Follow by Email

Πέμπτη, 31 Ιουλίου 2014

Πρώτη κατοικία


Ιδού στο εξής σχηματούδιν η ιεράρχηση των αναγκών του αθρώπου, όπως τες εδιατύπωσεν κάποιος Abraham Harold Maslow:

Νομίζω, αν θεωρήσουμεν τούτην την πυραμίδαν "σε καλόν δρόμον" όσον αφορά τη θεώρησην της, πρέπει να παραδεχτούμεν ότι ο μέσος άθρωπος χρειάζεται, για να πετύχει έστω μέρος των αναγκών του, ακόμα τζιαι στα χαμηλά επίπεδα, έναν "καταφύγιον", μιαν "στέγην" αν θέλετε. Είναι δε τουλάχιστον παρανοϊκόν, εν έτει 2014 να συζητούμεν αν γίνεται ο κάθε άθρωπος να μπορεί να έshιει τούτον το πράμαν ως "αυτονόητον". Σχεδόν τόσον παρανοϊκόν όσον να συζητούμεν αν μας κανεί η τροφή, ή η ενέργεια, όταν πετάσσουμεν 50% των τροφίμων στα σκουπίθκια. Εννά πάθουμεν όπως στο We can remember it to you wholesale που ακόμα τζιαι ο αέρας ήταν προϊον αγοραπωλησίας.... 
Που την άλλην, πρέπει να αναγνωριστεί ότι δεν υπάρχει τίποτε σε τούτον τον κόσμον που να μπορεί να οριστεί ως "δωρεάν". Υπάρχουν πόροι, (τζιαι παράγωγα αυτών) οι οποίοι είναι πεπερασμένοι, ΔΕΝ είναι άπειροι. Δεν τίθεται λοιπόν θέμαν επάρκειας πόρων, αλλά διαχείρισης αυτών με τρόπους που τα αυτονόητα (ιεράρχηση ανθρώπινων αναγκών) να μεν καταλήγουν παράνοια.
Πρέπει να πω ότι το θέμαν του να έshιεις το σπίτι σου εγώ εν που τες αρχές του 2000 που το ζω τζιαι συζητώ το όποτε μου δοθεί η ευκαιρία. Εσυζητούσα το όταν επρωτοέμαθα που παν οι τιμές των ακινήτων το 2003 που εσκέφτουμουν να χτίσω. Όταν σε ένα μήνα το σπίτι που εθκιάλεξα (που developer) επήεν πάνω 4000 χιλιάδες λίρες. Όταν εβρέθηκα με δάνεια 3 φορές σχεδόν του οικογενειακού ετήσιου εισοδήματος. Όταν ο υδραυλικός μου με έγραφεν επανειλημμένα, τζιαι όταν με shιήλια παρακάλια έρκετουν να δουλέψει, εσυζήταν αν εν τζιαιρός να αλλάξει το BMW Χ3 του με Range Rover των 80000 λιρών.  Όταν οι φίλοι αγοράζαν δυάρκα διαμερίσματα στον Πρωταράν σε τιμήν πιο μεγάλην που το σπίτι μου. Όταν οι τράπεζες ανακοινώναν κέρδη (τζιαι οϊ έσοδα) εκατοντάδων εκατομμυρίων αλλά εγώ εδιούσα ολόκληρο μισθόν στες δόσεις των δανείων. Όταν έρκουνταν στο αποκορύφωμαν της φούσκας το 2008 τζιαι εμακαρίζαν με που είχα αγοράσει το σπίτι μου 100.000 λίρες το 2004 (διπλάσια λεφτά από όσα υπολόγιζα να δώσω το 2003), ένα σπίτι με κολλητόν τοίχον με το γείτονα μου τζιαι με 30 τετραγωνικά αυλούαν. Εμακαρίζαν με. Αλλά εν ένιωθα τζιαι τόσον τυχερός. Τελικά υγείαν.....
Διότι το σπίτι μου εν το έβλεπα ως επένδυση. Έβλεπα το ως ανάγκην. Βασικήν.
Τούτα ούλλα που ακούω το λοιπόν σήμερα, που για τρίτην φοράν εκάτσαμεν πάνω (η πρώτη ήταν με το χρηματισήριον, η δεύτερη ήταν με τα ακίνητα τζιαι τωρά εν οι τράπεζες) σαν κοινωνία, μια λέξη μου έρκεται στο νουν: φαρισσαϊσμός. Πανταχόθεν. Ειδικά όταν έρκεται μετά το πόσα κοπελλούθκια εφάσιν για την ημέραν δίπλα στη Γάζα ή τη Συρίαν ή αλλού.

Έτσι δεν θα συνεχίσω στο μοτίβον τούτον, αλλά θα πω μιαν ιστορίαν πραγματικήν, που δείχνει επί της ουσίας τι θα πει απώλεια της "πρώτης κατοικίας". 
Πρόσφατα, στην ανάρτησην Η επέτειος είχα γράψει για την Μ., που επαντρέφτηκεν παραμονήν του πραξικοπήματος. Η Μ. που λαλείτε έμεινεν εγκλωβισμένη στη Γιαλούσαν που τον Ιούλιον του 1974 ως τον Δεκέμβριον του 1976. Το καλοτζιαίριν του 1975 εσμίξαν με τον άντραν της, ο οποίος είshιεν πάει να πολεμήσει τζιαι εβρέθηκεν στες "ελεύθερες περιοχές". Το φθινόπωρον του 1976, εστείλαν τους οι Τούτζιοι εγκύκλιον που τους επροειδοποιούσεν ότι που το τέλος του χρόνου "δεν θα εγγυούνταν πλέον την ασφάλειαν σε όσους εμεινίσκαν". Ήδη οι χωρκανοί, οι πλείστοι των οποίων είχαν μείνει στο χωρκόν μετά την εισβολήν, είχαν δει το χωρκόν να γεμώννει "Τουρτζιά που τα Κότσιηνα". Ο Ντεκτάς είshειν τους γυρίσει στα χωρκά που εκατέλαβεν ο στρατός τζιαι έταξεν τους όποιον χωρκόν εθέλαν. Τζιαι οι Κοτσινιάτες εθκιαλέξαν τη Γιαλούσαν, που ήταν παραθαλάσσια όπως το χωρκόν που εχάσαν. Για τζιαιρόν εθωρούσαν τους μέσα στα περβόλια τους οι γιαλουσίτες να κάμνουν "πλιάτσικον" των φρουτόδεντρων. Σε συνδυασμόν με την "εγκύκλιον", εν ήθελεν πολλά να καταλάβουν που επήεννεν το πράμαν. 
Μιαν ημέραν εγυρίσαν οι τούρτζιοι τζιαι εβάλαν αριθμούς πάνω στα σπίθκια. Τζιαι μιαν άλλην μέραν, κτυπά η πόρτα της Μ. Αννοίει τζιαι θωρεί μιαν τουρκάλλαν με έναν κομμάτιν χαρτίν στο shιέριν, έναν λαχνόν.
"Θέλω να δω το σπίτι σου, γιατί εκέρτισα το στο λαχείον".
"Μεσ'το σπίτι μου εν θα μπεις" λαλεί της η Μ.
Είπαμεν, το σπίτιν τζιαινούρκον, ετέλειωσεν λλίον πριν το πραξικόπημαν, έτοιμον να δεχτεί τους νεόνυμφους. Η Μ. επρόλαβεν να το ζήσει 2 χρόνια τζιαι κάτι. Ούτε δάνειον εχρωστούσεν ούτε τίποτε.
Το Δεκέμβρην ήρτεν η ώρα που έπρεπεν να φύουν που το σπίτιν τους. Όπως εφορτώσαν τα πράματα, εμφανίζεται πάλε η τουρκάλλα.
"Δώσ'μου το κλειδίν, το σπίτι εν δικόν μου πιον".
"Εν σου διώ τίποτε"
"Τσιαούσιη, εν μου διά το κλειδίν"
Ο τσιαούshιης πρέπει να ήταν συμπονετικός άθρωπος, εφάνηκεν να δυσκολεύκεται.
"Εγώ κλειδίν εν της διώ για το σπίτι μου, εννά σου το δώκω εσέναν".
"Εντάξει Μ. δώσ'μου το εμέναν τζιαι εν εντάξει, πήεννε στο καλόν".

Η Μ. έπιασεν την κόρην της, θκιό χρονών κορούα, που το shιέριν τζιαι εγύρισεν να φύει. Είπεν έθθα δικλήσει να δει πίσω αλλά μετά που καμμιάν εκατοστήν μέτρα εν άντεξεν τζιαι εγύρισεν. Οι πόρτες τζιαι τα παραθύρκα του σπιθκιού της, που εχτίσαν με τον άντραν της για να ζήσουν, ήταν ήδη ανοικτά για να "τσιακκάρει" η τουρκάλλα την "τύχην" της...

Εν τζιαι περιμένω που τη Μ. να συγχωρήσει ποττέ της τούτον που της εκάμαν. Φυσικά πρέπει δαμέ να τονίσω ότι η τουρκάλλα εν τζιαι είναι κακός άθρωπος. Εγνωρίσα την τζιαι γω σχετικά πρόσφατα, εν μια απλή γεναίκα τζιαι τζιείνη, με τες δικές της απώλειες, τα δικά της "ασυγχώρητα"...

Αν τύχει να έχω τζιαι εγώ απώλειες "πρώτης κατοικίας", τουλάχιστον ελπίζω να τα αθθυμηθώ τούτα. Διότι ο άθρωπος έshιει ευχήν τζιαι κατάραν να ξηχάννει εύκολα. 

Ώσπου να ικανοποιήσουμεν τες "βασικές ανάγκες" ως αυτονόητες, stay cool and keep rocking!

Τετάρτη, 23 Ιουλίου 2014

Κόστος ευκαιρίας (Opportunity cost)

Νομίζω ότι ήταν κατά τη διάρκειαν του μεταπτυχιακού μου στο Παν. Μακεδονίας, που μας είπεν ένας που τους καθηγητές μας ότι "το μόνον που έχουν προσφέρει οι αμερικανοί στο πεδίον της γνώσης εν η διοίκηση επιχειρήσεων". Εν ξέρω αν είναι αλήθκεια αλλά εν γεγονός ότι το να εντρυφήσεις στες βασικές έννοιες της διοίκησης (γεννικά) είναι μια πολλά διαφωτιστική τζιαι πολλά "οριζόντια" (διότι εφαρμόζεται τελικά σχεδόν σε ούλλες τες εκφάνσεις της ζωής) διαδικασία. Διαφωνώ δηλαδή με ορισμένους που θεωρούν τα οικονομικά τζιαι την διοίκησην επιχ/σεων ως "ψευδοεπιστήμες", απλά διότι θεωρούν ότι είναι "αμερικανόπνευστες" ή "καπιταλιστικές".
Το κόστος ευκαιρίας λοιπόν είναι ένας που τους όρους που μου εκάμαν μεγάλην εντύπωσην όταν τον επρωτοάκουσα, αλλά τζιαι όποτε έπρεπεν να τον προσαρμόσω στη δουλειάν μου ως σύμβουλος. Στο απλοϊκόν μου μυαλουδάκιν, το οποίον σιχαίνεται την εμβάθυνση (ήνταλως εκατάφερα να αποφοιτήσω που την ηλεκτρολογίαν είναι πραγματικά αξιοσημείωτον), λλίον πολλά το κόστος ευκαιρίας σημαίνει ότι για κάθε απόφασην μας, ανεξαρτήτως σε τι αφορά, υπάρχει κάποιον κόστος. Σημειώστε ότι αν το κόστος συνδέεται με τη λέξην "πόροι", τότε τα πράματα γίνονται ακόμα πιο σύνθετα. Διότι "πόρος" δεν είναι μόνον τα ριάλια, ή τα αυτοκίνητα, τα σπίθκιά, τα μηχανήματα κλπ. Πόρος είναι τζιαι η μόρφωση, η αναψυχή, η υγεία (πάνω που ούλλα). Υπάρχουν δηλαδή "χειροπιαστοί" αλλά τζιαι "άϋλοι" πόροι, τζιαι όταν παίρνουμεν μιαν απόφασην, κερδίζουμεν κάποιους, χάννουμεν κάποιους.
Ποιος θα έπρεπεν να είναι ο στόχος μας λοιπόν, σαν αθρώποι, σαν ομάδες, κοινωνίες, είδος κλπ; Νομίζω εν προφανές ότι κάθε απόφαση μας πρέπει να βάλλει στη ζυγαριάν τα ωφέλη τζιαι τα κόστη που συνεπάγονται. Τζιαι να επιλέγεται η απόφαση που επιφέρει το μέγιστον όφελος τζιαι το ελάχιστον κόστος. 
Τούτα ούλλα ήρταν στο μυαλόν μου ξανά τες τελευταίες μέρες με αφορμήν την σφαγήν που επιτελείται στη Γάζα. Ακούω τζιαι θκιαβάζω τες απόψεις που διατυπώνονται τζιαι προσπαθώ να καταλάβω τζιαι γω ποια θα ήταν η πλέον "ωφέλιμη" τζιαι λλιόττερον "δαπανηρή" στάση που θα έπρεπεν να λάβω ως άτομον αρχικά, αλλά τζιαι ως μέλος μιας κοινωνίας, της κυπριακής.
Κάποια πολλά ενδιαφέροντα γράφει τζιαι ο Χρίστος Χαλικιόπουλος δαμέ. Αφενός υποστηρίζει ότι πρέπει να λάβουμε κάποια θέσην επί του θέματος. Αφετέρου ο ίδιος θεωρεί ότι τούτη η θέση πρέπει να είναι ουσιαστικά υπέρ των Παλαιστινίων. Συμφωνώ με το πρώτο μέρος της θεώρησης του, οφείλουμεν σε τόσον σημαντικά γεγονότα να λαμβάνουμεν θέσην τζιαι απόφασην. Τζιείνον που δεν είμαι σίγουρος ακόμα είναι το δεύτερον, αν δηλαδή είναι οι Παλαιστίνιοι η πλευρά που πρέπει να υποστηρίξουμεν.
Έχουμεν κοινά/ ομοιότητες με τους Παλαιστίνιους; Πολλές. Είναι ένας μικρός λαός απέναντι σε έναν πάνοπλον κατά πολλά μεγαλύτερον. Είναι πρόσφυγες στην ίδιαν τους την πατρίδαν. Τελούν υπό την ομηρίαν της κατοχής τζιαι του εποικισμού των εδαφών τους. Στερούνται της προοπτικής ειρήνης, ανάπτυξης τζιαι ευημερίας σε έναν κατά τα άλλα πραγματικά ευλογημένον μέρος της γης. Αμφισβητείται η φυσική, κρατική, εθνική τους υπόσταση. Κατατρέχονται που εθνικο/ θρησκευτικά στερεότυπα που τους εμποδίζουν να δουν μπροστά, να κάμουν υπερβάσεις.
Εν αρκετά τα παραπάνω κοινά για να συνταχτούμεν με τους Παλαιστινίους; Δεν ξέρω. Τζιαι δεν ξέρω γιατί δεν έχω μπροστά μου την ανάλυσην του κόστους ευκαιρίας. Τι σημαίνει για μας σε άϋλα τζιαι υλικά οφέλη η υποστήριξη των Παλαιστινίων τζιαι τι η υποστήριξη των Ισραηλινών; Η αίσθηση μου είναι, μπακαλίστικα, ότι τα άϋλα οφέλη θα είναι πολλά παραπάνω αν υποστηρίζουμεν τον αδύνατον (Παλαιστίνιοι). Τι γίνεται όμως με τα υλικά οφέλη τζιαι το συνολικός κόστος της εκάστοτε επιλογής; Ακούεται κυνικόν αλλά που τον τζιαιρόν που έγινα οικογενειάρχης, τζιαι το συμφέρον μου φιλτράρεται τζιαι που το συμφέρον θκιό έξτρα κοπελιών, εν με αρκεί η αποκόμιση αϋλου οφέλος. Θάλω τζιαι νάκκον χειροπιαστά πράματα για να δεχτώ κάτι.
Εξάλλου, το να λαμβάννεις τελικήν θέσην πρέπει να προσπαθείς να κατέχεις την πλήρην εικόναν. Το σύγχρονο κράτος του Ισραήλ τζιαι οι σχέσεις/ πολέμοι του με τους γείτονες του παν πίσω στο τέλος του Β' παγκοσμίου πολέμου, 68 τόσα χρόνια πριν. Εν τζιαι ήταν πάντα θύτης το Ισραήλ, υπήρξεν τζιαι θύμαν. Τζιαι όσον τζιαι αν σήμερα, με τον τρόπον που λειτουργεί, πρεσβεύει ότι αντίθετον βρίσκω στη σημερινήν μου κοσμοθεώρησην, εν μπορώ άκριτα να δω μόνον το σήμερα. Οφείλω να δω τζιαι το εχτές, τζιαι ακόμα παραπάνω, το αύριο.
Εν όπως στο κυπριακόν. Το ΝΑΤΟ ας πούμεν θεωρώ το ένα θλιβερόν απολίθωμαν μιας εποχής άλλης, ανεπιθύμητης, την αμερικανικήν πολιτικήν θεωρώ την εξώφθαλμα υποκριτικήν. Αλλά ακόμα να δω, πέραν κάποιων γενικολογιών, εμπεριστατωμένην ανάλυσην κόστους-οφέλους για το τι σημαίνει να εναντιωθούμεν ή να συνταχτούμεν με τους σχεδιασμούς τους. Τι σημαίνει για τον τόπον μας, για το λαό μας; Με αποδείξεις, με εμπεριστατωμένην ανάλυσην, άϋλην τζιαι υλικήν. Το μόνον που ακούω ως σήμερα εν συνθήματα τζιαι διατύπωσην στερεοτύπων. Οι μεν λαλούν "δείτε τι έκαμεν το ΝΑΤΟ, εκατέστρεψεν μας". Οι δε λαλούν "οϊ εν επειδή εν επήαμεν με το ΝΑΤΟ που εκαταστραφήκαμεν". Τζιαι οι θκιό γυρίζουν μετά τζιαι λαλούν σου" μα έννεν προφανές"; Μπορεί για σας κοπέλια, μπορεί για σας. 
Ώσπου να ζυγίσουμεν επιτέλους το κόστος ευκαιρίας τζιαι να πάρουμεν τες "πλέον συμφέρουσες" αποφάσεις για τούτον τον τόπον, stay cool and keep rocking!

Σάββατο, 19 Ιουλίου 2014

Στα δεύτερα "-άντα"...

Ποττέ μου εν εκατάφερα να κρατήσω ημερολόγιον, αν τζιαι κατά τζιαιρούς ήθελα. Τελικά τούτον το blog έπαιξεν τζιαι παίζει τούτον το ρόλον, μιας "καταγραφής" τζιαι μιας "πηγής αναδρομής" αν τζιαι όταν το χρειαστώ. Γι'αυτόν σήμερα πρέπει να γράψω κάτι, έτσι για να μπορώ κάποτε να θωρώ τι ελάλουν όταν εγύρισεν η πρώτη μέρα μετά τα σαράντα.
Κατ'αρχήν πρέπει να πω ότι δεν νιώθω σαράντα χρονών. Σωματικά σίουρα τα μηνύματα εν τζιαμέ αλλά όπως είπα πολλάκις σε πολλούς αμπελοφιλοσοφώντας, θεωρώ ότι ο "άδρωπος" (ο άντρας σιόρ), όσον τζιαι να γεράσει σωματικά, στο μυαλόν τζιαι την πσυshιήν ποττέ δεν ρέσσει τα 16-17. Εν τζιαι μια που τες ευλογίες του αν με ρωτάτε, γι'αυτόν τζιαι κάμνουμεν τες γυναίκες μας τόσον έξαλλες, διότι ουσιαστικά έχουν να κάμουν συνέχεια με πελλοεφήβους.
Σήμερα το λεπόν που έφτασα στα δεύτερα -άντα, εν καλόν να κάμω μιαν σύντομην αναδρομήν του τι εσυνέβηκεν στη ζωήν μου. Μεν αγχώνεστε, θα βάλω κάτω κάποια βασικά σημεία σε bullets, έτσι για το καλόν της ημέρας:

- Εγεννήθηκα μιαν ημέραν πριν την τουρκικήν εισβολήν. Πολλοί εκατηγορούσαν με ότι "ετηλεφώνησα" τους τζιαι ήρταν. Εγώ ανταπαντώ ότι μόλις εμάθαν ότι εγεννήθηκα έπρεπεν να εισβάλουν γιατί ενιώσαν ότι απειλούνται (κάπως)...
- Επήα θκιό χρόνια νηπιαγωγείον τζιαι 12 χρόνια σχολείον, κατά σειράν στα εξής ιδρύματα: Νηπιαγωγείον "Χαρούμενη Χελιδονοφωλιά", Δ' Δημοτικό Σχολείο Αγλαντζιάς, Γυμνάσιον Πλατύ, Λύκειον Δασούπολης.
- Που την τρίτην γυμνασίου ως την δευτέραν λυκείου ήμουν αθλητής του Γ.Σ.Π. στες ταχύτητες (100 τζιαι 200 μ, τζιαι σκυταλοδρομία 4Χ100). 
- Στην δευτέραν τζιαι την τρίτην λυκείου ήμουν μέλος (frontman) του μαθητικού ροκ συγκροτήματος Sabotage.
- Τα καλοτζιαίρκα της 3ης γυμνασίου, πρώτης τζιαι δευτέρας λυκείου εδούλεψα σε οικοδομές, βιοτεχνίες κεραμικών, τζιαι μεταφορικές επίπλων. Με τα λεφτά που εμάζεψα αγόρασα το πρώτον μου κομπιούτερ τζιαι την μοναδικήν μου ως σήμερα μοτορούν (Honda Chaly 49cc).
- Έκαμα 26 μήνες θητείαν στην ΕΦ. Τέσσερις που τους οποίους στο Ηράκλειον Κρήτης όπου εφοίτησα στην ΣΕΑΠ, στο πλαίσιον εκπαίδευσης ως έφεδρος αξιωματικός πεζικού. Τους υπόλοιπους μήνες έκαμα τους στα ΚΕΝ Λάρνακας τζιαι Πολεμιθκιών τζιαι κυρίως στο Μπαρσάκ (άλλως "έντερον", κατά κόσμον 398 Τ.Π.)
- Εφοίτησα για εξίμισυ χρόνια στο Αριστοτέλειον Πανεπιστήμιον Θεσ/νίκης, στη Σχολήν Ηλεκτρολόγων Μηχ/κων τζιαι Μηχ/κων Η/Υ τζιαι για θκιόμισυ χρόνια στο Πανεπιστήμιον Μακεδονίας, στο μεταπτυχιακόν πρόγραμμαν διοίκησης επιχειρήσεων.
- Εδούλεψα ως σύμβουλος management consulting στην Ατλαντίς Συμβουλευτική Α.Ε. στη Θεσ/ νίκη για ενάμιση χρόνον τζιαι άλλα εφτάμισυ στην θυγατρικήν της στην Κύπρο. Επροηγηθήκαν 6 περίπου μήνες σερβιτοριλίκκιν στην παραλιακήν της Θεσ/ νίκης.
- Που το τέλος του 2011 είμαι ά(ν)εργος τζιαι προετοιμάζω την λειτουργίαν δικής μου εταιρίας. Έshιει ιδρυθεί ήδη τζιαι μάχουμαι να φέρω τον εξοπλισμόν για να αρκέψω την παραγωγήν προϊόντος.

Ειδική μνεία θα κάμω τωρά για την αγάπην μου τζιαι την πορείαν μας μαζίν, η οποία σύντομα θα συμπληρώσει 21 χρόνια, παραπάνω που τα μισά της ζωής μου δηλαδή.

Εγνωριστήκαμεν επί της ουσίας (διότι εξ αποστάσεως εν που την πρώτην που εσυναπαντηθήκαμεν) στην τρίτην γυμνασίου, όταν εγώ ήμουν παραστάτης τζιαι τζιείνη σημαιοφόρος στην παρέλασην του γυμνασίου. "Ανταγωνιστές"...Στο λύκειον ήμαστεν στην ίδιαν τάξην αλλά η πρώτη σπίθα έρωτα εξεπετάχτηκεν στην τρίτη λυκείου, σε ένα πάρτυ χριστουγέννων του σχολείου. Το παθιασμένον slow τζιαι το φιλίν τζιείνης της νύχτας επρομηνύαν κάτι αλλά ήταν νωρίς ακόμα. Έπρεπεν να περάσουν άλλα θκιό χρόνια, όταν εγώ ήμουν στρατόν τζιαι τζιείνη σε διακοπές που το πρώτον της έτος, για να "δέσει το γλυκόν". Ήταν νύχτα της 3ης Αυγούστου 1993 στον πάλε ποτέ "Σκορπιόν", όταν με ένα φιλίν αρκέψαμεν την πορείαν μας στο χρόνο. Εβοήθησεν ότι στη Θεσ/νίκην εβρεθήκαμεν παρέαν. Επεράσαμεν πολλά μαζίν, τα τέσσερα shοκ της σχέσης κλπ. αλλά ως τωρά ελειτουργήσαν σαν κουγκρίν που μας δέννει. Το 2004 εστραφήκαμεν στα πάτρια εδάφη τζιαι αφού ήβραμεν το σπίτιν μας, εβάλαμεν σιγά-σιγά μπρος το μεγάλον σχέδιον: την οικογένεια μας. Ο Νιόβρης του 2007 έφερεν μας τα θκιό μας καμάρκα, τα παλλικάρκα μας τα δίδυμα, τζιαι φυσικά που τότε είμαστεν θκιό δορυφόροι γυρόν τους. Θκιό πλανήτες γυρόν που έναν δίδυμον ήλιον. Κάθε πλανήτης όμως με την δικήν του τροχιάν τζιαι προσωπικότηταν. Τούτον εν σημαντικόν στοιχείον της "συνταγής"...

Σήμερα αυτοπροσδιορίζουμαι ως (αμπελο)φιλόσοφος, ειρηνιστής, διεθνιστής, άθεος, φίλαθλος, μετριοπαθής, οϊ απαραίτητα με τούτην τη σειράν. Τζιαι φυσικά, πάντα τζιαι ανέκαθεν, ροκκάς τζιαι χεβιμεταλλάς!

Έθθα κουράσω άλλον με στοιχεία βιογραφίας, εννά ευχηθώ στον εαυτόν μου πάνω που ούλλα υγείαν τζιαι ευτυχίαν, τζιαι σε ούλλον τον κόσμον τα ίδια τζιαι παραπάνω. Τζιαι ακόμα, να εν τα τελευταία μου γενέθλια ανάμεσα σε "θλιβερές επετείους" τζιαι σειρήνες τα χαράματα.

Ώσπου να μπώ στα πρώτα "-ήντα", stay cool and keep rocking!!!

Τρίτη, 15 Ιουλίου 2014

Η επέτειος


14 Ιουλίου 1974. Γάμος στη Γιαλούσα. Παντρεύκεται ο Π. με την Μ.. Ο Π. είναι είκοσι τριών ετών και η Μ. είκοσι ενός. Η σχέση τους προϊόν συνοικεσίου αλλά εν φανερόν ότι υπάρχει έρωτας. Η Μ. εν έξι μηνών έγκυος την ημέραν του γάμου της.
Την επομένην, την 15ην ημέραν του Ιούλη του 1974, έχουν τραπέζια απλωμένα για τους χωρκανούς, να φάσιν τζιαι να πιούσιν στην υγειάν τους. Το γλέντιν γίνεται δίπλα που το καινούριον τους σπίτιν, το οποίον εκτίσαν με πολλύν προσπάθειαν τζιαι αγάπην, δουλεύκοντας τζιαι οι ίδιοι για την κατασκευήν του.
Το κκέφιν καλά κρατεί όταν ακούεται που κάπου ότι έγινεν πραξικόπημαν. Έτσι λαλεί το ράδιον. Ο Μακάριος εν νεκρός. Εννά γίνει ένωση με την Ελλάδαν. Ο Π., που έshιει πιει τζιαι λλίον παραπάνω, φκαίννει πάνω σε έναν τραπέζιν τζιαι χορεύκει που τη χαράν του. Η Μ. εν θωρεί τα πράματα με τον ίδιον φακόν. Η δική της οικογένεια έννεν της "ενωτικής παράταξης". Εν μια αριστερή οικογένεια. Μάλιστα η πεθερά της μιαν φοράν "εκακολόγησεν" τον τζιύρην της. Είπεν τον "κομπούναρον". Η Μ. αθθυμάται κάποτε, ως τα σήμερα, τα τάγκια με το λάδιν της ελιάς που εφύλαεν ο μακαρίτης τζιύρης της για το κόμμαν, με πάσαν συνέπειαν.
Σε λλίες μέρες γίνεται εισβολή. Ο Π. φεύκει να πάει να πολεμήσει τους "shιύλλους". Η Μ. κλαίει ακόμα για το γλέντιν που έμεινεν στη μέσην, για τα τραπέζια με τα φαγιά που επήαν χαράμιν, για το γάμον της που εμαύρισεν που τον καπνόν του πολέμου, πρώτα αδερφικού τζιαι μετά με τον προαιώνιον εχθρόν. Κλαίει τζιαι για τον άντραν της, που φεύκει προς το άγνωστον τζιαι τον κίνδυνον, τζιαι αφήννει την με ένα μωρόν 6 μηνών στην τζιοιλιάν της. Τι να τους περιμένει άραγες;
Έναν μήναν μετά η Μ. είναι αιχμάλωτη στο ίδιον της το σπίτιν, τζιείνη τζιαι ούλλη η οικογένεια της. Οι "shιύλλοι" ήρταν μέσα στο χωρκόν τζιαι τρομοκρατούν τους. Μόνος σύμμαχος ο τουρκοκύπριος ζαφτιές, που την ξέρει, τζιαι θωρεί ότι εν κατάβαρη με μωρόν. Ο πεθερός της εν αιχμάλωτος των τούρκων, τζιαι επέψαν τον στην Τουρκίαν, τζιαι φοούνται ότι εν θα στραφεί πίσω. Η τύχη του άντρα της αγνοείται. Ξέρει ότι εχτύπησεν γιατί μιαν ημέραν ένιωσεν μιαν τζιεγκιάν τζιαι εκατάλαβεν ότι κάτι εσυνέβην. Εννά αρκήσει να μάθει νέα του, ότι εν καλά, στες "ελεύθερες περιοχές", όπου εκατάφερεν να φτάσει μέσα στον πανζουρλισμόν τζιαι τη σύγχυσην του πολέμου. Που το ράδιον του ΡΙΚ, που τα μηνύματα που εστέλλαν "ότι ζουν και είναι καλά". 
Τον Οκτώβρην γεννά την κόρην της. Η κατάσταση στο χωρκόν εν φοϊτσιάρικη. Οι τούρτζιοι κάμνουν τους ψυχολογικόν πόλεμον, προσπαθούν να τους σπάσουν το ηθικόν τους για να φύουν. Τελικά έρκεται η μέρα που έννεν πλέον στα shιέρκα τους τούτον. Αναγκάζουν τους να φύουν. Η Μ. διά στο shιέριν μιας τουρκάλλας το κλειδίν του σπιθκιού της τζιαι φεύκει που το χωρκόν της. 
Στες "ελεύθερες περιοχές" σμίγει με τον άντραν της. Ζουν σε τσιατίρκα, ούλλη η οικογένεια, παιθκιά, αδέρφια, γονιοί, παππούδες, ώσπου να τους βολέψει κάπου η κυβέρνηση. Τελικά διούν τους έναν "προσφυγικόν" σπίτιν, όπου ξανακτίζουν τη ζωήν τους. Μέσα στα επόμενα 40 χρόνια αναγιώννουν, εκτός που την κόρην τους, άλλα θκιό κοπελλούθκια. Εν αθρώποι νέοι, δουλευτές, μερακλήδες, εν τους καταβάλλει η προσφυγιά. Αγοράζουν τζιαι λλίην γην όταν βρίσκουν ευκαιρίαν, παρόλον που ο Π. αντιδρά τζιαι λαλεί ότι "εννά παν πίσω στα δικά τους". Νάμπου να αγοράζουν γην "στα ξένα";
Εχτές ο Π. τζιαι η Μ. εγιορτάσαν την τεσσαρακοστήν επέτειον του γάμου τους. Μακριά που το σπίτιν τους στη Γιαλούσαν, στο οποίον ζει ακόμα η συγκεκριμένη τουρκοκύπρια που έπιασεν στο shιέριν το κλειδίν που την Μ. Τα θκιό που τα τρία παιθκιά τους εν ξενιτεμένα στην "μητέραν - πατρίδαν", για το όνειρον της οποίας εχαθήκαν τόσα πολλά, τζιαι χάννονται ακόμα. Έχουν τζιαι θκιό εγγονούς στην Ελλάδα, που την δεύτερην κόρην, οι οποίοι φυσικά αγαπούν τους "κυπραίους παππούδες", αλλά μεγαλώνουν βέροι Θεσσαλονικείς. Μαζίν τους στο τραπέζιν η κόρη τους η μεγάλη, τζιείνη που εγεννήθηκεν στη Γιαλούσαν, τζιαι έκαμεν τζιαι έναν χρόνον εγκλωβισμένη μαζίν τους. Με την οικογένεια της πιον τζιαι τζιείνη, σαράντα χρονών σχεδόν, όπως η επέτειος τους. "Τζιαι του χρόνου στη Γιαλούσαν" ελέαν πιο παλιά κάμνοντας "εις υγείαν". Τα τελευταία χρόνια εν το λαλούν πιον. Έμεινεν τουλάχιστον η υγεία. Όσον την επιτρέπει η ηλικία. Ερέξαν τα εξήντα πιον. 

Η πιο πάνω ιστορία εν ως επί το πλείστον αληθινή, αν τζιαι μπορεί να έshιει κάποια κενά τζιαι ανακρίβειες. Το πραξικόπημαν τζιαι η εισβολή κάπως μας ακούμπησεν τζιαι συνεχίζει να μας επηρεάζει ούλλους. Σε λλίες μέρες κλείω τζιαι γω τα "δεύτερα -άντα" μου. Έshιει τζιαι άλλες ιστορίες τούτων των ημερών που ξέρω, αλλά ας τες αφήκουμεν για άλλην φοράν. Ένα δράμαν την ημέραν εν αρκετόν.

Στους Π. τζιαι Μ. επί τη ευκαιρία της επετείου τους εύχομαι υγείαν πάνω που ούλλα, να shιαίρουνται τα παιθκιά τζιαι τα εγγόνια τους. Τζιαι εν με κόφτει πόσον απίθανον ακούεται, αλλά εννά πω το "Τζιαι του χρόνου στη Γιαλούσαν". 

Ώσπου να κάμουν επέτειον του γάμου τους στη Γιαλούσαν ο Π. τζιαι η Μ., stay cool and keep rocking!

Τρίτη, 1 Ιουλίου 2014

Κυπριωτισμός


Τούτη εν ανάρτηση που το ταξίδι στην Αμερική. Γράφω την καθώς ταξιδεύκω για πρώτη φοράν πάνω που τον Ατλαντικόν ωκεανό. Κρατώ το laptop στο lap μου τζιαι γράφω, τζιαι εν συνδεδεμένον τζιαι σε πρίζαν παρακαλώ, δίπλα που τα πόθκια μου. Έshιετε το υπόψη σας, στα «υπερατλαντικά» ταξίθκια μπορείτε να πριζώσετε το laptop σας τζια να μεν έshιετε έννοιαν να λείψει η παταρία. Έshιει τζιαι usb πορτ για το smartphone ή το tablet σας. 
Η καλή αεροσυνοδός στο Λάρνακα - Άμστερνταμ έδωκεν μου έναν «ΠΟΛΙΤΗ» να θκιαβάσω, παρόλον που ήμουν οικονομική θέsη, διότι εζήτησα το ευγενικά. Ήταν τζιαι κυριακάτικος,χαζίριν εφκήκαν οι 4 ώρες ως το Άμστερνταμ. 
Ένας που τους τακτικούς αρθρογράφους του κυριακάτικου φύλλου, κάποιος  τύπος ονόματι Χρίστος Ιακώβου, που γεννικά βρίσκει με αντίθετον τες παραπάνω περιπτώσεις, τόσον λόγω των απόψεων που εκφράζει όσον τζιαι του ύφους του, το οποίον εν έντονον έως militant, με χρήσην ειρωνίας τζιαι μειωτικών εκφράσεων για όσους εν στο στόχαστρον του.
Ο παρέας τούτος λοιπόν τούτην την Κυριακήν, είshιεν αποφασίσει να τα χώσει σε κάποιους τους οποίους εβάφτισεν οπαδούς/ θιασώτες του «κυπριωτισμού» (όποιος θέλει μπορεί να θκιαβάσει το άρθρο δαμέ). Αφορμήν έδωκεν του η στάση κάποιων κυπραίων στην στάσην κάποιων άλλων συντοπιτών τους, οι οποίοι εν χάννουν ευκαιρίαν να πανηγυρίσουν την «ελληνικότηταν» τους, ειδικά όταν η εθνική Ελλάδος, για στη μάππαν για στο μπάσκετ για αλλού δώσει τους την αφορμήν να ξεχαρμανιάσουν. Τούτοι οι κυπραίοι ψέγουν την τάσην αρκετών συμπατριωτών μας να νιώθουν ουσιαστικά «πρώτα έλληνες», τζιαι μετά κυπραίοι. Που εν χάννουν ευκαιρίαν τζιαι αφορμήν να υπερτονίσουν τες ελληνικές τους καταβολές τζιαι να γράψουν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους το ότι γεννιούνται τζιαι ζουν σε έναν κράτος, το οποίον καλώς ή κακώς ΔΕΝ αποτελεί μέρος του μητροπολιτικού ελληνικού «έθνους-κράτους». Το οποίον εν το μόνον ελληνόφωνον κομμάτιν της υφηλίου πέραν της «μαμάς πατρίδας» που συνιστά κρατικήν οντότηταν διεθνώς αναγνωρισμένην. Η οποία κρατική οντότητα, είτε αρέσκει σε κάποιους είτε όϊ, εν τη γενέσει της το 1960, αποτελούσεν ουσιαστικά, μέσα που το σύνταγμαν το οποίον έχουμεν μέχρι σήμερα, έναν συνεταιρισμόν θκιό διαφορετικών εθνικών ομάδων, των ελληνόφωνων τζιαι των τουρκόφωνων κυπραίων. Τούτος ο συνεταιρισμός εδιαλύθηκεν ντε φάκτο (διότι νομικά-ντε γιούρε ακόμα υφίσταται) που το 1963, όταν αφορμής δοθείσης που τον φωτισμένον εθνάρχην με την προσπάθειαν αναθεώρησης του συντάγματος σε 13 τόσα σημεία, οι τουρκόφωνοι κυπραίοι εσηκωστήκαν τζιαι εφύαν, αφήνοντας τους ελληνόφωνους με μιαν κολοβήν πλην ελληνοκρατούμενην δημοκρατίαν. Είπα αφορμή,διότι η πραγματική αιτία της διάλυσης του συνεταιρισμού τούτου, είναι στον στοιχειωδώς θκιαβασμένον  τζιαι αντικειμενικόν αναγνώστην της ιστορίας,οι εκατέρωθεν εθνικισμοί. Ο μεν «ελληνικός» απαιτούσεν «ένωσην τζιαι μόνον ένωσην», ο δε τουρκικός «για ταξίμ για τίποτε». 
Σήμερα, 51 χρόνια που το ’63, οι θκιό κύριες κοινότητες του νησιού πάσχουν που την εξής σχιζοφρένειαν: έχουν έναν κράτος κυπριακόν στο οποίον γεννιούνται τζιαι ζουν (ασχέτως αν οι τουρκόφωνοι μόνον τμηματικά «ζουν» μέσα του) αλλά ΔΕΝ νιώθουν κυπραίοι, νιώθουν κάτι άλλον, νιώθουν «έλληνες» ή «τούρτζιοι».
Έτσι οι μεν ελληνόφωνοι εξακολουθούν να εκφράζουν έναν εθνικισμόν με επίκεντρον τον «μητροπολιτικόν ελληνικόν χώρον», το έθνος/ κράτος δηλαδή της μαμάς –Ελλάδος, τζιαι οι δε τουρκόφωνοι τον αντίστοιχον δικόν τους χώρον της δικής τους «μαμάς-πατρίδας». 
Μια έκφανση τούτης της κοσμοθεωρίας εν τζιαι η αγαλλίαση, η ηδονή, η ταύτιση, όϊ με την «εθνικήν»του κράτους του, με τες δικές της νίκες, προσπάθειες, μεγαλεία (που έννεν τζιαι πολλά ελαίω μεγέθους) αλλά με τες εθνικές των «μαμμάδων». Κάποιος εξωτερικός παρατηρητής, αν δεν κάτσεις να του εξηγήσεις τούτην την προϊστορίαν τζιαι τούτην την κατάστασην, μπορεί ευλόγως να διερωτηθεί: «καλάν, τι είσαστεν τελικά εσείς ρε κοπέλια, «κύπριοι», «έλληνες», ή «τούρτζιοι»; 
Διότι εντάξει ρε κουμπάρε, ειδικά στα σπορ, μπορεί να είσαι κάτι αλλά να θαυμάζεις κάτι αλλά να θαυμάζεις μιαν άλλην εθνικήν, να shιαίρεσαι με τες επιτυχίες της κλπ. Αλλά εν νομίζω κανένας άλλος φίλαθλος που άλλην χώραν της υφηλίου να είναι ας πούμεν Χιλιανός, να πανηγυρίζει για τη Ισπανίαν, αλλά όταν τον ρωτούν γιατί πανηγυρίζει να λαλεί ότι εν επειδή είναι «Ισπανός της Χιλής» ή «ΙσπανοΧιλιανός». Εννά του πει ότι εν Χιλιανός.
Κοινώς, τούτον που λοιδωρεί τζιαι μέμφεται ο αρθρογράφος, την προσπάθειαν δηλαδή μιας μερίδας του κόσμου τούτου του κράτους να δώσει προτεραιότηταν οϊ στην «εθνικήν» του ταυτότηταν, αλλά στην ιδιότηταν του ως πολίτης του «ΚΥΠΡΙΑΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ» είναι τουλάχιστον άστοχη, τζιαι σε πλήρη σύμπλευση με τα στερεότυπα τα οποία εν οι ιστορικά τεκμηριωμένες αιτίες της ντε φάκτο διχοτόμησης τούτου του τόπου σε θκιό εθνικά καθαρές περιοχές, οι οποίες μάλιστα εν που τες πιο στρατικοποιημένες του πλανήτη. Έννεν κοινώς ο «κυπριωτισμός» που τα επροκάλεσεν ούλλα, αλλά ο σχιζοφρενικός εθνικισμός των «εθνικών κέντρων» τζιαι των «μαμάδων πατρίδων».
Έννεν φυσικά προϋπόθεση να αρνηθείς την ελληνικότητα σου για να βάλεις σε προτεραιότηταν την ιδιότητα σου ως κυπραίος πολίτης. Μπορούν να συνυπάρξουν τζιαι τα θκιό αρμονικά. Εν η προτεραιότητα που αλλάσσει τα πάντα. Κατ’ εμέναν όσον οι ελληνόφωνοι της Κύπρου εν πρώτα έλληνες τζιαι οι τουρκόφωνοι πρώτα τούρτζιοι, τούτος ο τόπος εν θα δει ποττέ χαϊριν.
Κάποιος στο facebook, συζητώντας τούτον το θέμαν, εκαταλόγισεν μου την αντίφασην ότι αρνούμαι μεν τους εκατέρωθεν εθνικισμούς αλλά προάγω έναν «ιδιότυπον κυπριακόν εθνικισμόν». Η απάντηση μου ήταν ότι αφενός ποττέ δεν θα επιστρέψω στην προαγωγήν οποιασδήποτε μορφής εθνικισμού ως λύσης για το οτιδήποτε. Που την άλλην, η κυπριακή ιδιότητα τζιαι η προτεραιότητα της, για την Κύπρον, εν στοιχείον συνεκτικόν, μια βάση για να πάμεν πιο κάτω ενωμένοι, ως ανατολική Μεσόγειος, ως Ευρώπη, ως αθρώποι. Ένα βήμαν τη φοράν.
Γι’αυτόν, όσοι έshιετε συνειδητοποιήσει τούτην την απλήν αλήθκειαν μεν νιώθετε ότι πρέπει να δικαιολογηθείτε σε οποιονδήποτε θιασώτην της «ελληνικότητας» των κυπραίων, στο τέλος της ημέρας ο καθένας μας έιshιει το δικαίωμαν να αυτοπροσδιορίζεται όπως γουστάρει. Που την άλλην, όπως είπα τζιαι στην προηγούμενην ανάρτησην, εν χρειάζεται ούτε να πηέννετε τζιαι σεις στο άλλον άκρον, τζιαι να ασχολείστε υποτιμητικά με όσους νιώθουν «έλληνες τζιαι μόνον έλληνες». Εν μπορούν να φανταστούν ότι ας πούμεν οι αμερικανοί εν πανηγυρίζουν για την εθνικήν Αγγλίας, έχουν δικήν τους, όπως τζιαι οι βραζιλιάνοι με τους πορτογάλλους, οι χιλιανοί/ ουρουγουανοί/ μεξικανοί/ παραγουανοί κλπ. Με τους ισπανούς κλπ. Ασχέτως αν υπάρχει συμπάθεια, καλές σχέσεις τζιαι ζωντανοί πολιστικοί/ κοινωνικοί δεσμοί τόσον σε επίπεδον κόσμου όσον τζιαι σε επίπεδον ηγεσιών.
Την άλλη φοράν που εννά σας ρωτήσει στο εξωτερικόν ταξιτζής πόθθεν είσαστεν, τζιαι πείτε τους που την Κύπρον, πολλά πιθανόν αν είναι πληροφορημένος, εννά σας ρωτήσει τζιαι αν είσαστεν «έλληνας ή τούρκος». Εγώ ξέρω πάντως τι θα απαντήσω του ταξιτζή αν με ρωτήσει: «Κυπραίος φιλούδιν μου, κυπραίος».

Ώσπου να μπω σε αμερικάνικο ταξί, stay cool and keep rocking!