζωής τους; Αλλά και γω μέσα στην εκκλησία δεν ήμουν; Τα ρώτησαν όπως ρώτησαν και μένα, όπως ρώτησα και γω τους δύο γιούς μου όταν τράβηξαν κι αυτοί το ίδιο μυστήριο/ μαρτύριο πριν ένα-δύο χρόνια. Καλά να πάθουμε, μέχρι τα επόμενα! Ελπίζω τουλάχιστον οι δικοί μου απόγονοι να τα καταφέρουν καλύτερα.  

Κερύνεια αυτή η άγνωστη...

Πήγαμε χτες οικογενειακώς στην Κερύνεια. Εγώ με τη γυναίκα και τους δύο γιους μας, καθώς και τα πεθερικά μου, ξεκινήσαμε πρωί-πρωί και περάσαμε το οδόφραγμα στον Αγ. Δομέτιο. Περάσαμε από τα βόρεια προάστια της Λευκωσίας και στρίψαμε προς τα βόρεια για την Κερύνεια.
Αρχικά περάσαμε από ήδη οργωμένα χωράφια, κίτρινα ήδη και γεμάτα με μπάλες σανού. Σύντομα ο δρόμος άρχισε να ανηφορίζει και φτάσαμε πλέον στους πρόποδες του Πενταδακτύλου. Πρώτη φορά τον έβλεπα από τόσο κοντά και έδειχνε ένα βουνό ξένο και εξαιρετικά ενδιαφέρον. Ο δρόμος πήρε κλίση και για κάποιο λόγο περίμενα σύντομα να αρχίσουν οι στροφές ενός βουνίσιου δρόμου αλλά διαπίστωσα με έκπληξη ότι ο δρόμος περνά μέσα από μια χαράδρα και δεν δρασκελίζουμε ουσιαστικά το βουνό αλλά πρόκειται περί περάσματος. Αυτό μου έδειξε και πόσο λίγα ξέρω για τη γεωγραφία του ίδιου μου του τόπου.
Η χαράδρα έδειξε ήδη πόσο αλλάζει η διαμόρφωση και τα χρώματα όσο προχωράς προς το βόρειο μέτωπο της οροσειράς. Την κίτρινη πεδιάδα διαδέχτηκε μια πράσινη κοιλάδα με δάσος και πολύ πράσινο. Ξεχώρισα επίσης κάτι παράξενα κόκκινα πετρώματα που έδιναν στο βουνό μια άγρια ομορφιά. Σύντομα περάσαμα από μια έξοδο που έδειχνε "Άγιος Ιλαρίωνας" στα αγγλικά και πήρα έγκριση να τον επισκεφτούμε στην επιστροφή.
Λίγο μετά την έξοδο αυτή περάσαμε απέναντι και αντικρύσαμε από ψηλά την Κερύνεια. Μου θύμισε λίγο την εικόνα της Πάφου μόλις φανεί πριν το πρώτο κυκλικό της κόμβο, δηλαδή μιας πόλης μικρής αλλά με ραγδαία ανοικοδόμηση γύρω από τον παραδοσιακό πυρήνα. Το λιμανάκι που ανυπομονούσα να δω δεν ήταν φυσικά ορατό, αλλά φαινόταν ένα νέο λιμάνι με κάποια εντυπωσιακά σκάφη. Στο σημείο εξόδου ο δρόμος συνεχιζόταν προς το/την Lapta, η οποία υπέθεσα είναι η ονομασία των τουρκαλάδων για τη Λάπηθο. Δεν κατέστη δυνατό να το επιβεβαιώσω. Αργότερα από το ύψος του κάστρου του Αγ. Ιλαρίωνα διαπίστωσα ότι ο δρόμος συνεχιζόταν με τέσσερις λωρίδες για μεγάλη απόσταση.
Μετά από εξερεύνηση ενός τετάρτου με το αυτοκίνητο στα στενά δρομάκια του παλαιού πυρήνα, παρκάραμε και συνεχίσαμε πεζοί προς το λιμανάκι. Και νά'σου μπροστά μας η εικόνα που είχα δει τόσες φορές σε φωτογραφίες, την οποία συνέδεσα άρρηκτα με την κατοχή και τον πόθο της επίσκεψης (επιστροφή μόνο για όσους έζησαν εκεί εν πάσει περιπτώσει). Μετά από ένα πρώτο πεντάλεπτο "δέους", η προσγείωση στην πραγματικότητα. Ένα κλασσικό, νησσιώτικο λιμανάκι με ένα ταλαιπωρημένο κάστρο και λίγες βάρκες στριμωγμένες, η μυρωδιά ψαρίλας και τηγανίλας και οι γνωστοί "κράχτες" των τουριστικών εστιατορίων. Ορισμένοι μάλιστα καλοί γνώστες ελληνικών αφού, όπως διαπιστώσαμε σύντομα, είναι πολλοί οι έλληνες επισκέπτες (καλό αυτό βεβαίως). Εντυπωσιακή η ταμπέλα στα ελληνικά του "ψαρά από το Ζύγι", ενός τουρκοκύπριου που μόλις άκουγε ελληνικά πλησίαζε για κουνουσμά. Κατά τα άλλα, πλήρης απομυθοποίηση της "Κερύνειας" μας...
Αφού φάγαμε ψάρι, για το οποίο μας έπιασαν τον ποπό κανονικά, περπατήσαμε γύρω-γύρω από το κάστρο (σαφώς χρειάζεται περιποίηση) και λίγο σε κάποια στενά δρομάκια νοτίως του λιμανιού, για να καταλήξουμε στο αυτοκίνητο μας. Μου έκανε εντύπωση που άντεξαν οι μικροί χωρίς γκρίνια το περπάτημα, που ήταν αρκετό.
Από την Κερύνεια επιστρέψαμε στον δρόμο που μας έφερε, με προορισμό τον Άγ. Ιλαρίωνα. Εκεί μάλιστα(!), είχαμε κάτι το ιδιαίτερο. Απίστευτη θέα των βορείων παραλίων που έφτανε μέχρι τα παράλια της Μ. Ασίας. Και ένα κάστρο κυριολεκτικά σκαλισμένο στο βράχο. Οι τουρκαλλάδες βάλαν και μια ευφάνταστη κοτσάνα ότι τάχατες εικάζεται ότι ο Walt Disney εμπνεύστηκε το κάστρο της Disneyland από το κάστρο αυτό. Φαίνεται το ψώνιο εν το έχουμε μόνο εμείς.
Ανεβήκαμε αρκετά πάνω όλοι και απολαύσαμε τη μαγευτική, μέχρι δέους, θέα, ενώ το κάστρο έβγαζε μια πολύ ενδιαφέρουσα ατμόσφαιρα με την κλιμάκωση του, τις πέτρες, τα δωμάτια και τα σκαλιά του που δεν είχαν τέλος. Τα κοπέλια πάλι με εξέπληξαν διότι ενώ δεν είναι ούτε τεσσάρων χρόνων κότσιροι, ανέβηκαν μέχρι πάνω αδιαμαρτύρητα. Βγάλαμε και ωραίες φωτογραφίες. Τα πεθερικά μου βέβαια δεν ενθουσιάστηκαν με την ανάβαση, αλλά νομίζω ότι τους άρεσε το όλο παραμύθι.
Κατεβήκαμε στο κιλικείο για καφέ και πήραμε το δρόμο του γυρισμού, νωρίς το απόγευμα πλέον. Είχαμε δει την Κερύνεια και το κάστρο του Αγ. Ιλαρίωνα, αφού χρειάστηκε πρώτα να φτάσω εγώ και η γυναίκα μου τα 36-37. Τα πεθερικά μου είχαν να πάνε από την δεκαετία του '60. Μια κουβέντα της γυναίκας μου τα είπε όλα, καθώς καθόμαστε για φαγητό στο λιμανάκι: "Νιώθω λες και έχω πάει σε ξένο τόπο, κάπου στο εξωτερικό". How true...
Stay cool and Keep rocking!!