Όσα πετάσσουμεν εμείς οι "δυτικοί" μπορούν να ταϊσουν τους πεινασμένους 3 φορές!!!

Είχα το θκιαβάσει τζιαι ακούσει (τζιαι φρίξει) πρόσφατα. Πόψε ο φίλος ο Στέλιος Παπαλάνγκι έβαλεν το εξής ντοκυμαντέρ (διεθνής συμπαραγωγή ΕΡΤ) στο μπλόγκ του με αφορμήν την κατάληψην της ΕΡΤ που τα ΜΑΤ .

Τούτον το ντοκυμαντέρ πρέπει να προβληθεί παντού, τζιαι ειδικά στα μωρά μας, για να καταλάβουν σε τι σκατοκατάστασην τα έχουμεν μπλέξει, μπας τζιαι καταφέρουν κάτι καλλίττερον. Εμείς καλά κάμνουμεν να αρκέψουμεν, αρχικά σε προσωπικόν επίπεδον τζιαι μετά συλλογικά, να φέρνουμεν τα μίλια μας, αν τζιαι με τες κκελλάες τζιαι τα  στερεότυπα που κουβαλούμεν εν έχω λόγον να είμαι αισιόδοξος.

Ιδού το ντοκυμαντέρ:

Όσο για το κλείσιμον της ΕΡΤ, ομολογώ ότι δεν έχω άποψην (αν έπρεπεν να γίνει ότι έγινε, αν η διάδοχος κατάσταση εν για το καλλίττερον κλπ.), αλλά η πιο πάνω παραγωγή αν μη τι άλλον δύσκολα θα εντοπιστεί, με την ίδιαν ποιότηταν τζιαι θεματολογίαν, στα περίφημα ιδιωτικά κανάλια (Κύπρου, Ελλάδος τζιαι παντού), όπου προφανώς οι σαπουνόπερες τζιαι τα reality με την Ροντίκαν εν επικρατέστερα. Όπως εν τα chίπιτος σε σχέσην με τη χωριάτικη σαλάταν ας πούμεν. Άσε που όταν στέλλεις καταστολήν εναντίον απλών εργαζομένων σημαίνει για μέναν άλλην μιαν αποτυχίαν του "συστήματος", στην οποίαν η αντίδραση θα έπρεπεν να εν αντανακλαστική....

Ώσπου να μεν υπάρχουν πεινασμένοι ταυτόχρονα με φαίν στα σκουπίθκια, stay cool and keep rocking...

Θεοκρατία τζιαι Αναστασιάδης

Επεράσαν μόνον 8 μήνες τζιαι προσπαθώ ρε κουμπάρε να είμαι σωστός, να δώκω του αθρώπου χρόνον, να κάμω υπομονήν. Αλλά ρε κουμπάρε μου εν με αφήννει ο γέρημος. Πρώτα με τα ψέματα του Μάρτη, μετά με τες επιλογές των αθρώπων που κάμνει τζιαι τωρά με τα μουσκουρούθκια με τον Ντάουνερ τζιαι τες εξωφρενικές έως υποτακτικές στη θρησκείαν συμπεριφορές του:

Αν δεν το εκατάλαβες φιλούδιν πρόεδρε, είσαι θεσμός σε έναν "κοσμικόν" κράτος. Καλώς ή κακώς ΔΕΝ έχουμεν θεοκρατίαν, νομίζω; Αν θα πάεις ως ο Νίκος ο θρησκόληπτος να προσκυνάς κόκκαλα μαλακία που σε δέρνει αλλά αν πηέννεις ως ο θεσμός του προέδρου της γης των α(γ)ρίων, ξεφτιλίζεις το ρε κουμπάρε, εν το καταλάβεις; Τζιαι έννεν άλλοθι ότι έshιεις ας πούμεν τζιαι τον (εθνικο)σοσιαλιστήν Ομήρου (πρόεδρος της βουλής τούτος, μεγάλον μακαρονοτέρας σώσε μας!!!) που πίσω σου να καρτερά να ασκήσει το ειδωλολατρικόν του αϊπιν.

Μα ζούμεν στο 2013 ρε κουμπάρε, δηλαδή διερωτούμαι! Αλλά νάμπου μιλώ τζιαι γω ο μαλάκας, όταν καταπίννω τα κοπελλούθκια μου να μεν είναι 6 κόμα τζιαι να προσκυνούν χαϊμαλιά τζιαι εικονίτσες με φανταστικούς φιλαράκους. Σκατά στα μούτρα μου τζιαι μέναν!

Ώσπου να ξεσκατωθώ, stay cool and keep rocking!

Μίσος

Πολλές φορές, σε συζητήσεις στο διαδίκτυο ή αλλού, καταλήγουμε σε "γλωσσικούς διαγωνισμούς", όταν ο καθένας πλέον ερμηνεύκει κάποια πράματα, που λεκτικά εν πανομοιότυπα, με τον δικόν του τρόπον, αλλά εν πεπεισμένος ότι εν ο "ορθός". Συνήθως τούτον το φαινόμενον προκύπτει σε θέματα φιλοσοφικά τζιαι αμφιλεγόμενα, όπου ο μέσος άθρωπος αλλά τζιαι οι "ειδικοί" εν έχουν ακόμα ξεκάθαρες απαντήσεις, επιτρέποντας μεγάλον εύρος "παρεκκλίσεων".

Είχα πρόσφατα συζητήσει το θέμαν της βίας, που εν έναν καλόν παράδειγμαν "γκρίζας" περιοχής συζήτησης. Τι συνιστά τη βίαν, πότε εν "δικαιολογημένη" κλπ.

Έναν άλλον θέμαν εν ο θάνατος. Υπάρχει λέει "καλός", "ένδοξος", "ωφέλιμος" θάνατος τζιαι "κακός", "εξευτελιστικός", "άδικος" θάνατος. Πριν τζιαιρόν εθώρουν μιαν ταινίαν, σπάζω τη κκελλέν μου να αθθυμηθώ ποιαν, όπου ένας γέρος σοφός ξεπροβοδίζει τους πολεμιστές λλίον πριν τη μάχην. Στον ενθουσιώδην νεαρόν πρωταγωνιστήν λαλεί: "Να αθθυμάσαι αύριον καθώς πολεμάς, εν υπάρχει τέθκοιον πράμαν που να λέγεται "ένδοξος θάνατος". Υπάρχει απλά θάνατος". Πραγματικά σοφή κουβέντα.

Πάμεν τζιαι στο μίσος. Αθθυμήθηκα το σήμερα το πρωίν όταν έμαθα για φόνο των χρυσαυγιτών στην Αττικήν. Επροσπάθησα να αξιολογήσω την γεννικήν εντύπωσην που μου επροκάλεσεν το άκουσμαν της είδησης, τζιαι εκατέληξα σε μιαν λέξη: "σύγχιση".

Εν ένιωσα λύπην (εν με έκπληξην που το λαλώ), ούτε χαράν (ευτυχώς), αλλά φόβον. Το φόβον ακριβώς του μίσους που υποβόσκει, τζιαι έτσι "ειδήσεις" κάνουν το εύκολα να ξεδιπλωθεί. Διότι σε αντίθεσην με μέναν, κάποιοι προφανώς θα εστεναχωρηθήκαν, κάποιοι θα εχαρήκαν, τζιαι ούλλοι τους θα θρέψουν το μίσος τους για τα "επόμενα". Τζιαι όταν κυριαρχεί το μίσος, εν έshιεις προφανώς την πολυτέλειαν της "ουδετερότητας"...

Ο διαμπλογκικός φίλος Άνεφ Ορίων πρόσφατα έθεσεν τον "ταξικόν πόλεμον" ως  κάτι που λλίον πολλά εξωραϊζει τούτον το εξόχως ανθρώπινον (όπως μου αρέσκει να το λαλώ) συναίσθημαν. Είναι, αν εκατάλαβα καλά, θεμιτόν να μισείς, φτάνει το μίσος σου να είναι "ταξικόν" τζιαι να μεν κατευθύνεται επί προσωπικού. Τζιαι ότι η άσκηση βίας ενάντια στη βίαν του καπιταλισμού, η οποία παίρνει άπειρες μορφές, δεν υπόκειται στη δοκιμασίαν της "ηθικής".

Φυσικά όπως ούλλα στη ζωήν, εν υπάρχει "άσπρον/μαύρον" σε τούτα τα πράματα. Εγώ μπορεί να δηλώννω ενάντιος στο μίσος αλλά σίουρα έχω μισήσει τζιαι σίουρα θα ξαναμισήσω κάτι, έμψυχον ή άψυχον. Έχω ασκήσει τζιαι θα ξανασκήσω  κάποιας μορφής βίαν. Τούτον που θέλω να τονίσω κάπως δαμέσα είναι ότι ποττέ μου εν θα έρτω τζιαι να προσπαθήσω να δικαιολογηθώ για το μίσος που ένιωσα ή νιώθω. Απλά θα προσπαθήσω να το εξηγήσω, πρώτιστα στον εαυτόν μου, ο οποίος πάντα θα είναι τζιαι ο πιο ζημιωμένος που λλόου του.

Κλείω με έναν ωραίον ρητόν:

“There's no honorable way to kill, no gentle way to destroy. There is nothing good in war. Except its ending.”

― Abraham Lincoln

Ώσπου να μεν υπάρχει μίσος προς αιτιολόγησην τζιαι δικαιολόγησην, stay cool and keep rocking!