Η διχασμένη "γλωσσική" προσωπικότητα του Κυπραίου

Αθθυμούμαι όταν επρωτοπήα στη Θεσσαλονίκην πριν 20 χρόνια, που εκάμναμεν με τους άλλους κυπραίους χάζιν τες αντιδράσεις των καλαμαράδων συμφοιτητών μας όποτε μας ακούαν να μιλούμεν μεταξύ μας. Ουσιαστικά για λλόου τους ήταν λες τζιαι ήταν άλλη γλώσσα, ειδικά στες αρχές. Είναι λες τζιαι ήταν εχτές μιαν πολλά γλυτζιά κοτζιακαρού στο λεωφορείον για το πανεπιστήμιον, η οποία αφού εμελέτησεν με συνοφρυωμένον ύφος για κάμποσα λεπτά εμέναν τζιαι τον παραλιμνίτην συμφοιτητήν μου καθώς εμιλούσαμεν τα "κυπριακά" μας , εσηκώστηκεν να κατεβεί πετάσοντας μας έναν "μιλάτε ελληνικά μωρέ"! 

Εν έναν θέμαν που με απασχολεί αρκετά, το θέμαν της διαλέκτου μας τζιαι το πως την αντικρίζουμεν σε σχέσην με την "κοινή νέαν ελληνικήν" που διδάσκουμεν στα σχολεία τζιαι που χρησιμοποιούμεν ως "γλώσσα των μέσων" τζιαι ως "κώδικαν ευγενείας".

Το εν λόγω θέμαν απασχολεί τζιαι τρεις συνομιλητές στην εν λόγω ανταλλαγήν απόψεων:

Κρατώ τα εξής πολλά ενδιαφέροντα, τα οποία παρατηρώ τζιαι γω:

"Ζούμε στην Κύπρο και μιλάμε κυπριακά, γράφουμε ελληνικά και στα σχολεία τα παιδιά διδάσκονται… τι;

Όταν μιλάμε μεταξύ μας, μιλάμε κυπριακά. Όταν όμως θέλουμε να δείξουμε πόσο μορφωμένοι και ευγενείς είμαστε, τότε μιλάμε... τι;

Η ελληνική γλώσσα και η κυπριακή διάλεκτος συνυπάρχουν, όχι αρμονικά, σε μια χώρα που ακόμη δεν έχει αποφασίσει ούτε τι θέλει, ούτε τι είναι."

Τζιαι:

"«Ναι, αλλά πως αυτά τα σπουδαία κυπριακά θα τα μάθουμε και θα μάθουμε και σωστά και θα μάθουμε να τα χρησιμοποιούμε, αν δεν διδάσκονται στο σχολείο; Εύλογο το ερώτημα."

Πρέπει δαμέ να επαναλάβω πόσον γελοίαν θεωρώ την προσπάθειαν του μέσου κυπραίου να "καλαμαρίσει", ειδικά όταν τούτον γίνεται με συνομιλητές άλλους κυπραίους στην τηλεόραση τζιαι σε άλλα δημόσια φόρα. Πρέπει πραγματικά να ζήσει κάποιος στην "άσυλα" Ελλάδαν για να το αντιληφθεί τούτον. Δεν κοντεύκουμεν καν την έκφρασην, την καθαρότηταν τζιαι την ταχύτηταν λόγου του μέσου ελλαδίτη, γιατί απλά δεν είναι η καθομιλουμένη μας. Τζιαι εν ειρωνικόν γιατί ο μέσος ελλαδίτης γοητεύκεται τζιαι ζητά να ακούει κυπριακά, τζιαι ας δυσκολεύκεται αρχικά να τα ακολουθήσει. Όταν τα ακούσουν αρκετά μαθαίνουν τα πάντως, ακριβώς γιατί πρόκειται πάλε για ελληνικά.

Πόσον επίσης αφύσικον μου ακούεται να θκιαβάζεται έναν κείμενον στην κοινήν ελληνικήν όταν το ακροατήριον αποτελείται που κυπραίους, σε αντίθεσην με την ζεσταshιάν τζιαι την οικειότηταν που μου δημιουργεί η κυπριακή διάλεκτος στον ίδιον ακριβώς ρόλον. Εν λες τζιαι θέλεις να "σκοτώσεις" το κείμενον σου τούτη η συμπεριφορά. 

Υπάρχουν θκιό κυρίως επιχειρήματα εναντίον της πλήρους υιοθέτησης της κυπριακής διαλέκτου σε ούλλα τα σχετικά επίπεδα (προφορικός δημόσιος λόγος, γραπτός λόγος, εκπαίδευση).

Το πρώτον είναι η "δυσκολία" να εκφραστεί γραπτώς. Θωρείτε τζιαι γω που γράφω στα κυπριακά, όταν θέλω να κάμω αντιληπτούς κάποιους ήχους που στην γραπτήν κοινήν ελληνικήν εν ανύπαρκτοι χρησιμοποιώ λατινικούς χαρακτήρες όπως ας πούμεν για το "sh-ίζω" (αντί του ελλιπώς αποδίδοντος "σιή-ζω"), ενώ μια άλλη επιλογή αντί του "τσ" είναι το "ch" κ.ο.κ. Άρα η "δυσκολία" αίρεται αν θέλουμεν με το να εισάξουμεν στο γραπτό λόγο σύμβολα/ γράμματα για τους ήχους της διαλέκτου που εν μπορεί να εκφράσει η κοινή ελληνική. Problem solved που λαλούν τζιαι στα αγγλοσαξωνικά χωρκά. Θέληση να υπάρχει.

Το δεύτερον είναι ότι η υιοθέτηση της κυπριακής διαλέκτου μπορεί να μας "αποστασιοποιήσει" τροποντινά που τον "εθνικόν κορμόν", όπου ανεξαιρέτως περιοχής, η "κοινή νέαν ελληνική" είναι ομοιόμορφα εφαρμοσμένη τόσον προφορικά όσον τζιαι γραπτά. Δαμέ πάλε η απάντηση εν απλή: ΔΕΝ είμαστεν μέρος του "εθνικού κορμού", είμαστεν αν δεν κάμνω λάθος ανεξάρτητον κράτος. Όπου το κυρίαρχον μέσον έκφρασης στην καθημερινότηταν ΔΕΝ είναι η κοινή ελληνική (όπως πανταχόθεν στο ελληνικόν κράτος, όπου καταστρέφει καθημερινά τες κατά τόπου τοπολαλιές που τη νεολαίαν) αλλά η κυπριακή διάλεκτος. Εν σαφές ότι αν επιμένουμεν να διαχωρίζουμεν την απλήν καθημερινήν επαφήν που τον γραπτόν λόγον δημιουργούμεν διάφορα προβλήματα, παντελώς αχρείαστα κατ' εμέναν. Τζιαι εφόσον η κυπριακή διάλεκτος εν εξόχως ελληνικότερη της κοινής ελληνικής (το "θωρώ" ας πούμεν εν αρχαία ελληνικά τζιαι οι εν Ελλάδι αδερφοί συνήθως εν το ξέρουν καν), εν υφίσταται η συνήθης κουφέττα των διαφόρων ελληκεντρικών τύπων δακάτω που shίζουν το μαγιώ τους ότι ο "κυπροκεντρισμός" είναι "ανθελληνικός".

Ιδού η Ρόδος λοιπόν, αν θέλουμεν να άρουμεν το πρόβλημαν υπάρχουν επιλογές. Εκτός τζιαι αν γουστάρουμεν τούτην "διχασμένην προσωπικότηταν" ως πολίτες ενός κράτους που όπως αναφέρεται στην αρχήν της ανάρτησης, "δεν έχει αποφασίσει ούτε τι θέλει, ούτε τι είναι."

Ώσπου να αποφασίσετε τι θέλετε τζιαι τι είσαστεν (εγώ εν έχω έτσι προβλήματα, είμαι Κυπραίος, period), stay cool and keep rocking!

Είσαι Κύπριος Μπλόγκερ; Ενδιαφέρει σε! Εν είσαι; Πάλε ενδιαφέρει σε.

Φίλτατοι συμ-μπλόγκερς τζιαι των τριών φύλων, προσεχώς έρκουνται δύο όμορφα event τα οποία ως άθρωπος (καλάν, shύλλος) που σέβεται τον εαυτόν του, ως μπλόγκερ τζιαι σκεφτόμενον ον, οφείλει να προωθήσει. Δείτε περί αυτού τες εξής προσκλήσεις:

Η φίλτατη Όλγα Ρουβήμ είναι η, γνωστή τζιαι μη εξαιρετέα στο δια-μπλογκικόν γίγνεσθαι, Νεράϊδα  ενώ ο φίλτατος Κώστας Πατίνιος νομίζω εν χρειάζεται συστάσεις.

Προσωπικά θα προσπαθήσω να θέσω υπό την αιγίδαν μου τες θκιό εκδηλώσεις, αφενός γιατί θέλω να γνωρίσω την Όλγαν (τον Κώσταν εγνώρισα τον στην παρουσίασην του βιβλίου του "Δρόμου Δρώμενα", όπου επίσης είχαν την τιμήν να με γνωρίσουν ο Στροβολιώτης τζιαι ο Νίκος ο Λαζάρου) τζιαι αφετέρου να αποκτήσω άλλα θκιό ωραία, φρέσκα, τοπικά βιβλιούθκια προς κατανάλωσην.

Εσείς φίλτατοι συμ-μπλόγκερς αλλά τζιαι άλλοι αναγνώστες/ επισκέπτες του μπλογκ που παρακολουθείτε με κομμένην την ανάσαν το τι τσαμπουνώ δαμέσα δα, αδράξετε πάραυτα την ευκαιρίαν να έρτετε στα μέρη των εν λόγω παρουσιάσεων τζιαι να μας γνωρίσετε τζιαι σεις. Αν εν πλυμμένη θα φορήσω τζιαι την ειδικήν φανελλούν που έχω κάμει με το όνομαν "Woofis" πάνω για να με ξεχωρίσετε που το πλήθος. 

Ώσπου να σας δω στες παρουσιάσεις των βιβλίων των συμ-μπλόγκερς, stay cool and keep rocking!

Sabotage

Σημείωση: Τούτη εν η τελευταία ανάρτηση που αναφέρεται σε "βιώματα" του παρελθόντος τζιαι βασίζεται σε κείμενα που έγραψα παλιά σε "κοινήν ελληνικήν". Που δαμέ τζιαι δα επιστρέφω στα κλασσικά μου θέματα, τζιαι - κυρίως - στην κυπριακήν διάλεκτον. Αν "ενθυμηθώ" κάτι που γουστάρω να "φυλαχτεί" στο μπλογκ εννά επανέλθω (μεν κρατάτε τζιαι τες αναπνοές σας)....

"Στην α’ λυκείου ο Γούφης άλλαξε συμμαθητές. Νέο σχολείο, νέα τάξη, νέα δεδομένα γενικώς. Από νωρίς και για διάφορους λόγους με δύσκολη εξήγηση ήρθε γρήγορα κοντά με μια συγκεκριμένη παρέα ατόμων οι οποίοι έτυχε να γουστάρουν το ροκ και το heavy metal. Από τα παιδιά αυτά πήρε τις πρώτες κασέτες (η τότε τεχνολογία) για να αντιγράψει, με συγκροτήματα όπως οι Scorpions, οι Def Leppard και οι Manowar. Μια μεγάλη στροφή είχε συντελεστεί και ο Γούφης πλέον ήταν ένας δοσμένος ροκάς, αν και ενδεδυμένος με συμβατική εμφάνιση.

Καθώς ανέβηκαν όλοι μια τάξη, στη β’ λυκείου οι κολλητοί κάποια στιγμή αποκάλυψαν ότι είχαν προσπαθήσει κατά καιρούς να σκαρώσουν συγκροτηματάκια ροκ, χωρίς κανένα να μπορεί να στεριώσει. Το έφερε η κατάσταση να προσεγγίσουν το Γούφη για να συμμετάσχει στο νέο σχήμα, με την αμφιλεγόμενη ονομασία «Sabotage” (η αντίρρηση οφειλόταν στην παράλληλη ύπαρξη γκρουπ εξ Ελλάδος με το ίδιο νόημα, που έπαιζε επάρατο, για κάθε ροκά, λαϊκό ρεπερτόριο). 

Στην πρώτη πρόβα με τον «ηγέτη»  του συγκροτήματος ο Γούφης πελάγωσε, καθώς τα τραγούδια υπό διασκευή ήταν των ACDC, τους οποίους δεν είχε ακόμα γνωρίσει. Αποτέλεσμα, σε συνδυασμό και με το άβολο συναίσθημα της απειρίας από τέτοια πράγματα, να μην αφήσει καλή εντύπωση. Επειδή ο αρχηγός όμως ήταν και κολλητός, του έδωσε άλλη μια ευκαιρία, δίνοντας του τα τραγούδια να τα ακούσει και να επανέλθουν την επομένη. Αυτό αποδείχτηκε αρκετό, καθώς στη νέα προσπάθεια ο Γούφης πέρασε με επιτυχία το τεστ. Και έτσι έβαλαν μπρος οι πρώτοι Sabotage.

Ήταν τέσσερις, δύο κιθάρες, ένα μπάσο και ο Γούφης στα φωνητικά, αλλά τους έλειπε ο ντράμερ. Έτσι αποτάθηκαν σε ένα άλλο μαθητικό γκρουπ, τους Autocrash/ Gangland (τα ίδια άτομα είχαν δύο ονόματα)  για να τους δανείσει το δικό τους. Οι Sabotage είχαν μια ευκαιρία μόνο να παρουσιάσουν τόσο τις εκτελέσεις που ετοίμασαν (από ACDC, DIO και Bruce Dickinson) καθώς και ένα δικό τους ορχηστικό κομμάτι (Another perfect Day). Και αυτό διότι στην υποτιθέμενη 2η τους εμφάνιση τους έστησε ο «δανεικός» ντράμερ, με αποτέλεσμα να μείνουν θεατές. Αυτό το γεγονός υπήρξε και η αφορμή της διάλυσης αυτής της πρώτης ομάδας των Sabotage.

Στην γ’ λυκείου πλέον και με την πρώτη στα χρονικά εφαρμογή του πενθήμερου, οι κολλητοί ξαναπροσέγγισαν το Γούφη για μια ανασύσταση των Sabotage.  Θα ήταν οι τρεις από τους πρώην συν δύο νέα μέλη, ένας εκ των οποίων ο πρώτος αποκλειστικός ντράμερ του γκρουπ. Η παρέα είχε πλέον και μοτόρες στη διάθεση της και έκανε πρόβες σε ένα μικρό σύλλογο στις Άσπρες Στροβόλου. Έγραψε και 5 τραγούδια δικά της (ο Γούφης ήταν στιχουργός σε 4 από αυτά) και τα παρουσίασε σε τέσσερις συναυλίες καθώς και την καλλιτεχνική του λυκείου κατά την αποφοίτηση της παρέας (εισπράττοντας από αποθέωση μέχρι γιούχες από πολέμιους των ροκάδων). 

Η περίοδος αυτή ήταν από τις πιο ενδιαφέρουσες και όμορφες στην διαδρομή του Γούφη μέχρι σήμερα. Αληθινή συντροφικότητα, αντισυμβατικές εμπειρίες, δημιουργικότητα, όλα διανθισμένα με τον ερωτισμό που αποπνέει η συμμετοχή σε μια μπάντα, ειδικά μια που παίζει ροκ. Έχουν μείνει από τότε μόνο οι αναμνήσεις και ένα DVD με κομμάτια από τις συναυλίες που έδωσαν οι «θρυλικοί» πλέον Sabotage. Μαζί και μια κρυφή ελπίδα ότι κάποτε ο Γούφης θα βρεθεί ξανά σε μια σκηνή, ή έστω ένα γκαράζ για αχαλίνωτο ροκ με πραγματικά δικούς του ανθρώπους."

Ώσπου να επανέλθω, stay cool and keep rocking!