"Απ’όshιει γείτον έshιει οshιόν...

...τζι απ’όshιει οshιόν τζοιμάται" λαλεί μια κυπριακή παροιμία, που τες πολλές που μπορεί να εύρει κάποιος για το θέμαν "γείτος".

Πρέπει αρχικά να αναφέρω ότι έμπνευση της ανάρτησης ήταν η τελευταία ανάρτηση της φίλτατης Μάνας αν τζιαι κατά καιρούς είχα στα "υπόψιν" να αναφερτώ σε τούτον το πολλά καθημερινόν ζήτημαν, της σημασίας του "γείτου" στη ζωή μας.

Εϊχα την τύχην να μεγαλώσω σε "ανοιχτήν" γειτονιάν, με χαμηλούς τοίχους τζιαι οικογένειες με συνομήλικα κοπελλούθκια, με αποτέλεσμαν οι παιδικοί μου γείτονες εγίναν φίλοι τζιαι κρατούμεν επαφήν ως σήμερα. Άλλον όμως οι γείτονες της παιδικής ηλικίας τζιαι άλλες οι σχέσεις "γειτονίας" όταν κάμεις το σπίτιν τζιαι την οικογένεια σου ως ενήλικας πλέον.

Διότι εν γεγονός ότι σαν κοπελλούθκια τζιαι το πολλύν έφηβοι μπορούμεν εύκολα να κάμουμεν φίλους, τζιαι ακόμα παραπάνω "κολλητούς", δηλαδή τζιείνους τους πιο "εκλεκτούς" εκ των γνωστών τζιαι φίλων που ουσιαστικά γίνονται οικογένεια τζιαι εν μαζί σου ώσπου να πεθάνεις. Είμαι που τους τυχερούς αθρώπους που έχω 2-3 τέθκοιους αθρώπους στη ζωή μου, πάντα υπό το φακόν που τους προσδιορίζει ο χαρακτήρας μου. Δυστυχώς σε τούτους εν συγκαταλέγω κάποιαν γυναίκαν, τζιαι νομίζω ότι τούτον οφείλεται πάλε στο χαρακτήρα μου. Δύσκολα νομίζω μπορεί μέλη διαφορετικών φύλων να γίνουν "κολλητοί", για τον απλούστατον λόγον ότι πάντα κάπου στη γωνιάν "χώννεται" το ενδεχόμενον του έρωτα. Τζιαι άμα ερωτευτείς τον/ την "κολλητόν/ήν", ή παντρέυκεσαι τον/ την, ή χάννεις τον/ την. Πάντα κατά την άποψην τζιαι τον χαρακτήραν το δικό μου.

Ο γείτος λοιπόν. Αφού εν άθρωπος που θα γνωρίσεις ως ενήλικας, πρέπει να εν πραγματικά πολλά special περίπτωση για να του ανοιχτείς όπως στους παιδικούς φίλους. Συνήθως, εγώ προσωπικά προσπαθώ με τους γείτονες να είμαι τουλάχιστον σε "ουδέτερον" επίπεδον. Με λλία λόγια, να εννοείται μια "καλημέρα" (ή άλλη χαιρετούρα) άμα τον εύρεις μπροστά σου, να υπάρχει ανοχή (ο σεβασμός εν πάλε δύσκολος στόχος), τζιαι να μπορείς να συνεννοηθείς στοιχειωδώς για κοινά προβλήματα. 

Γείτονες, πέραν των παιδικών, είχα στες σπουδές, όταν ήμουν "σώγαμπρος" στα πεθερικά μου τζιαι όταν ήρταμεν στο σπίτι μας. Επειδή στη Σαλονίκην εμεινίσκαμεν σε τούτα τα άχαρα κουθκιά που λαλούμεν πολυκατοικίες, οι επαφές με τους γειτόνους ήταν στοιχειώδεις τζιαι δεν μου εκάμαν κάποια αίσθησην άξιαν λόγου,πέραν ενός εκκεντρικού, παράξενου τύπου κατά τα τελευταία 4 χρόνια, ο οποίος μας τα έκαμεν σατσιήν με το θόρυβον μετά τες 12.00, για τον οποίον έφταιεν καθαρά η κακή ποιότητα κατασκευής του κτιρίου. Στην γειτονιάν των πεθερικών μου ο μέσος όρος ηλικίας των γειτόνων ήταν τα 60, τζιαι παράλληλα εν ήμουν ο "νοικοτζύρης", οπότε τα νταραβέρκα με τους γείτους ήταν αδιάφορα.

Στο σπίτι μας κλείουμεν τωρά 10 χρόνια. Εν μια περιοχή που όταν έφευκα το 1994 για σπουδές ήταν ώφκερη τζιαι εκάμναμεν ασκήσεις με το στρατόν. Τωρά, αν ισχύουν οι κομπασμοί του δημάρχου, εν μια που τες πιο ραγδαία αναπτυσσόμενες περιοχές της Κύπρου. Τα σπίθκια, ακόμα τζιαι τωρά με την κρίσην, βλαστούν όπως τα μανιτάρκα, τζιαι κατά πλειοψηφίαν οι νέοι κάτοικοι εν "baby boomers" (που λεν τζιαι στα αγγλικά χωριά), δηλαδή νέες οικογένειες με κοπελλούθκια. Το δημοτικό μας έshιει τζιαιρόν που δυσκολεύκεται να απορροφήσει τους νέους μαθητές τζιαι πολλοί φωνάζουν για δεύτερον. Παράλληλα, η περιοχή εν σχετικά backwater, με ανοικτές πλάτσες, χωραφκιές τζιαι λόφους ανοικτούς να παίξουν τα μωρά. Παράδεισος για τα κοπέλια τζιαι μεγάλη τύχη, αφού ήδη αρχίσαν να δημιουργούν τες γνωριμίες τους τζιαι τες πρώτες φιλίες (hopefully) εκτός σχολείου.

Οι γείτοι μας ήρταν δαμέ περίπου την ίδιαν περίοδον με μας. Γυρόν μας σιγά-σιγά εμαζευτήκαν καμμιάν δεκαρκάν οικογένειες. Όταν είχαμεν έρτει δακάτω, ήταν μια ενδιαφέρουσα προσμονή να δω αν θα επαρεεύκαμεν με κανέναν γείτοναν. Δυστυχώς ούλλοι οι παρέες εν αθρώποι σχετικά ασύμβατοι με τη δική μου ιδιοσυγκρασίαν, τα ενδιαφέροντα τζιαι τα βιώματα μου. Εν εκάμαμεν "κλικ" με κανέναν ώστε να έρτουμεν στο σημείον της φιλίας. Κάποιοι εν πιο συμπαθείς τζιαι ενδιαφέροντες που άλλους αλλά overall, τζιαι παρά τες διάφορες κινήσεις προσέγγισης εκατέρωθεν, ως τωρά τουλάχιστον, εν "εδέσαμεν" με κανέναν. Αποδίδω το εν μέρει σε τούτον που είπα πριν, ότι ο άθρωπος μεγαλώνοντας σταματά να εν τόσον "αθώος" τζιαι "ανοικτός". Για τούτον τζιαι οι πραγματικοί φίλοι τζιαι κολλητοί προέρχονται συνήθως που την παιδικήν τζιαι νεανικήν ηλικίαν. Τυχόν εξαιρέσεις απλά επιβεβαιώνουν τον κανόναν.

Που την άλλην, εν έχω παράπονον γιατί τόσον με τους τέλεια δίπλα όσον τζιαι με τους πάρατζιει, δεν επροέκυψεν τούτην την πρώτην δεκαετίαν κανέναν σοβαρόν πρόβλημαν ή προστριβή. Αντίθετα κατά τζαιρούς οι γείτοι δείχνουν σαφείς διαθέσεις αλληλεγγύης, όπως εφάνηκεν σε πολλά μικρά τζιαι καθημερινά, αλλά τζιαι  σε θκιό τραγωδίες που είχαμεν σαν γειτονιά τα τελευταία χρόνια, τες οποίες εν θα παραθέσω για ευνόητους λόγους. Η "ενέργεια" τον παραπάνω τζιαιρόν εν θετική, τζιαι γίνεται ακόμα πιο όμορφη τωρά που αννοίει ο τζιαιρός τζιαι ξεπορτίζουμεν σιγά-σιγά ούλλοι, με αποτέλεσμαν να ερκούμαστεν παραπάνω σε επαφήν παρά τες κρύες μέρες του Shιειμώνα. Τζιαι αποκορύφωμαν τούτης της θετικότητας εν οι φωνές των κοπελλουθκιών μας, που shιονώνουνται στες κοντινές καφκάλες, για να παίξουν μάππαν, να κάμουν δεντρόσπιτα, να ποδηλατίσουν στα υψώματα τζιαι να συνάξουν όμορφες αναμνήσεις για όταν εννά γίνουν συνότζιαιροι μας.

Κλείω με κάποιες παροιμίες περί του "γείτου" που αλίευσα που το διαδίκτυον. Κάποιες έννεν τόσες "σοφές", αλλά καταγράφω τες για "βιβλιογραφικούς" λόγους:

"Τα δικά μας του γειτόνου μας."

"Άμα ψωρκάσει ο γείτος σου, τζι εσού βοτάνιν γύρευκε"

"Άμαν διψά η αυλή σου, μεν ποτίζεις του γειτονου σου"

" Αν σ' αρκαστεί ο γείτος σου μεν του αρνηχεις, εν να 'ρτει τζι η σειρά σου" (η αγαπημένη μου)

"Ο κακός ο γρόνος περνά, ο κακός ο γείτος όι"

"Παρά κακόν γείτοναν καλλύττερα αρρώσκειαν"

Επίσης, ήβρα έναν κυπριώτικον σκετς με τίτλον ""Άν εν ο γείτος σκούντρος σου" (εχθρός σου). Ξέρει κανένας τη συνέχειαν της παροιμίας τούτης;

Άμα ξέρετε τζι'άλλες γράψετε τες pls.

Ώσπου να γίνει κανένας γείτος "κολλητός", stay cool and keep rocking!

«Αλίμονο στους λαούς που έχουν ανάγκη από ήρωες»

"Ο άνθρωπος μεταβάλλεται σε ήρωα όταν εκτελέσει μια ασυνήθιστη και αξιέπαινη πράξη......Ενίοτε αληθινά πρόσωπα κατορθώνουν με ανάλογες πράξεις να φθάσουν στο ηρωικό status και να θεωρούνται ήρωες από τους συνανθρώπους τους. Η διαδικασία της ηρωοποίησής τους συνήθως συμπληρώνεται με την γοργή ανάπτυξη ενός συμπλέγματος μύθων γύρω από τον ήρωα, ενώ συχνά του αποδίδονται δυνάμεις πέρα από εκείνες που κατέχει ο μέσος άνθρωπος. Η κοινωνική ανθρωπολογία, αντιμετωπίζοντας το θέμα -εκτός από την μυθολογική- και στην κοινωνιολογική του διάσταση, θεωρεί επίσης τον ήρωα ως ανάγκη μιας κοινωνίας ή ενός έθνους που χάνει τα ηθικά και πολιτισμικά του ερείσματα. Ο ήρωας στην προκειμένη περίπτωση αποτελεί ένα ηθικό πρότυπο για τα νεαρά μέλη μιας κοινωνίας, αλλά και μια εξιλεωτική πράξη για την εγγενή αδυναμία της να αντιμετωπίσει τα πρακτικά της προβλήματα."  - Πηγή

Την κουβένταν στον τίτλον της σημερινής ανάρτησης είπεν την ο Μπέρτολτ Μπρεχτ, για όσους ενδιαφέρονται. Αφορμή της ανάρτησης η σημερινή 58η επέτειος που το θάνατον του Γρηγόρη Αυξεντίου, μέσα στο κρυσφήγετον του στο Μαshιαιράν, ενώ επολεμούσεν με δεκάδες άγγλους στρατιώτες. Σε κάποιαν πιο παλιάν ανάρτησην εχρησιμοποίησα το παράδειγμαν του Αυξεντίου τζιαι της επιλογής του να πεθάνει μαχόμενος, ως μια άλλη έκφανση του λεγόμενου "ψυχολογικού εγωισμού", δηλαδή της ερμηνείας κάθε ανθρώπινης πράξης μέσα που "εγωιστικά κριτήρια". Ο Αυξεντίου, μετά την φερόμενην ως προδοσίαν του κρυσφηγέτου του, είshιεν μπροστά του θκιό επιλογές: 1) Την παράδοσην, η οποία θα του επρόσφερεν το "υπέρτατον αγαθόν", τη ζωήν του, αλλά πιθανόν αφενός να τον οδηγούσεν σε φριχτά βασανιστήρια τζιαι ενδεχόμενην προδοσίαν συναγωνιστών του τζιαι αφετέρου σε ατίμωσην ως ο συλληφθής υπαρχηγός της ΕΟΚΑ, 2) το θάνατον, ο οποίος του εστερούσεν τη ζωήν αλλά παράλληλα θα τον εκαθιστούσεν ήρωαν, όπως τον ορίζει τζιαι η Βικιπαίδεια, δηλαδή "ένα ηθικό πρότυπο για τα νεαρά μέλη μιας κοινωνίας" τζιαι μια πηγή δύναμης για τον απλό λαόν που εδοκιμάζετουν που την σκληρότηταν της αποικιοκρατίας, ιδιαίτερα κατά τον ένοπλον αγώναν. Εν εύλογον λοιπόν, να επέλεξεν ως άθρωπος συνειδητοποιημένος, την επιλογήν που τον έκαμνεν, υπό τις περιστάσεις, πιο ευτυχισμένον. Ήταν εν τέλει, μια "εγωιστική" επιλογή.

Μεν ξεχνούμεν επίσης ότι ο "ήρωας" του ενός εν "μίασμαν" του άλλου. Ο Γρηγόρης Αυξεντίου αγωνίστηκεν για τα εθνικιστικά ιδεώδη του λαού του, τα οποία προφανώς ήταν σε αντιδιαστολήν με τα εθνικιστικά ιδεώδη κάποιων άλλων (π.χ. των εγγλέζων ή τζιαι των τούρκων). Παραδείγματα πολλά. Ο Ατατούρκ για τους τούρκους εν μια μυθική μορφή. Για τους έλληνες εν ένας σφαγέας. Το ίδιον με σχεδόν ούλλους τους "ήρωες", με εξαίρεσην ίσως αθρώπους που ηρωποιηθήκαν για άλλα, πιο "οριζόντια" επιτεύγματα, όπως οι μεγάλες εφευρέσεις, τα έργα πολιτισμού κλπ.

Τέσπα, εν πολλές φορές που ακούμεν ότι την πραγματικήν πρόοδον της ανθρωπότητας φέρνουν κάποιοι λίγοι ιδεολόγοι, που εν έτοιμοι να υπερβάλουν εαυτόν τζιαι να θυσιάσουν την προσωπικήν τους ευμάρειαν για να προσφέρουν. Λες τζιαι εν μαζοχιστές τζιαι εν αντλούν κάποιου είδους "όφελος" που τούτον. Φυσικά, ο Μπρεχτ μάλλον εννοεί ότι σε μιαν υγιήν κοινωνίαν, όπου η προσωπική ευτυχία εν συνυφασμένη κάπως με την συλλογικήν, το να μοχθείς για το προσωπικόν καλόν σου θα είναι τζιαι τζιείνον συνυφασμένον με το κοινόν καλόν. Η δε προσφορά σου θα είναι κάτι το αυτονόητον, τζιαι τροποντινά ο κάθε άθρωπος, που το δικόν του μετερίζιν, θα είναι ένας μικρός ήρωας, χωρίς, όπως είπεν τζιαι ο Λέννον, να χρειάζεται να στήνουνται πράματα για να "σκοτώσεις ή να σκοτωθείς" για λλόου τους.

Αφού εσυναφέραμεν το Λέννον, ας βάλουμεν ακόμα μια φοράν το εν λόγω τραγούδι:

Σε μιαν κοινωνίαν τέθκοιαν, όπου ούλλοι θα είναι "ήρωες", θα καθίστανται πλέον μη αναγκαίοι ως "θρυλικές μορφές" τζιαι "πρότυπα για την νεολαίαν". Τζιαι δεν θα αντίκειται τούτον στην πραγματικήν επιδίωξην κάθε αθρώπου, που εν απλή τζιαι μονολεκτική: "ευτυχία".

Ώσπου να γίνουμεν ούλλοι "ήρωες" (άρα κανένας μας να μεν είναι), stay cool and keep rocking!

Τι προσδοκίες έshιετε στη ζωή σας;

Άτε τζιαι καλό μήνα κοπέλες τζιαι κοπέλια, τζιαι καλήν Άνοιξη. Τζιαι καλόν πάσκαν να φτάσουμεν που ελαλούσαν τζιαι οι "παλιοί". 

Μεγάλη η ερώτηση της ανάρτησης. Εθώρουν έναν φιλμάκιν της πληθωρικής Beyonce  όπου κάμνει της ο Harvey Keitel την ίδιαν ερώτηση. Σκέφεται η κορού λλίην ώραν τζιαι απαντά: "Να είμαι ευτυχισμένη".

Σοφή η απάντηση κοπέλες τζιαι κοπέλια. Τούτην εν η απλούστατη τζιαι μέγιστη "προσδοκία", "στόχος", "επιδίωξη", ότι θέλετε βαφτίστε το. Η "ευτυχία". Βάλλω την σε εισαγωγικά γιατί για τον καθέναν έshιει διαφορετικήν έννοιαν. Ναι σίουρα κάπου "τέμνουνται" οι ερμηνείες αλλά η δική μου αντίληψη οδηγεί με στο συμπέρασμαν ότι υπάρχουν τόσες όσες τζιαι αθρώποι.

Έτσι μπορεί να εξηγήσει τζιαι κάποιος, ολίγον τι απλοϊκά, γιατί υπάρχει τόση δυστυχία τζιαι άρα αποτυχία στη ζωή μας. Διότι λλίον πολλά κάθε άθρωπος ερμηνεύκει τα "θέλω" του προς την ευτυχίαν διαφορετικά που τον άλλον. Άσε που κάθε λλίον, τζιαι αναλόγως του σταδίου της ζωής μας, αλλάσσουμεν την ερμηνείαν μας. Εγώ ας πούμεν είχα τελείως διαφορετικήν προοπτικήν της ευτυχίας πριν λλία χρόνια πριν, τζιαι πιθανότατα θα έχω μιαν άλλην μετά που κάποιο χρόνον. 

Το θέμαν βασικά είναι να εκτιμάς τζιείνα που έshιεις ήδη (υλικά τζιαι άϋλα), να μπορείς να αντιληφθείς ότι εν προνόμιον τζιαι οϊ ατυχία το ότι ζεις, τζιαι να θωρείς τόσον τα καλλίττερα όσον τζιαι τα shιειρόττερα. Διότι τα πρώτα θα σε βοηθήσουν να "βελτιωθείς" ενώ τα δεύτερα θα σου υπενθυμίζουν να μεν υποπίπτεις στην αχαριστίαν. Μπορεί να μεν είμαι θρήσκος, αλλά η αχαριστία εν που τα μεγάλα "αμαρτήματα" τούτης της ζωής. Μαζίν με την αδυναμίαν να δεχτείς τη συγγνώμην του άλλου.

Για την ώραν θα προσεγγίσω την "ευτυχίαν" μέσω μουσικής:

Ώσπου να κατασταλάξουμεν στες προσδοκίες μας, stay cool and keep rocking!