Follow by Email

Τετάρτη, 31 Ιουλίου 2013

Καταναλώνω άρα υπάρχω!

...όπως λαλεί τζιαι η λατρεμένη παράφραση του "Cognito ergo sum".


Θαυμάστε τες εξής εικόνες:


Σε αποθήκην γνωστής εταιρίας "4ήμερης εκκαθάρισης" η ώρα 9 το πρωί σήμερον (πατείς με - πατώ σε)
Τζιαι ύστερα διερωτάται η αγαπητή η Disdaimona για κυρίαρχους λαούς (τζιαι περτίτζια).

Κατά τα άλλα:


Δυστυχώς όμως:



Ώσπου να "κυριαρχήσει" ο "λαός", stay cool and keep rocking!!

Δευτέρα, 22 Ιουλίου 2013

Δύναμη Καταστροφής...

Άσχετον..αλλά καλόν!
Τι να υπονοεί ο τίτλος;

Έναν αεροπλανοφόρον;
Έναν σεισμόν 8 ρίχτερ;
Μιαν πανδημίαν;
Έναν τυφώναν;

Όϊ, οϊ, οϊ.

Υπονοεί την καταστροφικήν δύναμην δύο δίδυμων αγοριών, ούτε καν έξι χρονών, όταν αφεθούν για πάνω που 15 λεπτά χωρίς επιτήρησην/ αστυνόμευσην εντός κλειστών χώρων με στοιχειωδώς φθαρτά αντικείμενα/ εγκαταστάσεις/ διαμορφώσεις. Το φαινόμενον ενισχύεται σημαντικά όταν τα εν λόγω κοπέλια εν σε καλοκαιρινές διακοπές. Δεν ισχυρίζομαι ότι ισχύει το ίδιον τζιαι για κορίτσια, αν τζιαι ο χαρακτήρας εν χαρακτήρας. Τα δε "μικτά" πειράματα πιο πιθανόν να επαυξάνουν τες συνέπειες. Ειδικά αν τα αγόρια επιδιώξουν να κάμουν τους ωραίους στες κορούες.

Μεν το δοκιμάσετε, αντενδείκνυται! Ή τέλος πάντων, μεν πείτε ότι εν σας επροειδοποίησα.

Ώσπου να περιορίσω τες απώλειες, stay cool and keep rocking!

Τρίτη, 16 Ιουλίου 2013

Έρωτας, Αγάπη, Μονογαμικότητα.


Ασχολήθηκα αρκετά νωρίς στην μπλογκερική μου διαδρομήν με σχετικές πτυχές του τίτλου (δαμέ τζιαι δαμέ οι αναρτήσεις, που έχουν χάζιν γιατί "εκαλαμάριζα" στα πρώιμα μπλογκερικά μου στάδια), αλλά έshει που τότε να ξανασχοληθώ, αν δεν κάμνω λάθος. Εχτεσινά συμβάντα εδώσαν μου ερέθισμαν να γράψω κάτι περί τούτων των διαχρονικών τζιαι τόσον πολυσυζητημένων θεμάτων για το μέσον άθρωπον.
Όπως σίουρα εξανάγραψα, ο άθρωπος έshει έναν κύριον στόχον στη ζωήν του (η οποία όπως πάλε σίουρα εξανάγραψα μια είναι τζιαι δεν πρόκειται να συνεχιστεί σε παραδείσους, κολάσεις τζιαι άλλα κουρουφέξαλλα): να είναι ευτυχισμένος.
Οι ερμηνείες του όρου "ευτυχία" πιθανώς να είναι όσες τζιαι οι γνώμες των αθρώπων που εζήσαν, ζουν τζιαι θα ζήσουν σε τούτον τον πλανήτην, αλλά η πηγή των ερμηνειών κατ' εμέναν εν ξεκάθαρη, τζιαι χωρίζεται σε θκιό πράματα: (1) στο τι κουβαλούμεν μαζί μας, ήτοι τα γονίδια μας (2) στο τι μας διαμορφώνει ως εξωτερικόν περιβάλλον.
Έτσι πορευκούμαστεν στη σύντομην (αναλόγως με τι τη συγκρίνεις) ζωήν μας προσπαθώντας να φτάσουμεν σε μιαν κάποιαν ευτυχίαν. Δυστυχώς εν μας κανούν τα εμπόδια που πιθανότατα θα μπουν μπροστά μας στην πορείαν μας, αλλά έρκεται τζιαι η σύγκρουση ανάμεσα στες θκιό πηγές καθορισμού τούτης της ευτυχίας να μας κάμουν άνω κάτω. Τζιαι εξηγούμαι.
Ο άθρωπος (homo sapiens) κουβαλά γονιδιακόν φορτίον, το οποίον ενστικτωδώς ή τέλος πάντων σε επίπεδον μη συνειδητόν (π.χ. εν ελέγχεις πότες θα τρέξουν τα σάλια σου ή πότε θα εκκρίνει το στομάshι σου τα γαστρικά υγρά για να χωνέψεις κλπ.) "απαιτεί" να το "διαιωνίσει". Έτσι υπάρχουν εγκατεστημένοι "μηχανισμοί" στο σώμα σου, τους οποίους συνειδητά ΔΕΝ ελέγχεις, οι οποίοι σε ωθούν στο να "ερωτευτείς". Όσοι έχουν περάσει που τα "ντουζένια" μιας ερωτικής σχέσης τουλάχιστον μια φοράν καταλαβαίνουν τι εννοώ. Στο στάδιον τούτον η λογική σου (ότι την ορίζει στον εγκέφαλο σου) απλά παραμερίζεται τζιαι κυριαρχούν οι "εκκρίσεις" που προκαλεί το ημισφαίριον τζιείνον του εγκεφάλου, το οποίον διατάσσει: "ΣΕΞ, ΣΕΞ τζιαι πάλε ΣΕΞ". Για σέναν, συνειδητά τζιαι σε ταπεινόν προσωπικόν επίπεδον είναι μια ψηφίδα ευτυχίας πολλά μεγάλη. Για τα γονίδια σου εν αποστολή: διαιώνισις! Αν το καταφέρνουν τελικά εν άλλον θέμαν αλλά το θεμελιώδες κίνητρον, όσον τζιαι αν δεν αρέσκει στους ρομαντικούς, τούτον ένει πάντα.
Στες άλλες θκιό αναρτήσεις έβαλα κάποια στοιχεία στο τι διαφέρει ο έρωτας που την πολλές φορές εξίσου δυνατήν παρόρμησην για one night stands (όπως λαλούν στα αγγλικά χωρκά). Ουσιαστικά πέραν των καθαρά σεξουαλικών ερεθισμάτων, οπτικών τζιαι άλλων, στον έρωταν ο μηχανισμός περιλαμβάνει προσωποποίησην του "πόθου". Εν χαρακτηριστικόν ότι σε "ερωτευμένους" τα ίδια σεξουαλικά ερεθίσματα που τρίτα πρόσωπα, όσον δυνατά τζιαι να είναι, έχουν μειωμένην έως καθόλου επίδρασην. Χωρίς να σημαίνει βέβαια ότι έχουν τζιαι ανοσίαν οι "ερωτευμένοι".
Πόσον διαρκεί τούτη η περίοδος "τρέλας" για κάποιον "νέον στη ζωή σου" άθρωπον; Οι γνώμες διαφέρουν, κάποιοι κυνικοί βάλλουν το σε κάποιους μήνες, οι δε ρομαντικοί έρκουνται να ισχυριστούν ότι σε κάποια ζευγάρια διαρκεί εφ' όρου ζωής.
Εγώ δυστυχώς ή ευτυχώς, τάσσομαι με τους "κυνικούς". Ο "έρωτας" (ή ντουζένια ή ότι άλλον το λαλούμεν) κρατά πολλά λλίον, αν είσαι τυχερός αρκετούς μήνες, κάποτε τζιαι πολλά πιο λλίον, ώσπου βασικά να επέλθει η "απομυθοποίηση" (συνήθως τούτον γίνεται στο shοκ της συμβίωσης, όπως το περιγράφω στη σχετικήν ανάρτηση). Εν προφανές ότι αν ένα ζευγάρι περάσει πιο μεγάλη περίοδον "χώρκα" (εν συμβιώσει) μπορεί να παραταθεί η εν λόγω περίοδος αλλά πάλε αργά ή γλήορα εκτονώνεται. Τζιαι διαδέχεται την κάτι άλλον.
Ποια η διαφορά τούτου του "άλλου" συναισθήματος που τον έρωταν; Κατ' αρχήν ας το ονομάσουμεν "αγάπη". Ποια η διαφορά της αγάπης που τον έρωταν, επί της ουσίας; Νομίζω η πρώτη εν προφανής: το σεξ εν πιο λλίον τζιαι λλιόττερον έντονον, κατά μέσον όρον (μεν πεταχτείτε οι "έμπειροι" παντρεμένοι να με διαψεύσετε δαμέ, εν μιλώ για "ποιότηταν του σεξ, μιλώ για "έντασην", τζιείνον το "ακουμπά σε τζιαι σηκώννεται" έναν πράμαν). Ταυτόχρονα όμως η σύνδεση εν πιο πλήρης τζιαι η αποδοχή πλέον έννεν "άνευ όρων". Η περίοδος χάριτος που απολαμβάνουν τα άτομα, λόγω της ανηλεούς έκκρισης συγκεκριμένων ορμονών, έshει περάσει ανεπιστρεπτί. Η αγάπη πλέον εν μια διαδικασία συνεχούς αποδοχής τζιαι έγκρισης του άλλου, οϊ μόνον συναισθηματικά αλλά τζιαι λογικά. "Παλανσάρεται" κοινώς η κατάσταση τζιαι μπαίνει μια ισορροπία πολλά πιο απαιτητική. Για τούτον ακριβώς το λόγον η αγάπη εν έναν αγαθόν ευτυχίας που αξίζει ακόμα παραπάνω να επιδιώξεις. Εν κάτι που όντως μπορεί (αν πετύχεις) να διαρκέσει εφ' όρου ζωής (σε αντίθεση με τον "έρωταν").  
Δαμέ έρκεται η μεγάλη αδικία. Η προδιάθεση για μονογαμία στον άθρωπον λέγεται ότι ορίζεται που θκιό σχολές σκέψεις. Η πρώτη λέει ότι εν μέρος της φυσιολογίας μας για σχεδόν 4 εκατομμύρια χρόνια. Η δεύτερη λέει ότι εν στοιχείον που επροέκυψεν περίπου πριν 20.000 χρόνια (στα σχετικά πρώιμα στάδια της ανάπτυξης πολιτισμού). Που το δικό μου "σώμαν" (τζιαι πνεύμαν) αλλά τζιαι που το τι παρατηρώ γυρόν μου, τείνω να δεχτώ την 2ην εκδοχήν. Άρα κουβαλούμεν γονιδίωμαν που απαιτεί πολυγαμικότηταν, αλλά ζούμεν σε "περιβάλλον" που τείνει στη μονογαμικότηταν.   
Κατ' αρχήν, μονογαμικότηταν εγώ ορίζω την επιλογήν να διατηρείς σχέσην ερωτικήν/ συντροφικήν με μόνον έναν άθρωπον. Με βάσην το στόχον που έθεσα για το μέσον άθρωπον (η ευτυχία), θα έπρεπεν, αν είναι "φυσική/ γονιδιακή" προδιάθεση η μονογαμικότητα, να είναι ενισχυτικός παράγοντας προς επίτευξην του εν λόγω στόχου. Με λλία λόγια, εφόσον "επιλέξεις" (ή επιλεγείς που) τον άθρωπον σου, τζιαι περάσεις τα shοκ που ανέφερα στην άλλην ανάρτησην, να είσαι ευτυχισμένος/ ικανοποιημένος τζιαι να μεν σε τραβούν οι "ξένοι".
Ποια εν η αδικία εν να μου πεις;. Πέτε μου εσείς. Σε προσωπικόν επίπεδον αλλά τζιαι παρατηρώντας τες μονογαμικές, μακροχρόνιες σχέσεις γυρόν σας, θεωρείτε "φυσιολογικόν" να πρέπει συνεχώς να "αποστρέφεις" το βλέμμαν (τζιαι γεννικά το σώμαν) που ούλλα τα άλλα ερεθίσματα που το "γονιδιακό σου φορτίον" στέλλει απλόχερα; Να απαγορεύεται ένας ( ή παραπάνω) νέος "έρωτας" διότι θα πληγώσεις (τζιαι θα πληγωθείς;); Να κρύφκεις ένα σωρόν ενδόμυχες σκέψεις (τζιαι πόθους) που υπάρχουν εν παραλλήλω με την γνήσιαν, ατόφιαν τζιαι βαθκιάν αγάπην που νιώθεις για τον πραγματικόν σύντροφον της ζωής σου;
Άρα λοιπόν που καταλήγουμεν; Το σίουρον είναι ότι όλα τα φύλα (αρσενικόν, θηλυκόν τζιαι τα υπόλοιπα) ΔΕΝ ανέχονται την "απιστίαν", όσον προοδευτικά τζιαι να το παίξουν. Για τον απλό λόγο ότι η απιστία πληγώνει, εν αντίδραση όσον ανεξέλεγκτη όσον ο έρωτας. Το γιατί μπορεί να βρίσκεται σε διάφορα αλλά για μέναν νομίζω εν το αίσθημαν της απόρριψης, εν μπορώ να το εξηγήσω αλλιώς. Κάτι μέσα μας εν δέχεται να "μοιραστεί" τον άλλον, να νοθευτεί το "κρασίν" που πίννει μόνον τζιείνος (ή τζιείνη). Υπάρχουν ακούω/ θκιαβάζω ζευγάρια που δέχουνται την παρουσίαν "τρίτων"΄στη σχέση τους αλλά νομίζω εν εξαιρέσεις, οι παραπάνω αργά ή γλήορα θα χωρίσουν. Εν αρκετά δύσκολον να κουμαντάρεις μιαν σχέσην των θκιό, πόσον μάλλον να την κάμεις σχέσην των τριών (ή παραπάνω).
Άρα που καταλήγουμεν; Πουθενά μπορεί να πει κάποιος. Όπως τζιαι στο θέμαν του θανάτου, όπου η πίστη (θα έπρεπε να) διαμορφώνεται τελικά σε καθαρά προσωπικόν επίπεδον, ο κάθε άθρωπος εννά καταλήξει τελικά στες επιλογές τζιαι ισορροπίες που θα τον κάμουν πιο ευτυχισμένον. Εν υπάρχουν συνταγές, απλά μπορεί οι εμπειρίες των άλλων να κάμουν το "φορτίον" πιο ελαφρύν για τους νεώτερους, κοινώς να μεν ανακαλύφκεται που τον καθέναν ο τροχός ξανά που την αρχήν.
Εγώ, σαν άθρωπος προφανώς εν δυνάμει μονογαμικός αλλά φύσει πολυγαμικός έχω να συνεισφέρω τα εξής:
- Αν είστε νέοι μεν βιαστείτε να αποφασίσετε τζιαι σίουρα μεν καταλήξετε στην επιλογή σας πριν την υποβάλετε στα shοκ που παραθέτω στην παλιά μου ανάρτηση
- Αν είστε νέα ζευγάρια απολαύστε τον έρωτα σας με ούλλον σας το είναι, διότι αργά ή γλήορα δεν θα υπάρχει
- Αν είστε ζευγάρια που εσυνειδητοποιήσετε ήδη τούτον που λαλώ (το "θάνατον του έρωτα") τζιαι αγαπιέστε, μεν ξεχάσετε ότι η αγάπη του αθρώπου σας εν ένας αγώνας συνεχής τζιαι όμορφος, τζιαι παράλληλα μια κατάκτηση που όντως διαρκεί (αν τα καταφέρετε) ώσπου να πεθάνετε.
-Αν είστε άντρες (στες γυναίκες ας απευθυνθούν μέλη του ιδίου φύλου, εμέναν εν μου ππέφτει λόος) τζιαι κρυφοκοιτάζετε ωραίους πισινούς, ζάμπες τζιαι στήθη γυναικών, πέραν της δικής σας, με θαυμασμόν τζιαι έξαρσην του libido σας, μεν νοιώθετε τύψεις. Επίσης, άλλον ο ανοιχτομάτης τζιαι άλλον ο αυγουλομάτης, μεν σας παίρνουν εύκολα είδησην ούτε οι μεν ούτε η δε, γιατί εν γαουροσύνη. Διακριτικά... Αλλά τζιαι μεν βουττάτε το shέριν στο "γλυκόν" γιατί αργά ή γλήορα θα τα κάμετε shόνιν τζιαι θα τα χάσετε ούλλα. Όπως ελάλεν τζιαι ένας σοφός, δεν είναι μεμπτόν να θαυμάζεις τα λουλούδια σε ξένον κήπον, μεμπτόν είναι να απλώσεις το ξερόν σου τζιαι να τα κόψεις.

Ώσπου να ξανασυνεισφέρω στο κοινόν καλόν, stay cool and keep rocking!

Τετάρτη, 10 Ιουλίου 2013

Όταν φκαίννει μαshέριν μπροστά σου...


Γράφω ελαφρώς ταραγμένος ακόμα που ένα σημερινό συμβάν. Με τα κοπέλια επήαμεν στο κολυμβητήριο για μπανάκι το απογευματάκι τζιαι ούλλα ήταν μέλιν όταν θκιό τύποι, ο ένας τζιαι καλά εκ των υπευθύνων της πισίνας (όχι του ομίλου), εδερτήκαν μπροστά στα μάθκια μας για παντελώς ηλίθιον τζιαι επουσιώδην λόγον. Ο ένας αποχώρησεν για να επιστρέψει μετά που κάποιαν ώραν, τζιαι ενώ υποτίθεται είσιεν κληθεί η αστυνομία, με ένα μαshέριν στο shέριν για να σκοτώσει τον άλλον.
Ο ξυλοδαρμός έγινεν δίπλα μου, την κίνησην του δαρμένου με το μαshέριν προς τον άλλον είδα την ενώ ήμουν μέσα στο νερό, με τα κοπέλια ευτυχώς δίπλα μου. Το κολυμβητήριον ήταν γεμάτον οικογένειες, γυναικόπαιδα αλλά τζιαι αρκετούς άντρες, ορισμένοι τζιαι καλά σφίκτερμεν.
Ως τα σήμερα έζησα μια σχετικά προστατευμένη ζωήν, εγώ ο ίδιος ποττέ εν έχω εμπλακεί σε σοβαρόν καφκάν, ενώ εν μετρημένοι στα σιέρκα τζιείνοι που έχω δει "ζωντανά". Ετρομάξαν με οι ίδιες μου οι αντιδράσεις, οι οποίες μεταφράζουνται σε μιαν αδράνειαν τζιαι μιαν παγωμάραν που δεν έχω πρόβλημαν εκ των υστέρων να μεταφράσω παραπάνω ως φόβον/ δειλίαν να παρέμβω παρά ως φρόνηση. 
Το πιο μεγάλο shοκ όμως ένοιωσα το όταν επαρακολούθησα την πορείαν του μαshεροβγάλτη μέσα που το πλήθος των σταδιακά πανικοβαλλόμενων γυναικόπαιδών, χωρίς κανένας που τους τζιαι καλά μάτσιο άντρακλες (συμπεριλαμβανομένου τζιαι εμού) να τολμά να κοντέψει, να μπει στην πορείαν του αποτρεπτικά πριν κοντέψει αρκετά τον άλλον, ο οποίος που τες κινήσεις του εφαίνετουν ότι δεν επίστευκεν ούτε ο ίδιος ότι κανένας δεν έκαμνεν τίποτε. Ευτυχώς, ενώ αρχικά έκαμεν να αμυνθεί (με μιαν πλαστικήν καρέκλαν) έφεξεν του να βουρήσει να φύει, διότι ο άλλος εν αμφιβάλλω καθόλου (που τες κινήσεις τζιαι το ύφος του) ότι θα τον εσκότωνεν. Ακολούθησεν κυνηγητόν γυρόν που την πισίναν, εν μέσω υστερικών κραυγών πανταχόθεν (εγώ εκράτουν τα μωρά μέσα στο νερόν πάντα παγωμένος τζιαι τρέμοντας την ιδέαν ότι ο μανιακός με το μαshέριν θα έφτανεν τον άλλον τζιαι θα είχαμεν ματζιελιόν μπροστά μας), τζιαι πρέπει να επεράσαν 3-4 λεπτά ώσπου μια ομάδα αντρών  (εγώ στην πισίναν πάντα) να περικυκλώσει τον μαshεροφκάλτην τζιαι να προστατεύσει τον άλλον. Στην πορείαν επροέκυψεν ότι ο ένας (ο "στόχος") εν παλιός θαμώνας των κεντρικών φυλακών τζιαι ο άλλος αλκοολικός με ιστορικόν βίας, ενδο- τζιαι έξω-οικογενειακής. Πως εβρεθήκαν έτσι αθρώποι να κάμνουν τα δικά τους σε κολυμβητήριον με οικογένειες εν έναν θέμαν αλλά, πέραν του ότι εν θα ξαναπάμεν ώσπου να αρχίσουν τα μαθήματα (αναλαμβάνει ο όμιλος τζιαι κλείει το κιλικείο, με το οποίον εμπλέκεται ο παρέας που την εγλύππαρεν), εμέναν επροβλημάτισεν με η δική μου συμπεριφορά τζιαι αντίδραση.
Εντάξει πάντα είχα το γνώθι σ'αυτόν ότι είμαι "κότα" στους καφκάες, ότι όπου εμυρίζουμουν φασαρίες έκοφκα λάσπην τζιαι νοιώθω τυχερός που εν εστριμώχτηκα ποττέ στα όρια μου για να ρισκάρω τον εαυτούλλην μου. 
Εν περίεργον αλλά σε άλλες περιπτώσεις σωματικού κινδύνου, π.χ. αθλήματα όπως η μάππα ή το μπάσκετ, εν είμαι έτσι, παίζω αρκετά δυναμικά χωρίς να φοούμαι να βάλω τα shέρκα ή τα πόθκια μου στη "φωθκιάν". Είμαι αρκετά γυμνασμένος, θεωρώ έχω γερό "σκαρί" τζιαι έναν που τα συνηθισμένα μου ατού εν το "τζιατζιάρισμα", δηλαδή η θεμιτή εκτόπιση του αντιπάλου στες διεκδικήσεις. Προφανώς τζιαμέ η απειλή εν αδιόρατη τζιαι έshει το ενδεχόμενον "ατυχήματος" τζιαι οϊ εσκεμμένης βίας.
Αλλά στον καφκάν τρέμω τζιείνον το ενδεχόμενον κυρίως της κακοποίησης, του ακρωτηριασμού, της παραμόρφωσης. Νομίζω θα επροτιμούσα να πεθάνω παρά να επιζήσω παραμορφωμένος ή ακρωτηριασμένος. Ακόμα τζιαι στην τηλεόρασην εν τα αντέχω τούτα, ακριβώς γιατί φαντάζουμαι τα πάνω μου.
Το ερώτημαν είναι λοιπόν: γιατί νοιώθω άshημα με τον εαυτόν μου; Εν είναι καλλίττερα να αποφεύκεις τες κακοτοπιές; Εν δειλία; Η απάντηση έννεν άσπρον - μαύρον τζιαι νομίζω υπάρχουν θκιό στοιχεία που διούν πλεονέκτημαν σε κάποιον αν δεν μπορέσει να αποφύγει την "εμπλοκήν". Το έναν εν η γνώση του τι να κάμει αμυντικά/ επιθετικά. Το άλλον εν η αποφασιστικότητα να εφαρμόσει όσα ξέρει, με σιουρκάν, χωρίς δισταγμόν. Διότι συνήθως τούτα τα πράματα διαρκούν δευτερόλεπτα.
Άρα, το σημερινό συμβάν κάμνει με να σκέφτομαι σοβαρά να ψάξω τζιαι να ακολουθήσω μαθήματα αυτοάμυνας. Εν μπορώ να φκάλω που το νου μου την σκηνήν που μέσα που τόσον κόσμον ο μαshεροφκάλτης εκόντεψεν του άλλου χωρίς να κάμει τίποτε κανένας. Τζιαι οϊ αδίκως αν με ρωτάτε, γιατί να ρισκάρει κάποιος να φάει μαshερκάν για έναν άλλον, αν μεν του είναι κάτι, παιδίν, συγγενής, φίλος. Αλλά πάλε νομίζω κάποιοι που τους παρευρικόμενους πρέπει να ήταν φίλοι του υπό απειλήν τύπου. Τζιαι αν εξαρτάτουν που λλόου τους ο παρέας θα εποσπάζετουν.
Στην ορατήν, χειροπιαστήν προοπτικήν της βίας, πιστεύκω είσαι μόνος σου, τουλάχιστον στην αρχήν, ώσπου να σπάσει το φράγμαν του φόβου των τρίτων για να παρέμβουν, αν μπορούν. Τζιαι ακόμα τζιαι αν ως άθρωπος είμαι κατά της βίας, εν αποκλείεται μιαν ημέραν να είμαι εγώ μπροστά της. Τζιαι έθθα ήθελα να κρεμμαστώ που την αλληλεγγύην κανενός. Ειδικά αν μεν κινδυνεύκω μόνον εγώ αλλά η αγάπη μου, τα παιθκιά μου, κάποιος δικός μου άθρωπος.
Δύσκολον με έτσι συμβάντα τζιαι σκέψεις να stay cool, αλλά κανένας τζιαι τίποτε εν θα μου κόψει το keep rocking!

Τετάρτη, 3 Ιουλίου 2013

Περί πίστεως (τζιαι "πίστεως")


Είχα πει ότι εννά γράψω για τους "Πεπιεσμένους Κύβους Γης" (Compressed Earth Blocks) αλλά εννά το αναβάλω για σήμερα. Σήμερα θα γράψω λλία πράματα περί πίστεως.

Ας αρχίσουμεν με κάποιους ορισμούς:

Πίστη (Faith): Η πίστη είναι η εμπιστοσύνη σε ένα πρόσωπο, πράγμα, θεότητα ή στο δόγμα ή διδασκαλίες μιας θρησκείας. Είναι επίσης η πίστη (belief) που δεν βασίζεται σε αποδείξεις.

Δαμέ θα βαφτίσω μιαν άλλην πίστην, βάλλοντας την σε εισαγωγικά: "Πίστη" (belief), για σκοπούς διάκρισης που τον προηγούμενον ορισμόν.

"Πίστη" (Belief): "Πίστη" είναι η ψυχολογική κατάσταση στην οποία ένα άτομο θεωρεί μια πρόταση ή θέση αληθή. H "πίστη" από προδιάθεση (dispositional belief) και η προκύπτουσα "πίστη" (occurant belief) αφορούν τη συναφή ενεργοποίηση της "πίστης" σε σκέψεις (αντίδραση σε προτάσεις) ή ιδέες (με βάση τη θέση της "πίστης").

Ακόμα θκιαβάζετε; Μπράβο σας. Τώρα να δούμεν πόσον αντέχετε.

Επιστημολογία: Είναι η φιλοσοφική αναζήτηση της σχέσης ανάμεσα στη γνώση και την "πίστη". Το κύριο πρόβλημα της επιστημολογίας είναι η κατανόηση του τι ακριβώς απαιτείται για να έχουμε πραγματική γνώση. Σε μια σκέψη που προέρχεται από ένα διάλογο του Πλάτωνα, η φιλοσοφία ορίζει παραδοσιακά τη γνώση ως "τεκμηριωμένη "πίστη"". Η σχέση ανάμεσα στην "πίστη" και τη γνώση είναι πως μια "πίστη" γίνεται γνώση αν η "πίστη" είναι αληθής, και αν ο "πιστός" έχει επαρκή τεκμηρίωση ( λογικά και χειροπιαστά συμπεράσματα/ αποδεικτικά στοιχεία) για να "πιστεύει". 
Μια εσφαλμένη "πίστη" δεν θεωρείται ως γνώση, έστω και αν είναι ειλικρινής. Ένας ειλικρινής "πιστός" στη θεωρία ότι η γη είναι επίπεδη δεν γνωρίζει ότι η γη είναι επίπεδη. Μεταγενέστεροι επιστημολόγοι, όπως οι Gettier (1963) και Goldman (1967), έχουν αμφισβητήσει τον ορισμό περί της "τεκμηριωμένης αληθούς "πίστεως"".

Still with me? Εύγε τέκνα μου, είσαστεν βλαγγάες, πάμεν πάρακάτω.

"Πίστη" από προδιάθεση (dispositional belief) και Προκύπτουσα "πίστη" (occurant belief): 
Στη φιλοσοφία, ο όρος ""πίστη" από προδιάθεση" (καταχρηστικά θα την εβάφτιζα "στερεοτυπική "πίστη" αλλά θα το αποφύγω) αναφέρεται σε μια "πίστη" που επί του παρόντος δεν βρίσκεται υπό επεξεργασία στο μυαλό, αλλά είναι αποθηκευμένη στη μνήμη και τίθεται υπό ανάκληση για να καταλήξει σε "προκύπτουσα "πίστη"". Ο όρος "προκύπτουσα "πίστη"" αναφέρεται σε μια "πίστη" που βρίσκεται επί του παρόντος υπό επεξεργασία. Είναι δε σε αντίθεση με την "πίστη" υπό προδιάθεση". Μια αναλογία μπορεί να μπει ανάμεσα στα δύο αυτά είδη "πίστεως" χρησιμοποιώντας το παράδειγμα ενός κομπιούτερ. Ότι βρίσκεται στο σκληρό του δίσκο μπορεί να θεωρηθεί "πίστη" από προδιάθεση" και ότι βρίσκεται στην οθόνη του "προκύπτουσα". Η εν λόγω αναλογία όμως δεν ολοκληρώνει την έννοια της "πίστης" από προδιάθεση". Μια άλλη αναλογία είναι ένα απλό παράδειγμα μαθηματικών. "Πιστεύουμε" στο σύστημα των αριθμών, γνωρίζουμε τον ορισμό των αριθμών 2,3 και 5, και παρόλο που δεν την έχουμε δει ή ακούσει ποτέ θα καταλάβουμε ότι η συνδυασμένη αξία των αριθμών 2 και 3 ισούται με τον αριθμό 5. Τότε έχουμε χρησιμοποιήσει την "προκύπτουσα "πίστη"" μας σε ένα σύστημα αριθμών για να αποκτήσουμε "πίστη" από προδιάθεση" (ότι 2+3 = 5 είναι πια ""πίστη" από προδιάθεση").
""Πίστεις" από προδιάθεση" μπορεί να προκύψουν χωρίς πρώτα να υπάρξουν καν "προκύπτουσες "πίστεις"" π.χ. αν ένα όχημα περάσει καθώς ένα άτομο συζητά, μπορεί αμέσως να καταστεί ""πίστη" από προδιάθεση" ότι έχει περάσει ένα όχημα, αφού το θέμα δεν έτυχε συνειδητής επεξεργασίας. Για να επεκτείνουμε την αναλογία των υπολογιστών, αυτό μπορεί να ειδωθεί όπως το κατέβασμα αρχείων σε ένα σκληρό δίσκο χωρίς να τα ανοίγουμε.

Ρε τσιακκάλια μα ακόμα θκιαβάζετε; Συγκινείτε με. Εννά προσπαθήσω να καταλήξω κάπου τωρά.

Είπαμεν το λοιπόν για την πίστην τζιαι την "πίστην". Στο απλοϊκόν, μικροαστικόν (που λαλούν τζιαι οι φίλοι οι κομμουνισταί) μυαλουδάκι μου η πρώτη εν κατάρα τζιαι ο άθρωπος πρέπει να απαλλαγεί που λλόου της. Η δεύτερη εν ανάγκη τζιαι εν πακκέττον με τον εγκέφαλον μας. Ώσπου να εξελικτεί σε κάτι πιο προχωρημένον.
Έτσι είμαι σφοδρός πολέμιος της παρουσίας της πίστης στα σχολεία, για τον απλόν λόγον ότι δημιουργεί ""πίστην" που προδιάθεσην" (ή στερεότυπα αν προτιμάτε) στα κοπελλούθκια μας ΧΩΡΙΣ ΣΤΟΙΧΕΙΩΔΗΝ ΤΖΙΑΙ ΕΠΑΡΚΗΝ ΤΕΚΜΗΡΙΩΣΗΝ. Για τούτον, ούξω τα "θρησκευτικα" (που εν κατήχηση σε συγκεκριμένην πίστην) που τα σχολεία, καθώς τζιαι οι διάφορες μορφές τελετουργιών τζιαι καρακοζλικιών που κουβαλούν (αγιασμοί, εκκλησιασμοί, εξομολόγηση, εορτασμοί κλπ.). Όποιος εν πιστός, ας πάρει τα κοπελούθκια του κατηχητικόν στον ελεύθερον τους (τζιαι του) χρόνον. Έννεν δική μου υποχρέωση να απομονώσω κοινωνικά τα δικά μου κοπελλούθκια γιατί τζιείνοι πιστεύκουν σε ουράνιους φιλαράκκους. Στα σχολεία μόνον "γνώση" ("πίστη" υπό τεκμηρίωσην), έξω η πίστη.

Αφού συγχαρώ που καρκιάς όσους ακόμα εν δαμέσα, τελειώνω το ξέσπασμαν με θκιό σοφές κουβέντες που θκιό αθρώπους οι οποίοι "πιστεύκω" εν μεγάλοι τσιάκκοι τζιαι σοφοί:

"Όπου υπάρχει τεκμηρίωση, κανένας δεν μιλά για πίστη. Δεν μιλούμε για πίστη ότι 2 +2 = 4 ή ότι η γη είναι στρογγυλή. Μιλούμε για πίστη μόνο όταν επιθυμούμε να υποκαταστήσουμε τα τεκμήρια με συναίσθημα". Bertrand Russell

"Η πίστη είναι ""πίστη" χωρίς αποδείξεις". Είναι μια διαδικασία "μη σκέψης". Είναι μια εφαρμογή  που το μόνο που κάνει είναι να υποβιβάζει την κατανόηση μας για το φυσικό κόσμο επιτρέποντας στον καθένα να διατυπώνει ισχυρισμούς για τη φύση οι οποίοι βασίζονται αποκλειστικά στις προσωπικές του σκέψεις, και πιθανώς διαστρεβλωμένες αντιλήψεις, οι οποίοι (ισχυρισμοί) δεν υπόκεινται σε δοκιμές εναντίον της φύσης, δεν προσφέρουν την δυνατότητα αξιόπιστων και εμπεριστατωμένων προβλέψεων και δεν υπόκεινται σε αναθεώρηση." Richard Dawkins 

Ώσπου να κλωτσήσουμεν την πίστην (άρα τζιαι τη θρησκείαν) που τη ζωή μας, τζιαι να γίνουμεν ελέυθερα σκεπτόμενοι αθρώποι, stay cool and keep rocking.